लेखक इंद्रजित नाझरे यांची 'अबोल प्रेम – भाग ७' ही प्रेमकथा. मराठीमाती डॉट कॉम परिवाराच्या नोंदणीकृत सभासदांची ही विशेष साहित्यकृती नक्की वाचा.
‘अबोल प्रेम - भाग ७’ ही कथा बालपणाच्या अबोल प्रेमाची शोकांतिका, नियतीचा क्रूर आघात आणि दुःखाच्या सावटातून नवजीवनाकडे होणारा भावनिक प्रवास रेखाटणारी एक अत्यंत मार्मिक व संवेदनशील प्रेमकथा आहे…
अबोल प्रेम – भाग ७
प्रस्तुत कथा ही प्रेम, कर्तव्य, मैत्री आणि नियती यांच्यातील संघर्षावर अधिष्ठित आहे. बालपणीच्या निष्पाप प्रेमाची अपूर्णता, सामाजिक व कौटुंबिक दडपणाखाली फुललेले धाडसी प्रेम आणि एका अपघाताने घडवलेली भीषण शोकांतिका अशा अनेक भावनिक छटा लेखकाने यात गुंफल्या आहेत. दुःखाच्या गडद अंधारानंतर आशेचा एक नवा किरण कसा उगवतो, हे दर्शवणारा कथेचा प्रवास अत्यंत संवेदनक्षम आहे. या संपादकीय संस्कारात मूळ लेखकाचा भावसूर, पात्रांचा स्वभाव, प्रसंगांची क्रमवारी आणि मूळ विचार पूर्णतः अबाधित ठेवून केवळ व्याकरण, शुद्धलेखन, वाक्यरचना आणि विरामचिन्हांची दुरुस्ती केली आहे, ज्यामुळे कथेला साहित्यिक परिपक्वता व प्रवाहीपणा प्राप्त झाला आहे.
तुषार, हरिप्रिया आणि संकेत यांची ‘प्रेम’ नावाच्या अडीच अक्षरासोबत होणारी विलक्षण भेट!
रात्रीचे साडेअकरा वाजून गेलेले असतात. बाहेर सर्वत्र शांतता पसरलेली असते. अदिती एम.बी.ए. (फायनान्स) च्या पहिल्या वर्षात शिकत असल्याने अभ्यासाच्या आणि इंटरनेट सर्फिंगच्या कामासाठी स्टडी टेबलसमोर लॅपटॉप उघडून बसलेली असते. तिच्या पाठीमागे बेडरूममधील पलंगावर तुषार अत्यंत थकून, निराश मनाने एका कुशीवर शांतपणे झोपलेला असतो. अदिती लॅपटॉपवरील आपले काम थांबवते. ती हळूच खुर्चीवरून उठते आणि पलंगापाशी जाऊन तुषारकडे पाहते. तुषारच्या त्या अत्यंत निष्पाप, निरागस आणि दुःखाने काळवंडलेल्या चेहऱ्याकडे पाहून अदितीचे मन आतून खूप गलबलून येते. तिच्या डोळ्यांत पाणी येते. ज्या भावाने तिला आजवर पोटच्या मुलीसारखे जपले, तिच्या एम.बी.ए.च्या शिक्षणासाठी स्वतः रात्रीचा दिवस केला, तो आज एका सुंदर नात्याच्या अपूर्णतेमुळे आतल्या आत इतका कोलमडून गेला आहे, हे तिला सहन होत नसते.
ती आपले अश्रू पुसते आणि पुन्हा एकदा खंबीर मनाने स्टडी टेबलकडे वळते. ती लॅपटॉपवर सर्फिंग करत असतानाच, अचानक पडद्यावर एका नामांकित विवाह जुळवणाऱ्या संकेतस्थळाची (मॅट्रिमोनी साईट) जाहिरात चमकते. ती जाहिरात पाहून अदितीच्या डोक्यात एक प्रगल्भ आणि खंबीर विचार येतो. ती सहजच ते संकेतस्थळ उघडते. आपल्या मोठ्या भावाचे आयुष्य पुन्हा एकदा आनंदाने भरण्यासाठी, ती एक लाडकी बहीण म्हणून अत्यंत हुशारीने तिथे तुषारचा अधिकृत फॉर्म भरायला सुरुवात करते. ती तुषारचे नाव, त्याचे वय (पंचवीस वर्षे) आणि बँकेतील 'ब्रांच मॅनेजर' हे प्रतिष्ठित पद तिथे अतिशय व्यावसायिक पद्धतीने टाईप करते. त्यानंतर, ती तुषारच्या मोबाईल गॅलरीमधून त्याचे गॉगल घातलेले, ब्लेझर पोशाखातील रुबाबदार आणि हसरे सुंदर फोटो निवडून लॅपटॉपवर अपलोड करते.
फॉर्म भरून पूर्ण होत येतो, तोच ती शेवटच्या रकान्यापाशी थांबते. हा संपूर्ण प्रकार तुषारला आत्ताच कळू नये, नाहीतर तो रागात हे प्रोफाईल हटवेल, हे ती ओळखून असते. म्हणून ती हुशारीने, तुषारच्या फोन नंबरच्या जागी स्वतःचा खाजगी फोन नंबर तिथे टाईप करते; जेणेकरून समोरून कोणाचाही फोन आला, तर पहिली गाठ तिच्याशीच पडेल. ती माऊसवर क्लिक करून तो फॉर्म अंतिम सबमिट करते आणि हळूच लॅपटॉप बंद करते. ती झोपलेल्या तुषारकडे पाहत मनात अत्यंत खंबीरपणे बोलते, "दादा… हरिप्रिया ताईने जरी तिच्या आयुष्याचा खंबीर रक्षणकर्ता म्हणून संकेत दादाला निवडलं असलं, तरी तुझा हा प्रामाणिक, अबोल आणि निखळ स्वभाव समजून घेणारी एखादी प्रकाशासारखी सुंदर मुलगी तुझ्या आयुष्यात आणण्याची जबाबदारी आता तुझ्या या लहान बहिणीची आहे! मी तुला या अंधारातून बाहेर काढणारच!" ती पलंगावर झोपायला जाते.
रविवारच्या त्या मोठ्या वादानंतर सोमवारची सकाळ उजाडते. हरिप्रिया नेहमीप्रमाणे आपले दफ्तर घेऊन लॅबमध्ये जाण्यासाठी घराबाहेर पडायला निघते. ती मुख्य दारापाशी पोहोचते, तोच हॉलमध्ये सोफ्यावर बसलेली तिची आई अत्यंत कठोर आवाजात तिला थांबवते.
आई (खंबीर आणि हुकूमशाही आवाजात): "हरिप्रिया! थांब तिथेच! मी कालच तुला सांगितलं होतं ना की आजपासून तुझं बाहेर जाणं पूर्णपणे बंद आहे. तू आजपासून त्या हॉस्पिटलच्या लॅबमध्ये अजिबात जाणार नाहीस. आणि कान देऊन ऐक… उद्या मंगळवारी सकाळी तुला पाहायला आपल्याच जातीतलं एक खूप मोठं, श्रीमंत स्थळ घरी येत आहे! मुलगा अमेरिकेत असतो. उद्या तुला त्यांच्यासमोर उभं राहायचं आहे, हा माझा अंतिम निर्णय आहे!"
आईचे हे शब्द ऐकताच हरिप्रियाचा जीव एका क्षणात कमालीचा कावराबावरा होतो. तिच्या डोळ्यांसमोर अंधारी येते. ती अस्वस्थपणे आपल्या बेडरूममध्ये जाते आणि स्वतःला आतून कोंडून घेते. तिचे संपूर्ण शरीर भीतीने थरथरत असते.
रात्रीचे १२ वाजून १५ मिनिटे झालेली असतात. बाहेर शांत वातावरण असते, घरात सगळे झोपलेले असतात. हरिप्रिया अत्यंत भीतीने, अंधाऱ्या बेडरूममध्ये पांढऱ्या पांघरूणात स्वतःला लपवून हलक्या आवाजात थेट संकेतला फोन लावते. पलीकडून संकेत पहिल्याच रिंगला फोन उचलतो, कारण तोही तिच्याच विचारात जागा असतो.
हरिप्रिया (ढसाढसा रडत, कातर आवाजात): "संकेत… अरे मी पूर्णपणे संपले रे! उद्या सकाळी मला पाहायला घरात एक स्थळ येतंय आणि आईने माझं बाहेर जाणं बंद केलंय रे. संकेत, मी तुझ्याशिवाय या जगात दुसऱ्या कोणाशीही विवाह करू शकत नाही रे! जर माझं लग्न दुसऱ्या कोणाशी लावून दिलं, तर मी माझा जीव देऊन टाकेन, संकेत… मला वाचव रे!"
हरिप्रियाचे हे रडणे आणि तिचा तो हुंदका ऐकून संकेतच्या खंबीर मनातही मोठे वादळ निर्माण होते. तो आपले दात-ओठ खातो आणि आपल्या अथांग प्रेमाच्या हक्काने तिला धीर देतो.
संकेत (अत्यंत खंबीर, संथ आणि आश्वासक आवाजात): "हरू… रडू नकोस रे! हा संकेत गायकवाड अजून जिवंत आहे. मी तुला दुसऱ्या कोणाची कधीच होऊ देणार नाही! हरू, उद्या सकाळी तू कोणत्याही परिस्थितीत घरातून बाहेर पडायचा मार्ग शोध. आपण दोघं थेट शहराबाहेरील त्या मोठ्या शिव मंदिरात जाऊया. तिथे देवाच्या साक्षीने अधिकृत विवाह करूया आणि गळ्यात मंगळसूत्र बांधून थेट तुझ्या घरच्यांसमोर उभे राहूया! लग्न झाल्यावर तुझ्या घरचे काहीच करू शकणार नाहीत. तू फक्त धीर धर, हरू."
संकेतची ही योजना ऐकून हरिप्रियाच्या खचलेल्या मनाला प्रचंड ताकद मिळते. ती आपले अश्रू पुसते आणि मनात एक मोठा निर्णय घेते.
मंगळवारची नवी सकाळ उजाडते. घरात पाहुणे येण्याची तयारी सुरू असते. हरिप्रिया शांतपणे आपल्या लॅपटॉपवर हॉस्पिटलच्या लॅबचा एक खोटा ई-मेल (Fake Email) तयार करते. त्या ई-मेलमध्ये लिहिले असते की, "हॉस्पिटलच्या लॅबमध्ये आज एक अतिशय महत्त्वाचे आणि तातडीचे वैज्ञानिक ऑडिट (Audit) आहे. रिसर्च सायंटिस्ट हरिप्रिया वेलणकर यांचे तिथे सकाळी उपस्थित राहणे बंधनकारक आहे, अन्यथा त्यांच्या नोकरीवर कारवाई होईल."
ती तो लॅपटॉप घेऊन हॉलमध्ये येते, जिथे तिचे आई-वडील बसलेले असतात. ती तो खोटा ई-मेल आपल्या वडिलांसमोर ठेवते.
हरिप्रिया (अत्यंत गंभीर आणि व्यावसायिक आवाजात): "बाबा… हे बघा हॉस्पिटलमधून आलेला हा तातडीचा ई-मेल. आज लॅबमध्ये खूप महत्त्वाचं ऑडिट आहे. जर मी आज दोन तासांसाठी तिथे गेले नाही, तर माझी सायंटिस्टची नोकरी धोक्यात येईल आणि पोलिसांतही कायदेशीर कारवाई होऊ शकते. बाबा, मला फक्त दोन तासांची परवानगी द्या. मी ऑडिट संपवून लगेच पाहुणे येण्याआधी घरी परत येते."
तिचे वडील तो ई-मेल वाचतात. नोकरीवर आणि कारवाईवर विषय आल्यामुळे ते घाबरतात. ते आईकडे पाहतात.
वडील (समजूतदार आवाजात आईला): "अहो, नोकरीचा विषय आहे. हिला जाऊ द्या दोन तासांसाठी. पाहुणे दुपारी बारा वाजता येणार आहेत, ही अकरा वाजेपर्यंत ऑडिट संपवून परत येईल."
आई रागाने हरिप्रियाकडे पाहते, पण वडिलांच्या सांगण्यावरून ती नाईलाजाने होकार देते. हरिप्रिया मनात देवाचे नाव घेते, आपले दफ्तर पाठीवर अडकवते आणि घराचा उंबरठा ओलांडून बाहेर पडते. तिला माहीत असते की ती ऑडिटला नाही, तर थेट शिव मंदिराकडे संकेतसोबत लग्न करून आपल्या नवीन आयुष्याची सुरुवात करायला निघाली आहे.
घरून खोट्या ई-मेलचे कारण सांगून हरिप्रिया बाहेर पडल्यानंतर, इकडे संकेतदेखील आपल्या घरातून पूर्ण तयारीनिशी बाहेर पडतो. त्याच्या खांद्यावर एक साधी सॅक असते, ज्यात लग्नाचे सामान आणि कपडे असतात. तो आपली दुचाकी चालू करतो. कॉलनीच्या मुख्य रस्त्यावरून बाहेर पडत असताना, संकेतची गाडी नेमकी तुषारच्या घरासमोरून जाते.
नेमक्या याच वेळी तुषार आपल्या घराच्या गॅलरीत शांतपणे उभा असतो. संकेत गाडीचा वेग थोडा संथ करतो. त्या क्षणी संकेत आणि तुषार यांची थेट नजरानजर होते! दोन बालपणीच्या जिवलग मित्रांची ही एक अत्यंत मूक नजरानजर असते. संकेतच्या डोळ्यांत एक वेगळेच धाडस, खंबीरपणा आणि मित्राबद्दलचा आदर असतो; तर तुषारच्या डोळ्यांत एक शांत, सुसंस्कृत हतबलता असते. संकेत गाडीचा ॲक्सिलेटर फिरवतो आणि वेगाने कॉलनीच्या मुख्य गेटबाहेर पडून निघून जातो. तुषार त्याच्या जाणाऱ्या गाडीकडे पाहत एक दीर्घ सुस्कारा सोडतो.
दुसऱ्या बाजूला, ठरलेल्या वेळी म्हणजे सकाळी साडेदहा वाजता कॉलनीबाहेरील एका शांत रस्त्याच्या कडेला हरिप्रिया संकेतची वाट पाहत उभी असते. वातावरणात एक संथ गारवा असतो. संकेतची गाडी तिथे येऊन थांबते. संकेतला समोर पाहताच हरिप्रियाच्या मनातील ती सर्व भीती आणि कौटुंबिक दडपण एका क्षणात नाहीसे होते. ती धावत पुढे जाते आणि अत्यंत आनंदाने संकेतला प्रेमाने मिठी मारते!
हरिप्रिया (त्याच्या छातीवर डोके ठेवता, सुखावलेल्या आवाजात): "संकेत… अरे मी घरातून कशीबशी बाहेर पडले रे. बाबांना तो लॅबचा खोटा ई-मेल दाखवला, तेव्हा कुठे त्यांनी मला दोन तासांची परवानगी दिली. मला खूप भीती वाटत होती रे, पण तुला समोर पाहिलं ना, की मी पूर्णपणे सुरक्षित अनुभवते, संकेत!"
संकेत तिच्या पाठीवरून मायेने हात फिरवतो, तिचा तो नाजूक हात आपल्या खंबीर हातात घेतो आणि तिला धीर देतो.
संकेत (तिच्या डोळ्यांत पाहत, खंबीर आवाजात): "हरू… मी तुला वचन दिलं होतं ना की मी तुला दुसऱ्या कोणाची कधीच होऊ देणार नाही! चल, आता वेळ वाया घालवायला नको. पाहुणे घरी येण्याआधी आपल्याला शिव मंदिरात पोहोचायचं आहे."
हरिप्रिया मान डोलावते आणि संकेतच्या गाडीवर मागे बसते. ती त्याच्या पाठीवर आपले दोन्ही हात घट्ट आवळून बसते. संकेत गाडी चालू करतो आणि ते दोघेही शहराबाहेर असलेल्या त्या भव्य शिव मंदिराकडे देवाच्या साक्षीने विवाह करण्यासाठी वेगाने रवाना होतात! निसर्गात एक गूढ शांतता पसरलेली असते.
पाहुणे घरी पोहोचण्याआधी मंदिरात पोहोचून लग्न उरकण्याच्या घाईत, संकेतच्या गाडीचा वेग नेहमीपेक्षा खूप जास्त असतो. हरिप्रिया मागे धाकधुकीने त्याच्या पाठीला दोन्ही हातांनी घट्ट धरून बसलेली असते.
शहराच्या सीमा ओलांडून हायवेवर जाताच, शिव मंदिराकडे वळणाऱ्या रस्त्यावर एक मोठे अंधळे वळण समोर येते. त्या वळणावर आजूबाजूला मोठी झाडी असल्यामुळे पलीकडच्या बाजूने येणारे कोणतेही वाहन स्पष्ट दिसत नसते. संकेत वेगात आपली गाडी त्या वळणावरून फिरवतो, आणि नेमक्या याच क्षणी, वळणाच्या पलीकडून एक प्रचंड अवजड मालवाहू ट्रक वेगाने चुकीच्या बाजूने थेट त्यांच्या समोर येतो!
समोर अचानक काळ बनून आलेल्या त्या ट्रकला पाहताच संकेत आणि हरिप्रिया दोघांचाही श्वास छातीतच रोखला जातो! गाडीचा वेग खूप जास्त असल्यामुळे ऐनवेळी ब्रेक दाबूनही गाडी नियंत्रणात येणे पूर्णपणे अशक्य असते. पण अगदी मृत्यू डोळ्यांसमोर उभा असतानाही, संकेत आपल्या खऱ्या रक्षणकर्त्याच्या स्वभावाला जागतो. तो हरिप्रियाला वाचवण्यासाठी आपल्या संपूर्ण शक्तीनिशी गाडीचे हँडल झटकन डाव्या बाजूला वळवतो; जेणेकरून ट्रकचा थेट मार हरिप्रियावर न बसता स्वतःवर बसेल.
या प्रसंगात घडलेली दुर्दैवी गोष्ट म्हणजे, हा प्रसंग घडत असतानाच नेमका घरून काळजीपोटी वैशाली वहिनीचा हरिप्रियाला फोन येतो. गाडीवर मागे बसलेली हरिप्रिया तो फोन खिशातून काढून कानाला लावते, आणि ती पलीकडून "हॅलो वहिनी…" म्हणणार, इतक्यात समोरून तो अवजड ट्रक येतो! त्या भीषण धडकेचा प्रचंड आवाज आणि त्यांची भयानक किंकाळी वैशाली वहिनीला फोनवर थेट ऐकू येते आणि फोन तिथल्या तिथेच कायमचा कट होतो!
तो अवजड ट्रक संकेतच्या गाडीला एका बाजूने प्रचंड मोठ्या आवाजात जोरदार धडक देतो! त्या भीषण आघातामुळे संकेत आणि हरिप्रिया दोघेही गाडीवरून थेट हवेत उंच फेकले जातात. हरिप्रियाच्या पायातील संकेतने दिलेले चांदीचे पैंजण एका अत्यंत तीव्र, दुःखी आणि मूक छमछम आवाजासह हवेतच पायातून सुटून बाजूला उडून पडते. त्यानंतर, ते दोघेही रस्त्याच्या कडेला असलेल्या एका मोठ्या दगडावर आणि खड्ड्यात डोक्याच्या बाजूने भीषणपणे कोसळतात.
रस्त्यावरील हा भीषण अपघात पाहून गर्दीतील एक व्यक्ती ताबडतोब पोलीस स्टेशनमध्ये फोन करून अपघाताची माहिती देते. पोलीस यंत्रणा वेगाने हालते आणि अधिकारी घटनास्थळी दाखल होतात. पोलिसांना रक्ताच्या थारोळ्यात पडलेल्या त्या दोघांच्या जवळ संकेतचे ओळखपत्र, ड्रायव्हिंग लायसन्स आणि हरिप्रियाचे हॉस्पिटलचे अधिकृत जॉब आय कार्ड मिळते. पोलीस अधिकारी वेळ न गमावता त्या दोघांना अत्यंत गंभीर अवस्थेत सरकारी दवाखान्यात घेऊन जातात. सरकारी हॉस्पिटलमधील वैद्यकीय अधिकारी तातडीने तपासणी करतात; पण दुर्दैवाने खूप उशीर झालेला असतो. ते वैद्यकीय अधिकारी संकेत आणि हरिप्रिया या दोघांना मृत घोषित करतात.
त्यानंतर, सरकारी दवाखान्यातून मिळालेल्या पत्त्यानुसार, एक पोलीस अधिकारी ताबडतोब मधुबन कॉलनीत पोहोचतो. तो संकेत आणि हरिप्रिया यांच्या घरी जाऊन ही अत्यंत दुःखद बातमी देतो. बातमी ऐकताच दोन्ही कुटुंबांवर दुःखाचा डोंगर कोसळतो आणि संपूर्ण कॉलनीमध्ये आक्रोश सुरू होतो.
दुसऱ्या बाजूला, तुषार बँकेत आपल्या केबिनमध्ये मॅनेजरच्या खुर्चीवर बसून रविवार असूनही काल आलेल्या एका ग्राहकाच्या कर्ज फाईलचे काम करत असतो. नेमक्या त्याच वेळी, तुषारच्या बँकेच्या ज्या महिला सहयोगी कर्मचाऱ्यामुळे (लोन व्हेरीफिकेशन ऑफिसर) तुषारला हरिप्रिया रंजन बागेत जाणार असल्याचे समजले होते… त्या महिला कर्मचाऱ्याचा सख्खा भाऊ हा त्याच हायवे पोलीस स्टेशनमध्ये हवालदार असतो. तो सरकारी हॉस्पिटलमधून आपल्या बहिणीला फोन करून सहज सांगतो की, "तुमच्या कॉलनीतील त्या रिसर्च सायंटिस्ट हरिप्रिया वेलणकर मॅडम आणि सी.ए. संकेत गायकवाड यांचा हायवेवर ट्रकने भीषण अपघात झाला असून दोघांनाही डॉक्टरांनी मृत घोषित केले आहे."
ती महिला सहयोगी कर्मचारी अत्यंत घाबरत, धावतच मॅनेजर तुषारच्या केबिनचे दार उघडते. तिचा चेहरा पांढरा फटक पडलेला असतो. ती रडत रडत तुषारला बोलते, "सर… खूप मोठा अनर्थ झाला! मगाशी मी ज्या सायंटिस्ट मॅडमांबद्दल सांगितलं होतं ना, त्या हरिप्रिया मॅडम आणि संकेत सर यांचा हायवेवर भीषण अपघात झालाय… दोघंही आता या जगात…"
हे ऐकताच तुषारच्या हातातून पेन गळून पडतो. त्याच्या केबिनमधील ए.सी. चालू असतो, तरीही त्याला अचानक प्रचंड घाम फुटतो. त्याच्या डोळ्यांसमोर त्या दिवशीचा अदितीचा 'ऑल द बेस्ट'चा संदेश, सकाळी संकेतशी झालेली ती मूक नजरानजर आणि रंजन बागेतील ते दृश्य एका सेकंदात फिरून जाते. वेळेच्या या भीषण खेळाने आणि नियतीच्या क्रूर थट्टेने तुषार आपल्या खुर्चीवरून खाली जमिनीवर सुन्न मनाने कोसळतो.
सरकारी दवाखान्यातील वैद्यकीय अधिकाऱ्यांनी संकेत आणि हरिप्रियाला मृत घोषित केल्यानंतर, ती अपघाताची बातमी घेऊन जेव्हा पोलीस अधिकारी मधुबन कॉलनीत पोहोचतात, तेव्हा संपूर्ण कॉलनी भीतीने गोठून जाते. बघता बघता ती सायंकाळ होते. ज्या मधुबन कॉलनीत नेहमी लहान मुलांचा हसरा, खेळकर आवाज असायचा, तिथे एका क्षणात स्मशानशांतता पसरते. गायकवाड आणि वेलणकर या दोन्ही प्रतिष्ठित कुटुंबांच्या घरातून काळजाचा तुकडा पाडणारा मोठा आक्रोश संपूर्ण कॉलनीत घुमत असतो.
बँकेच्या केबिनमध्ये बातमी ऐकून सुन्न झालेला ब्रांच मॅनेजर तुषार सायंकाळी खूप उशिरा कोलमडलेल्या अवस्थेत मधुबन कॉलनीत पाऊल टाकतो. त्याचे पाय जड झालेले असतात. तो मनाने प्रचंड दुःखी असतो; कारण ज्यांच्यासोबत त्याने बालपणाचा प्रत्येक सुवर्णक्षण घालवला, ती त्याची बालपणाची मैत्रीण व आवडती मुलगी हरिप्रिया आणि त्याचा जिवाभावाचा मित्र संकेत अब या जगात कायमचे नसतात. तो आपल्या घराच्या दारापाशी पोहोचतो. त्याला अशा कोलमडलेल्या अवस्थेत पाहून त्याची लहान बहीण अदिती डोळे पुसत, ढसाढसा रडत त्याच्याजवळ जाते. ती आपल्या मोठ्या भावाचे हे दुःख पाहून त्याला रडत घट्ट मिठी मारते!
तुषार अदितीला हळुवारपणे सावरतो, पण त्याच्या डोळ्यांतून एकही अश्रू बाहेर पडत नाही. तो एका संपूर्ण निर्जीव भावनेने, शून्यात नजर लावून शांतपणे आपल्या बेडरूममध्ये निघून जातो. तीव्र धक्क्यामुळे त्याच्या मनातील आणि शरीरातील सगळी चेतना जणू हरवलेली असते. तो आपल्या बेडवर हताशपणे बसून राहतो.
तो बेडवर बसलेला असताना, अचानक त्याची नजर समोर टेबलावर असलेल्या एका जुन्या फोटो फ्रेमकडे जाते. तो त्यांच्या इयत्ता सातवीतील शाळेचा जुना ग्रुप फोटो असतो! त्या फोटोमध्ये पांढरा शर्ट आणि गडद निळी टाई घालून, मध्यभागी त्यांची लाडकी हरिप्रिया हातात पुस्तके धरून गोड हसत उभी असते; तर तिच्या एका बाजूला संकेत नेहमीसारखा बिनधास्त हसताना आणि दुसऱ्या बाजूला तुषार स्वतः शांत, नम्र स्वभावाने उभा असतो.
तो निष्पाप हसरा फोटो पाहताच, तुषारच्या मनात बालपणाच्या आठवणींचे आणि पश्चात्तापाचे वादळ उसळून वर येते! तो अबोल स्वभाव आणि नात्यात झालेली ती वेळेची भीषण गल्लत… या विचाराने तो जुना फोटो आपल्या थरथरत्या हातात घेतो. तो बालपणाचा फोटो आपल्या छातीशी घट्ट लावतो आणि इतका वेळ दाबून ठेवलेले आपले दुःख मोकळे करत बेडरूममध्ये धाय मोकलून रडू लागतो!
रडता रडता त्याच्या पायातील ताकद संपते आणि तो तसाच त्या फोटोला छातीशी धरून बेडच्या बाजूला गुडघ्यांवर खाली बसतो. त्याच्या या अथांग दुःखाचा आणि पश्चात्तापाचा तो सर्वोच्च क्षण असतो. मागे बेडरूमच्या दारापाशी त्याची लहान बहीण अदिती स्वतःचे डोळे पुसत, आपल्या मोठ्या भावाचे हे कोलमडून पडलेले रूप अत्यंत जड अंतःकरणाने पाहत उभी असते.
संकेत आणि हरिप्रियाच्या त्या भीषण अपघातानंतर चार महिन्यांचा कालावधी उलटून गेलेला असतो. मधुबन कॉलनीतील तो आक्रोशाचा पूर अब संथ झालेला असतो, पण तुषारचे मन अजूनही भूतकाळातील त्या अबोल पश्चात्तापाच्या छायेत गुरफटलेले असते. तो स्वतःला फक्त बँकेच्या कामात गुंतवून ठेवते दिवस काढत असतो.
एका दिवशी भल्या पहाटेची वेळ असते. संपूर्ण वातावरणात एक अद्भूत, पवित्र शांतता पसरलेली असते. आपल्या बेडरूममध्ये गाढ झोपलेल्या तुषारला अचानक एक देखणे आणि जादुई स्वप्न पडते! स्वप्नात त्याला आजूबाजूला फक्त पांढरा दैवी प्रकाश आणि धुके दिसू लागते. त्या धुक्यातून संथ पावले टाकत, चक्क संकेत आणि हरिप्रिया दोघेही एकत्र, अत्यंत हसतमुख रूपात तुषारला भेटायला येतात! त्यांच्या चेहऱ्यावर कोणतीही वेदना नसते, तर एक अद्भूत शांतता असते. संकेत नेहमीप्रमाणे पुढे येतो आणि तुषारच्या खांद्यावर आपला खंबीर हात ठेवतो.
संकेत (स्वप्नात, हसून अत्यंत खंबीर आवाजात): "काय तुष्या! अजून किती दिवस असा स्वतःला या अंधारात कोंडून ठेवणार आहेस रे? आमची काळजी करू नकोस, आम्ही स्वर्गाच्या दरबारात कायमचे एकत्र झालोय, आमचं प्रेम आता अमर झालंय!"
हरिप्रिया (त्याच्या शेजारी उभी राहून, निखळ व प्रफुल्लित हसून): "हो तुषार, संकेत अगदी खरं सांगतोय. तू एक जिवलग मित्र म्हणून तुझं कर्तव्य चोख पाडलं आहेस रे. आता भूतकाळाचं हे ओझं मनावरून उतरवून टाक आणि आयुष्यात खंबीरपणे पुढे जा, स्वतःचा सुंदर संसार उभा कर. तुझ्या आयुष्यात एक खूप सुंदर प्रकाशाचा किरण तुझी वाट पाहत उभा आहे, तिच्या स्वागतासाठी तयार हो, तुषार!"
ते दोघेही हसत हसत त्या पांढऱ्या प्रकाशात विरून जातात. तुषार दचकून जागा होतो. भल्या पहाटेची वेळ असते. स्वप्न संपलेले असते; पण तुषारच्या काळजावरील ते वर्षानुवर्षांचे ओझे एका क्षणात हलके झालेले असते. त्याला समजते की त्याच्या या दोन जिवलग मित्रांनी त्याला नवीन आयुष्यासाठी स्वतःहून पवित्र परवानगी दिली आहे.
त्या दैवी स्वप्नानंतर बरोबर दोनच दिवस उलटतात. तुषार बँकेत गेलेला असतो. दुपारी घरी आपली एम.बी.ए. (फायनान्स) ची पुस्तके घेऊन बसलेल्या लहान बहीण अदितीच्या मोबाईलवर अचानक एका अनोळखी नंबरवरून फोन येतो. ती फोन उचलते.
ईश्वरी (पलीकडून चुलबुली आणि गोड आवाजात): "हॅलो, मी ईश्वरी राजवाडे बोलतेय. मी मॅट्रिमोनी साईटवर तुषार पेंडसे सरांचे प्रोफाईल पाहिले होते. तिथे हा नंबर दिलेला होता, म्हणून मी फोन केला. मला त्यांच्या कुटुंबाशी आणि मुख्य करून तुमच्याशी जरा बोलायचं होतं."
अदितीला एका सेकंदात समजते की चार महिन्यांपूर्वी तिने लॅपटॉपवर सबमिट केलेल्या प्रोफाईलची ही जादू आहे! ती एक सुशिक्षित आणि जबाबदार बहीण असल्यामुळे थेट तुषारला न सांगता, आधी स्वतः जाऊन ईश्वरीची परीक्षा घेण्याचे ठरवते.
अदिती (समजूतदारपणे हसून): "हाय ईश्वरी! मी तुषार सरांची लहान बहीण अदिती बोलतेय. प्रोफाईल मीच भरलं होतं. आपण घरच्यांना सांगण्याआधी उद्या दुपारी बाहेर एका कॉफी शॉपमध्ये भेटून गप्पा मारायच्या का? जेणेकरून आपल्याला एकमेकांचे विचार नीट समजून घेता येतील."
पलीकडून ईश्वरी मोठ्या आनंदाने या भेटीसाठी होकार देते.
दुसऱ्या दिवशी दुपारी, शहराच्या एका निवांत कॉफी शॉपमध्ये अदिती आणि ईश्वरी समोरासमोर बसतात. ईश्वरी अवघ्या चोवीस वर्षांची अत्यंत सुंदर, उंच आणि सडपातळ बांध्याची मुलगी असते. तिच्या चेहऱ्यावर एक कमालीचा बिनधास्तपणा आणि निखळ गोडवा असतो. टेबलवर कॉफी येते आणि त्या दोघींमध्ये संवाद सुरू होतो.
अदिती (ईश्वरीच्या डोळ्यांत पाहत, मऊ आवाजात): "ईश्वरी, माझे दादा म्हणजेच तुषार जगातील सर्वात सुसंस्कृत, प्रामाणिक आणि खंबीर बँक ब्रांच मॅनेजर आहेत रे. पण त्यांचा स्वभाव कमालीचा अंतर्मुख आणि अबोल आहे. त्यांच्या भूतकाळात चार महिन्यांपूर्वी एक खूप मोठं दुःखाचं वादळ येऊन गेलंय. मला त्यांच्या जगात पुन्हा एकदा आनंद आणणारी आणि त्यांना पूर्ण समजून घेणारी तुझ्यासारखीच चुणचुणीत मुलगी हवी आहे."
ईश्वरी अदितीचे हे शब्द शांतपणे ऐकून घेते. ती आपल्या बॅगेतून मोबाईल बाहेर काढते आणि मॅट्रिमोनी प्रोफाईलवरील तुषारचा तो गॉगल घातलेला, ब्लेझर पोशाखातील रुबाबदार फोटो स्क्रीनवर उघडते. ती तो फोटो पाहताना भावनिक झालेली असते.
ईश्वरी (मोबाईल पडद्यावरील तुषारच्या फोटोकडे पाहत, डोळ्यांत एक वेगळीच चमक आणून): "अदिती… खरं सांगू तर, मी मॅट्रिमोनी साईटवर जेव्हा तुषार सरांचा हा फोटो पाहिला ना, तेव्हाच मी त्यांच्या या साधेपणाच्या आणि देखण्या रूपाच्या पूर्णपणे प्रेमात पडले होते रे! पण सर्वात जादुई गोष्ट तुला सांगू का? हा फोटो जेव्हा मी पहिल्यांदा झूम करून नीट पाहिला, तेव्हा माझ्या काळजाचा ठोकाच चुकला! मला जाणीव झाली की मी या व्यक्तीला कुठेतरी आधी पाहिलं आहे! हे साक्षात तुषारच आहेत ना, ज्यांनी काही महिन्यांपूर्वी एका कॅफेच्या काउंटरवर मला अत्यंत प्रामाणिकपणे हसत तो ट्रे उचलायला मदत केली होती? मी पुढे जाताना मागे वळून केसांची बट कानामागे सारली होती, तेव्हा ते माझ्याकडेच पाहत होते! नियतीने आमची पहिली गाठ आधीच कॅफेत घडवून आणलीये, अदिती! मी तुषार सरांचा भूतकाळ आणि त्यांचा अबोल स्वभाव शंभर टक्के स्वीकारायला आणि त्यांच्या आयुष्यात आशेचा किरण बनून यायला पूर्णपणे तयार आहे!"
ईश्वरीचे हे उत्स्फूर्त, प्रामाणिक आणि प्रेमळ शब्द ऐकून अदितीच्या डोळ्यांत आनंदाश्रू उभे राहतात. तिला खात्री पटते की तिच्या उदास राहिलेल्या मोठ्या भावाच्या जगात आता ईश्वरीच्या रूपाने देवानेच एक नवी, प्रकाशाची पहाट पाठवली आहे. दोन मुलींमधील या प्रगल्भ भेटीवर कथेचा हा टप्पा पूर्ण होतो, जो पुढे तुषारला आयुष्यात सर्वोच्च न्याय मिळवून देणार असतो.
कॉफी शॉपमध्ये तुषारच्या लहान बहिणीची म्हणजे अदितीची भेट घेऊन ईश्वरी अत्यंत प्रफुल्लित आणि समाधानी मनाने आपल्या घराच्या दिशेने निघते. ईश्वरी अवघ्या चोवीस वर्षांची असली, तरी ती एका मोठ्या पॅन-इंडिया बॅकग्राउंड व्हेरीफिकेशन एजन्सीमध्ये एच.आर. मॅनेजर (HR Manager) या प्रतिष्ठित पदावर कार्यरत असते. दररोज अनेक लोकांच्या नोकरीची आणि चारित्र्याची पारख करणारी ही हुशार मुलगी आज मात्र स्वतः एका बँक मॅनेजरच्या साधेपणावर पूर्णपणे भाळलेली असते.
ती आपल्या घरात प्रवेश करते. तिचे कुटुंब शहरात आपल्या सुसंस्कृत आणि मध्यमवर्गीय प्रतिमेसाठी ओळखले जात असते. हॉलमध्ये तिचे वडील विष्णूपंत राजवाडे वर्तमानपत्र वाचत बसलेले असतात, आई कमलाबाई रात्रीच्या जेवणाचे नियोजन करत असते, तिचा लहान भाऊ समीर सोफ्यावर मोबाईल हाताळत असतो आणि तिची लाडकी आजी देवाच्या फोटोसमोर शांतपणे बसलेली असते.
ईश्वरी अत्यंत उत्साहाने हॉलमध्ये येते आणि आपल्या बॅगेतून मोबाईल बाहेर काढून, मॅट्रिमोनी साईटवर सबमिट झालेला तुषारचा तो गॉगल घातलेला, ब्लेझर पोशाखातील रुबाबदार फोटो थेट आपल्या आई-वडिलांसमोर धरते.
ईश्वरी (अत्यंत आनंदाने, चुलबुली आणि ठाम आवाजात): "आई… बाबा! जरा इकडे या आणि हा फोटो बघा! मी माझ्या आयुष्याचा खंबीर सोबती शोधला आहे रे. हे तुषार पेंडसे सर आहेत, एका मोठ्या बँकेत ब्रांच मॅनेजर म्हणून खूप रुबाबात कार्यरत आहेत. मी कोणत्याही पारंपरिक पद्धतीची वाट न पाहता, आज स्वतः जाऊन त्यांच्या लहान बहिणीची म्हणजे अदितीची कॉफी शॉपमध्ये भेट घेऊन आलेय. मला हाच मुलगा आपल्या हक्काच्या लग्नासाठी शंभर टक्के पसंत आहे!"
तिचे हे धाडसी शब्द ऐकून आई कमलाबाई आणि वडील विष्णूपंत आश्चर्यचकित होऊन तिच्याकडे पाहतात. विष्णूपंत राजवाडे तो मोबाईल हातात घेतात आणि तुषारचा तो प्रामाणिक, सुसंस्कृत चेहरा निरखून पाहतात.
वडील विष्णूपंत (हसून, प्रगल्भ आवाजात): "वा ईशू! मुलगा दिसायला तर खूपच देखणा आणि सुशिक्षित वाटतोय रे. एका मोठ्या बँकेत ब्रांच मॅनेजर आहे म्हणजेच खूप जबाबदार असणार. पण तू इतक्या घाईत स्वतः जाऊन त्याच्या बहिणीला भेटून आलीस? काय सांगितलं तिने?"
ईश्वरी (वडिलांच्या खांद्यावर हात ठेवत, समजूतदारपणे): "बाबा… त्यांची बहीण अदिती खूप सुजाण आणि सुशिक्षित आहे. तिने मला स्पष्ट सांगितलं की तुषार सरांचा स्वभाव खूप अंतर्मुख आणि अबोल आहे, त्यांच्या भूतकाळात चार महिन्यांपूर्वी एक खूप मोठं दुःखाचं वादळ येऊन गेलंय. बाबा, मी स्वतः एका मोठ्या एजन्सीत एच.आर. मॅनेजर आहे, मला माणसांची पारख अचूक आहे. तुषार सरांचा तो अबोल स्वभाव आणि त्यांचा तो प्रामाणिक साधेपणाच माझ्या मनाला खूप भावलाय रे. मी त्यांच्या भूतकाळाचा आदर करून त्यांच्या आयुष्यात आनंदाची नवी पहाट घेऊन यायला पूर्णपणे तयार आहे!"
तिची ही प्रगल्भता आणि निवडीवरील ठाम विश्वास पाहून आई कमलाबाई सुखावते. सोफ्यावर बसलेला लहान भाऊ समीर आणि आजीदेखील तिच्या जवळ येतात.
लहान भाऊ समीर (हसून तिची फिरकी घेत): "बापरे ईशू दीदी! तू तर थेट बँक मॅनेजर साहेबांनाच पसंत केलंस की! मग आता पक्का समजू ना आम्ही तुझा हा निर्णय?"
आजी (डोक्यावरून हात फिरवत मायेने): "कमला, विष्णू… आपली ईशी स्वतः अख्ख्या देशातील लोकांचं बॅकग्राउंड चेक करते, तिला माणसांची पारख आपल्यापेक्षा जास्त चांगली आहे. या तुषार मुलाचा चेहरा खूप सात्त्विक आणि चांगल्या घरचा वाटतोय बघ. आपली मुलगी जर खूश असेल, तर आपल्याला दुसरं काय हवंय?"
वडील विष्णूपंत मोबाईल फोन खाली ठेवतात आणि अत्यंत आदराने व कौतुकाने ईश्वरीकडे पाहून आपला अधिकृत होकार देतात.
वडील विष्णूपंत (खंबीर आवाजात): "कमला, उद्या सोमवार उजाडताच आपण स्वतः पेंडसे यांच्या घरी फोन करूया आणि आपल्या मुलीच्या लग्नाचा हा अधिकृत प्रस्ताव त्यांच्यासमोर मांडूया. ईशूने निवडलेला मुलगा कधीच चुकीचा असू शकत नाही. आपण लवकरच त्यांना पाहायला त्यांच्या घरी जाऊया!"
ईश्वरी आपल्या वडिलांचे हे शब्द ऐकून खूप आनंदी होते आणि आपल्या कुटुंबाला मिठी मारते.
शनिवारच्या त्या कॉफी शॉपमधील यशस्वी भेटीनंतर लगेच दुसऱ्या दिवशी म्हणजे रविवारी सकाळची वेळ असते. तुषार बँकेला सुट्टी असल्यामुळे घरीच असतो. अदिती आपल्या खोलीत असते, तोच तिच्या मोबाईलवर ईश्वरीचा फोन येतो.
ईश्वरी (अत्यंत उत्साहाने, चुलबुली आवाजात): "हॅलो अदिती! अगं, मी काल घरी जाऊन आई-बाबांशी बोलले रे. बाबांनी तुषार सरांचे प्रोफाईल पाहून लगेच होकार दिलाय. आज रविवारची सुट्टी आहे, म्हणून आम्ही सगळेजण अगदी आत्ताच तुमच्या घरी विवाहविषयक बोलणी करण्यासाठी निघालो आहोत रे!"
ईश्वरीचा हा फोन ऐकून अदितीचा आनंद गगनात मावेनासा होतो. ती धावतच हॉलमध्ये जाते, जिथे तिची आई आणि वडील बसलेले असतात. ती अत्यंत आनंदित होऊन आपल्या आई-वडिलांना सर्व कल्पनेची पूर्वपिठिका देते.
अदिती (आनंदाने): "आई… बाबा! खूप मोठी गुड न्यूज आहे रे. आपल्या दादासाठी, म्हणजेच तुषारसाठी पॅन-इंडिया एजन्सीमधील एच.आर. मॅनेजर असलेल्या ईश्वरी राजवाडेचे कुटुंब अगदी आत्ताच आपल्या घरी नात्याची बोलणी करायला येत आहे! मुलगी खूप सुशिक्षित आणि चुणचुणीत आहे, तुम्ही लगेच आवरा!"
तुषारचे आई-वडील हे ऐकून कमालीचे सुखावतात आणि स्वागताची तयारी करतात. काही वेळातच राजवाडे कुटुंब (वडील विष्णूपंत, आई कमलाबाई, लहान भाऊ समीर, आजी आणि ईश्वरी) पेंडसे कुटुंबाच्या दारात येऊन उभे राहतात.
गेल्या चार महिन्यांपासून अपघाताच्या दुःखद सावटात बुडालेल्या त्या घरामध्ये, अवघ्या चोवीस वर्षांची ईश्वरी जसे आपले पहिले पाऊल टाकते, तसेच तिची ती सकारात्मक ऊर्जा आणि निखळ गोडवा पाहून त्यांचे संपूर्ण घर एका क्षणात प्रफुल्लित होते! तिने आज खास डिझाईन केलेला अत्यंत देखणा लाल रंगाचा पटियाला ड्रेस घातलेला असतो. त्या लाल रंगाच्या कपड्यांमध्ये ती खूपच सुंदर आणि आशेचा नवा किरण भासत असते.
हॉलमध्ये सर्वजण सोफ्यावर एकत्र बसतात. अदिती सर्वांना चहा-पाणी आणि नाश्ता आणून देते. काही वेळातच ईश्वरीचे आई-वडील विष्णूपंत व कमलाबाई, आणि तुषारचे आई-वडील एकमेकांशी प्रगल्भतेने गप्पा मारत, वैवाहिक विषयावर बोलताना उत्तम प्रकारे जुळवून घेतात. विष्णूपंत आणि तुषारचे वडील जुन्या मित्रांसारखे हसून बोलू लागतात, तर कमलाबाई आणि तुषारची आई घरगुती गप्पांमध्ये एकरूप होतात.
हॉलमध्ये ही मोठी माणसे गप्पा मारण्यात हरवून गेलेली असताना, सोफ्याच्या एका कोपऱ्यात बसलेली ईश्वरी मात्र अस्वस्थ नजरेने संपूर्ण हॉलमध्ये फक्त आणि फक्त तुषारला शोधत असते! तिच्या मनात तीच उत्कंठा असते की तो कॅफेच्या काउंटरवर भेटलेला देखणा बँक मॅनेजर नक्की कुठे आहे. ती कधी दाराकडे तर कधी पडद्याकडे पाहत असते.
ईश्वरीची ही शोधाशोध आणि भावनिक अस्वस्थता तिथेच बाजूला उभी असलेली तिची भावी लहान बहीण म्हणजे अदिती ओळखून घेते. अदिती गालातल्या गालात हसते. ती गुपचूप चालत ईश्वरीच्या अगदी जवळ सोफ्यापाशी येते, तिच्या खांद्याला हलकासा स्पर्श करते आणि ईश्वरीचे लक्ष वेधून घेते. ईश्वरी दचकून तिच्याकडे पाहते आणि लाजून खाली मान घालते.
अदिती (ईश्वरीच्या कानाजवळ वाकून, हळूच हसत): "काय ओ ईश्वरी वहिनी? नजरा फक्त तुषाररावांना शोधतायत ना? तुम्ही काळजी करू नका, तुमचे अहो ना… ते आत्ता त्या समोरच्या बेडरूममध्ये थोडे उदास आणि शांत बसलेले आहेत. तुम्ही हक्काने जाऊ शकता आत!"
अदिती हसून तुषारच्या बेडरूमच्या बंद दाराकडे इशारा करते. ईश्वरी अदितीकडे पाहून लाजते, पण तिच्या मनात तुषारला समोरासमोर पाहण्याची आणि त्याच्या त्या अबोल जगात प्रकाशाचा किरण बनून जाण्याची ओढ अब दृढ झालेली असते. ती हॉलमधून उठते आणि संथ पावलांनी तुषारच्या बेडरूमच्या दिशेने चालू लागते.
ती बेडरूमच्या दारापाशी येते. दार हलकेच उघडे असते. ईश्वरी त्या अंधाऱ्या खोलीत आपले पहिले पाऊल टाकते. तिच्या त्या लाल पटियाला ड्रेसचा तेजस्वी रंग आणि अंगावरील आभूषणे त्या अंधाऱ्या खोलीत एक अद्भूत सकारात्मक प्रकाशाचा किरण घेऊन येतात. खोलीत पाऊल टाकताच ईश्वरी पाहते की तुषार अजूनही नैराश्यात मान खाली घालून पूर्णपणे शांत बसलेला आहे. तो काळे कपडे घालून, दोन्ही हात गुडघ्यांवर ठेवून हताशपणे बसलेला असतो. ती अजिबात घाबरत नाही, तर एका सुजाण मुलीसारखी अत्यंत आदराने व मायेने चालत थेट तुषारच्या अगदी समोर जाऊन खंबीरपणे उभी राहते. खोलीतील त्या शांततेत, तिच्या पावलांचा हलकासा आवाज ऐकून तुषार संथपणे आपले डोके वर करतो आणि समोर पाहतो…
त्याच्या अंधाऱ्या आणि हताश बेडरूममध्ये, साक्षात तोच घोगरा, गोड आवाज घेऊन, लाल रंगाच्या पटियाला ड्रेसमध्ये नटलेली चुलबुली ईश्वरी अगदी जवळ उभी राहून त्याच्याकडे अत्यंत मऊ, प्रेमळ आणि आश्वासक नजरेने पाहत गालातल्या गालात हसत असते! तुषार तिच्या त्या देखण्या रूपाकडे आणि डोळ्यांतील अथांग विश्वासाकडे क्षणभर पाहतच राहतो. त्याच्या मनातील ते नैराश्याचे वादळ ईश्वरीच्या या पहिल्या भेटीतील प्रकाशाने शांत व्हायला सुरुवात होते.
अंधाऱ्या बेडरूममध्ये, बेडच्या कडेला नैराश्यात मान खाली घालून बसलेल्या तुषारच्या समोर, लाल रंगाच्या देखण्या भरजरी पटियाला ड्रेसमध्ये नटलेली ईश्वरी खंबीरपणे उभी असते. ती तुषारच्या त्या अबोल आणि हताश चेहऱ्याकडे अत्यंत मऊ, प्रेमळ आणि आश्वासक नजरेने पाहते.
ईश्वरी अजिबात आढेवेढे घेत नाही. ती सुजाण मुलीसारखी दोन पावले पुढे सरकते आणि आपल्या गालावर आलेली केसांची बट अलगद कानामागे सारत, "हाय तुषार, मी ईश्वरी! तुमच्या बहिणीने मॅट्रिमोनी साईटवर तुमचे प्रोफाईल तयार केले होते, ते पाहून मी स्वतः माझ्या घरच्यांना घेऊन आपल्या विवाहाविषयी बोलण्यासाठी आले आहे. चला, आपण आपल्या विवाहाबद्दल बोलूया!" असे म्हणत कोमल हसून ती आपला नाजूक हात पुढे करते. नैराश्यात बसलेल्या तुषारचा खंबीर हात ती अत्यंत मायेने व आदराने स्वतःच्या हातात घेते!
ईश्वरीच्या त्या रेशमी आणि खंबीर स्पर्शाने तुषारच्या मनातील वर्षानुवर्षांचा तो अबोल पश्चात्ताप आणि नैराश्याचे वादळ एका क्षणात शांत होते. ईश्वरी आपल्या चेहऱ्यावर निखळ आत्मविश्वास आणून, त्याला त्या अंधाऱ्या बेडरूममधून बाहेरील प्रकाशाच्या जगात हळुवारपणे बाहेर घेऊन येते.
ते बेडरूमच्या दारातून बाहेर पडतात. दाराबाहेर पडताना तुषार टेबलावर ठेवलेल्या इयत्ता सातवीच्या त्या तिघांच्या निष्पाप फोटोकडे एक शांत हसू आणून पाहतो, जणू तो मनातून संकेत आणि हरिप्रियाचा आशीर्वाद घेत असतो.
ईश्वरी आणि तुषार हे दोघेही थेट बाहेर सजवलेल्या अत्यंत भव्य लग्नाच्या मंडपात येऊन एकत्र उभे राहतात. वैदिक मंत्रोच्चारांचे पवित्र सूर वातावरणात घुमू लागतात, सनई-चौघडे वाजू लागतात आणि संपूर्ण कुटुंबाच्या व कॉलनीच्या साक्षीने, या भूतलावर तुषार आणि ईश्वरी यांचा अत्यंत देखणा व प्रतिष्ठित शुभविवाह संपन्न होतो! उपेक्षित राहिलेल्या आपल्या प्रामाणिक नायक तुषारच्या आयुष्यात ईश्वरीच्या रूपाने साक्षात देवानेच आनंदाची एक नवी, प्रकाशाची पहाट पाठवलेली असते.
आणि नेमक्या याच वेळी, ढगांच्या आणि दैवी प्रकाशाच्या सोनेरी साम्राज्यात, पांढऱ्या शुभ्र कपड्यांमध्ये संकेत आणि हरिप्रिया एकमेकांच्या गाढ, अतूट मिठीत विसावून स्वर्गाच्या पायऱ्यांवर उभे असतात. ते दोघे खाली मंडपात उभे असलेल्या तुषार आणि ईश्वरीकडे पाहत अत्यंत समाधानाने आणि आनंदाने हसत असतात. भूतलावर त्यांचे भौतिक अस्तित्व संपले तरी मृत्यू त्यांच्या नात्याला वेगळे करू शकला नाही; स्वर्गात हरिप्रिया आणि संकेत यांचे ते पवित्र प्रेम सदैव अमर राहते. आणि भूतलावर तुषारच्या आयुष्यात एक अढळ व हक्काची पत्नी म्हणून ईश्वरी राजवाडेचे अथांग प्रेम त्याला प्राप्त होते!
कथा समाप्त…
अभिप्राय