मराठीमाती डॉट कॉम परिवाराचे नोंदणीकृत सभासद लेखक ‘इंद्रजित नाझरे’ यांच्या ‘शापित सुंदरी’ या मराठी भयकथेचा भाग १.
एका निर्मनुष्य हायवेवरील थरारक भेट आणि अकस्मात उद्भवलेल्या गूढ, ऐतिहासिक रहस्याचा वेध घेणारी एक उत्कंठावर्धक भयकथा...
शापित सुंदरी भाग १
रात्रीचे साडेबारा वाजले होते. दिल्ली-जयपूर हायवेवर काळाकुट्ट, घनदाट अंधार पसरला होता. दिल्लीतील एक यशस्वी उद्योजक असलेला रणवीर, राजस्थानमधील आपली कोट्यवधींची जमिनीची डील रात्री उशिरा पूर्ण करून स्वतःच्या आलिशान गाडीने दिल्लीकडे परतत होता. गाडीच्या आत वातानुकूलित यंत्रणेचा आल्हाददायक गारवा होता, तर बाहेर गाडीच्या हेडलाईट्सचा तीव्र प्रकाश समोरील डांबरी रस्ता उजळून टाकत होता. गाडी हायवेच्या एका अत्यंत निर्मनुष्य आणि जंगलसदृश भागातून वेगाने जात असताना, अचानक रस्त्याच्या कडेला हेडलाईट्सच्या प्रकाशात रणवीरला एक मुलगी उभी असलेली दिसली. ती मुलगी म्हणजेच—कस्तुरी! रात्रीच्या सुसाट वाऱ्यामुळे कस्तुरीचे लांब केस पूर्णपणे विस्कटले होते आणि वारंवार तिच्या चेहऱ्यावर व डोळ्यांवर येत होते. तिच्या खांद्याला एक जुनी, मोठी ट्रॅव्हल बॅग लटकलेली होती. प्रवासासाठी तिने परिधान केलेल्या आधुनिक आखूड कपड्यांमुळे (काळ्या रंगाची शॉर्ट्स आणि हलका निळा टॉप) थंड हवेने तिचे शरीर थरथरत होते. ती अत्यंत घाबरलेल्या अवस्थेत, येणाऱ्या-जाणाऱ्या गाड्यांकडे आशेने पाहत लिफ्ट मागण्याचा प्रयत्न करत होती. अशा निर्जन स्थळी एका रात्रीच्या वेळी तरुण मुलीला पाहून रणवीरने सुरक्षिततेचा विचार केला. त्याने गाडीचा वेग कमी केला आणि गाडी रस्त्याच्या कडेला, अगदी तिच्याजवळ नेऊन थांबवली. गाडी थांबलेली पाहताच कस्तुरीच्या डोळ्यांत सुटकेचा आणि आनंदाचा भाव उमटला. ती जड ट्रॅव्हल बॅग खांद्यावर सावरत, धापा टाकत गाडीच्या पुढच्या दारापाशी आली. रणवीरने आतून दरवाजा उघडला. कस्तुरीने कृतज्ञतेने दोन्ही हात जोडले; तिचे डोळे भीतीने आणि आनंदाने डबडबले होते. पुढच्या दारापाशी झुकत, भीतीने थरथरत्या आवाजात कस्तुरी म्हणाली, “ओह गॉड! थँक यू... थँक यू सो मच सर! तुम्ही अगदी देवदूत बनून आलात. या रात्रीच्या अंधारात इथे खूप भीती वाटत होती... प्लीज मला मदत करा, मी तुम्हाला खूप विनंती करते.” कस्तुरीने अत्यंत सुटकेचा श्वास टाकला आणि ती गाडीच्या मऊ, उबदार सीटवर येऊन बसली. पायाशी ती जड बॅग सरकवून तिने दरवाजा बंद केला. रणवीरने गियर टाकला, एक्सिलेटर दाबले आणि गाडी हायवेवरून वेगाने पुढे निघाली. गाडीतील उबदार हवेमुळे कस्तुरीचे थरथरणारे शरीर थोडे शांत झाले. रणवीरने समोरच्या रस्त्यावरून नजर न हटवता, स्टिअरिंगवर खंबीर पकड ठेवून शांत आणि संयमित आवाजात विचारले, “एवढ्या रात्री, या निर्मनुष्य हायवेवर तू एकटी काय करत होतीस? आणि तुझे मित्र तुला असे रस्त्यात सोडून कसे काय निघून गेले? नक्की काय अडचण झाली आहे?” हा गंभीर आणि तर्कशुद्ध प्रश्न ऐकल्यावर, मघाशी भीतीने थरथरणारी कस्तुरी गाडीतल्या सुरक्षित वातावरणात एका क्षणात मोकळी झाली. वाऱ्याच्या झोतामुळे डोळ्यांवर आलेले केस तिने अत्यंत नखऱ्याने उजव्या हाताने कानामागे सारले. मान किंचित तिरपी करत, हातवारे करून ती आपल्या मूळ अवखळ स्वभावाने बोलू लागली. “अरेरे सर, काय सांगू तुम्हाला! भीती? बाहेर रस्त्यावर असताना तर माझे प्राण कंठाशी आले होते! पण तुमची ही आलिशान गाडी आणि हा महागडा सूट पाहिला, तेव्हाच मला समजले की तुम्ही कोणीतरी सभ्य बिझनेसमन आहात. म्हणूनच मी देवाचे आभार मानत गाडीत बसले. आणि माझ्या मित्रांबद्दल तर विचारूच नका; निव्वळ मूर्ख आहेत सगळे! आम्ही दिल्लीहून राजस्थानला फिरायला आलो होतो. वाटेत आमच्या जुन्या गाडीचे टायर पंक्चर झाले. मग टायर बदलण्यावरून आमच्यात फालतू वाद सुरू झाला. मी रागात काही बोलले, तर ते मतलबी लोक मला चिडवण्यासाठी ‘तू जास्त शहाणी आहेस ना, मग तूच थांब इथे!’ असे म्हणून मला तिथेच सोडून दुसरी गाडी करून पुढे निघून गेले. विचार करा, किती घाणेरडे लोक आहेत! माझा मोबाईलही पूर्णपणे डेड झाला आहे. मला तर वाटले होते की आज रात्री माझा गेमच झाला! एखादा भूत किंवा डाकू येईल आणि मला पळवून नेईल. पण तुम्ही वेळेवर आलात... बरं सर, मी माझी एवढी रामायण-महाभारत सांगून मोकळी झाले, पण तुम्ही मात्र अजून एक शब्दही बोलला नाही आहात. एवढ्या रात्री मला मदत करणाऱ्या या देखण्या सरांचे नाव काय आहे, हे मी जाणून घेऊ शकते का? की मला अख्खा रस्ता तुम्हाला फक्त ‘सर सर’ असेच म्हणावे लागणार आहे?” तिने ओठांवर एक गोड, खट्याळ हसू आणून उत्तराची वाट पाहिली. रणवीरच्या शांत आणि गंभीर स्वभावाच्या अगदी उलट तिची ही अवखळ बडबड होती. हायवेचा काळा डांबरी रस्ता हेडलाईट्सच्या तीव्र प्रकाशात वेगाने मागे पडत होता. कस्तुरीच्या त्या अवखळ संवादानंतर गाडीत काही काळ शांतता पसरली. रणवीरने समोर रस्त्यावर लक्ष ठेवून गालातल्या गालात एक लहानसे हसू आणले. एका प्रगल्भ उद्योजकाला साजेसा त्याचा आवाज भारदस्त आणि संयमित होता. “माझं नाव रणवीर. दिल्लीमध्ये माझा रिअल इस्टेटचा बिझनेस आहे. आणि हो, तुझा अंदाज बरोबर आहे, आज राजस्थानमध्ये माझी एक खूप मोठी जमिनीची डील फायनल झाली आहे, म्हणूनच मी दिल्लीला परत जाण्यासाठी रात्रीचा प्रवास निवडला. पण तुझी ही न थांबणारी रामायण-महाभारत ऐकून मला एक गोष्ट मात्र कळून चुकलीये...” रणवीर क्षणभर थांबला. त्याने गाडीचा वेग स्थिर ठेवत डाव्या हाताने एसीचे वेंट कस्तुरीच्या बाजूला थोडे फिरवले, जेणेकरून तिला थंडी वाजणार नाही. तो पुन्हा हसून म्हणाला, “तुझे मित्र तुला रस्त्यात सोडून गेले, यात त्यांची चूक कमी आणि तुझा हा न थांबणारा बडबडी स्वभाव जास्त कारणीभूत असावा! पण जे काही असेल, एवढ्या रात्री अशा निर्मनुष्य हायवेवर कोणावरही राग काढून एका मुलीला असं एकटं सोडणं अत्यंत चुकीचं आहे. काळजी करू नकोस, आता तू सुरक्षित आहेस. मी तुला पुढच्या मोठ्या हायवे जंक्शनवर सोडतो, तिथून तुला दिल्लीसाठी दुसरी सुरक्षित गाडी मिळेल.” हे शांत, समजूतदार शब्द ऐकून कस्तुरी मनातून प्रचंड खुश झाली. तिच्या चेहऱ्यावरचे भीतीचे ढग आता पूर्णपणे विरले होते. ती उत्साहाने सीटवर थोडी पुढे सरकून बसली. “वा! रणवीर... नाव खूपच भारी आहे तुमचं, अगदी एखाद्या राजासारखं! आणि रिअल इस्टेट बिझनेस? म्हणजे तुम्ही जमिनी खरेदी-विक्री करता? बाबरे, मग तर तुम्ही खूपच श्रीमंत असणार! पण रणवीर सर, तुम्ही जितके गंभीर दिसता ना, तितकेच मनातून खूप साधे आणि काळजी घेणारे आहात हे मला आत्ताच समजलं. तुम्ही माझ्यासाठी एसीचे वेंट फिरवले ना, ते मी पाहिलं हं! आणि हो, माझी बडबड तुम्हाला जास्त वाटत असली, तरी या रात्रीच्या प्रवासात तुम्हाला झोप येऊ नये म्हणून माझी ही बडबड एक ‘शक्ती’ सारखं काम करेल, बघाच तुम्ही! बरं रणवीर सर, दिल्लीत तुम्ही कुठे राहता? तुमचं घर खूप मोठं आहे का? आणि तुमची वाट पाहणारं घरी कोणी...” कस्तुरी विचारता विचारता अचानक थांबली आणि खिडकीबाहेर पाहत गालातल्या गालात हसली. तिच्या मनातील कुतूहल आणि ओढ आता हळूहळू वाढू लागली होती. हायवेवर गाडीचा वेग कायम होता आणि बाहेरचा अंधार अधिकच गडद झाला होता. कस्तुरीने विचारलेल्या त्या वैयक्तिक प्रश्नावर गाडीत काही सेकंद एक संथ शांतता पसरली. रणवीरने स्टिअरिंगवर डाव्या हाताने हलकी पकड ठेवली. त्याच्या चेहऱ्यावर एकाच वेळी थोडी प्रगल्भता आणि एक मिश्कील हसू उमटले. “घरी वाट पाहणारं कोणी आहे का? कस्तुरी, बिझनेसच्या जगात प्रत्येक प्रश्नाचं उत्तर ‘हो’ किंवा ‘नाही’ असं स्पष्ट नसतं. दिल्लीत माझं खूप मोठं घर आहे, तिथे माझे आई-वडील असतात. पण तू ज्या अर्थाने विचारते आहेस... त्या अर्थाने तिथे माझी वाट पाहणारं सध्या तरी कोणीच नाहीये. माझा सगळा वेळ बिझनेस डील्स आणि ट्रॅव्हलिंगमध्येच जातो. कदाचित, म्हणूनच देव मला या रात्रीच्या वेळी अशा निर्मनुष्य हायवेवर घेऊन आला, जेणेकरून मला या शांत प्रवासात तुझ्यासारखी एक ‘न थांबणारी बडबडी’ सहप्रवासी मिळावी आणि माझा प्रवास कंटाळवाणा होऊ नये,” रणवीर गूढपणे हसला. हा अंदाज ऐकून कस्तुरीच्या चेहऱ्यावर आनंद पसरला. त्या गूढ उत्तराने तिच्या मनातील कुतूहल अजून वाढवले. ती सीटवर अधिक सुजाणपणे स्थिरावली आणि आदराने त्याच्याकडे पाहू लागली. “बापरे रणवीर सर... तुम्ही जितके हुशार बिझनेसमन आहात, तितकेच खूप छान बोलता हं! तुमचं ते ‘घरी सध्या तरी कोणी नाहीये’ हे उत्तर ऐकून मला थोडं गंभीर वाटलं, पण तुम्ही ज्या पद्धतीने मला ‘सहप्रवासी’ म्हटलं, ते ऐकून खूप आनंद झाला. खरं सांगू, दिल्लीत एवढ्या मोठ्या घरात राहून आणि इतका मोठा बिझनेस सांभाळूनही तुम्ही आतून कुठेतरी थोडे एकटे आहात असं मला जाणवतंय. पण काळजी करू नका, आज या प्रवासात तुमची ही सहप्रवासी तुम्हाला अजिबात बोर होऊ देणार नाही! बरं, तुमची ही आजची डील नक्की कशाची होती? मला सांगा ना, मला बिझनेसच्या गोष्टी ऐकायला खूप आवडतात...” गाडी हायवेवरून आता अंतर्गत डोंगराळ रस्त्याकडे वळली होती. वातानुकूलित हवेत कस्तुरी सीटवर पूर्णपणे स्थिरावली होती. बोलता बोलता तिचे लक्ष गियर बॉक्सच्या शेजारी ठेवलेल्या एका महागड्या लेदर फाईलकडे गेले. “रणवीर सर, मी तुमची ही बिझनेस फाईल पाहू का? मला बघायचंय कोटींच्या डील्स कशा असतात ते!” कस्तुरीने कुतूहलाने विचारले आणि मंजुरी मिळण्याआधीच ती फाईल उचलण्यासाठी पुढे झुकली. तिची ही बालिश लुडबुड पाहून रणवीर हलकेच हसला. त्याच वेळी, वाऱ्याच्या झोतामुळे तिचे काही केस डोळ्यांवर आले. तिने डाव्या हाताने केसांची बट कानामागे सारली; पण नेमकी त्याच क्षणी गाडीतल्या सुवासिक परफ्युममुळे तिच्या नाकात जळजळ झाली आणि ती ‘आच्छू!’ अशी शिंकली. शिंकल्यामुळे तिचा तोल गेला आणि फाईल हातातून निसटून खाली पडती झाली. कस्तुरीला स्वतःच्या या वेडेपणाची प्रचंड लाज वाटली. तिने जीभ दाताखाली दाबत एक अत्यंत केविलवाणी व खट्याळ मुद्रा केली. “सॉरी, सॉरी रणवीर सर! मी फक्त पाहत होते... पण माझ्या नाकाने ऐन वेळी दगा दिला! आय एम रिअली सॉरी!” दोन्ही हात जोडून तिने माफी मागितली. रणवीर तिच्या या बालिश रूपावर मोठ्याने हसला. पण नेमक्या याच क्षणी, गाडीच्या हेडलाईट्सचा तीव्र प्रकाश रस्त्यावरून सरळ समोर असलेल्या एका प्रचंड, अवाढव्य आणि भयाण किल्ल्याच्या मुख्य प्रवेशद्वारावर पडला! तो किल्ला रात्रीच्या घनदाट अंधारात अत्यंत गूढ आणि भयानक दिसत होता. आणि अचंबित करणारी गोष्ट म्हणजे, जशी गाडी त्या किल्ल्याच्या अगदी जवळ पोहोचली, तसा गाडीच्या इंजिनमधून एक विचित्र ‘खडखडखड’ असा आवाज आला आणि ती अलिशान गाडी अचानक बंद पडली. गाडीचे हेडलाईट्स आणि एसी एका झटक्यात बंद झाले; फक्त डॅशबोर्डवरचा मंद तांबडा दिवा चालू राहिला. बाहेर सुसाट्याचा गार वारा सुटला होता आणि त्या जुन्या किल्ल्याचे दगड विजांच्या मंद प्रकाशात चमकत होते. गाडीच्या आत अचानक एक गूढ शांतता पसरली. मघाशी बडबड करणारी कस्तुरी आता भीतीने आणि आश्चर्याने बाहेरच्या त्या भयाण किल्ल्याकडे पाहत राहिली. तिच्या घशात कोरड पडली आणि तिने घाबरून एक मोठा ठसका काढला. रणवीरचा हात पकडत थरथरत्या आवाजात ती म्हणाली, “रणवीर सर... हे... हे काय आहे? आपली गाडी या भयानक किल्ल्यासमोर अचानक कशी काय बंद पडली? मला खूप भीती वाटतेय सर...” गाडीचे इंजिन पूर्णपणे शांत झाले होते. बाहेर रात्रीचा अंधार इतका दाट होता की आजूबाजूचे डोंगरही भयानक काळ्या सावल्यांसारखे दिसत होते. रणवीरने डॅशबोर्डवरून आपली शक्तिशाली एलईडी टॉर्च हातात घेतली. गाडीचे बोनेट उघडून पाहण्यात या वादळात काही अर्थ नाही, हे त्याच्या व्यवहार्य बुद्धीने ओळखले होते. त्याने गाडीचा दरवाजा उघडताच बाहेरचा अत्यंत गार, सुसाट्याचा वारा सरळ आत आला. कस्तुरी दोन्ही हात छातीशी जोडून, डोळे मोठे करून त्या अवाढव्य किल्ल्याच्या मुख्य वेशीकडे पाहत थरथर कापत होती. रणवीरने तिचा हात आपल्या खंबीर हातात घेत आश्वासक आवाजात म्हटले, “कस्तुरी, गाडी आत्ता सुरू होणं शक्य नाहीये. बाहेर वादळ वाढत चाललंय आणि या थंडीत गाडीत बसून राहण्यापेक्षा या किल्ल्याच्या मुख्य प्रवेशद्वारापाशी आडोसा घेणं जास्त सुरक्षित राहील. घाबरू नकोस, माझा हात घट्ट पकड आणि माझ्यासोबत चल.” त्याच्या हाताचा तो खंबीर, उबदार स्पर्श मिळताच कस्तुरीच्या मनातील अर्धी भीती क्षणात पळून गेली. तिने आपली जड ट्रॅव्हल बॅग खांद्याला अडकवून रणवीरचा हात घट्ट पकडला. दोघेही गाडीतून उतरले. वाऱ्याच्या एका मोठ्या झोतामुळे कस्तुरीचे विस्कटलेले केस संपूर्ण चेहऱ्यावर उडाले. ते केस डाव्या हाताने मागे सारत ती रणवीरच्या अगदी जवळून चालू लागली. ते दोघे त्या प्रचंड, दगडी किल्ल्याच्या मुख्य आणि भव्य दरवाजातून आत आले. आत येताच वाऱ्याचा वेग थोडा मंदावला, पण तिथली शांतता कमालीची गूढ होती. रणवीरच्या हातातल्या टॉर्चचा पांढरा प्रकाश जेव्हा त्या शेकडो वर्षे जुन्या, नक्षीकाम केलेल्या दगडी भिंतींवर आणि खांबांवर पडला, तेव्हा संपूर्ण वातावरण एखाद्या प्राचीन राजवाड्यासारखे भासू लागले. ते किल्ल्याच्या मुख्य भव्य दिवाणखान्यासारख्या भागात पोहोचले. तिथले भव्य खांब पाहून अचानक कस्तुरीच्या पायांची गती मंदावली. रणवीरचा हात तिच्या हातात तसाच घट्ट रोवलेला होता, पण कस्तुरीच्या डोळ्यांत आता भीतीऐवजी एक अजब, हरवलेले भाव येऊ लागले होते. नेमक्या त्याच क्षणी, त्या संपूर्ण शांत आणि अंधाऱ्या किल्ल्याच्या आतून, कुठूनतरी अत्यंत संथ गतीचे, जुन्या काळातील सतारीचे आणि घुंगरांचे ‘छुम... छुम... छुम...’ असे आवाज घुमू लागले! तो आवाज इतका स्पष्ट होता, जणू काही शेकडो वर्षांपूर्वीचे एखादे राजेशाही संगीत हवेत रेंगाळत आहे. रणवीरने आश्चर्याने टॉर्चचा प्रकाश चहुबाजूला फिरवला, पण तिथे कोणीच नव्हते. त्या भव्य, दगडी दिवाणखान्यात जुन्या संगीताचे आणि घुंगरांचे ते गूढ प्रतिध्वनी हवेत विरघळून गेले. कस्तुरीच्या चेहऱ्यावरील ते मागील जन्माचे मूक संकेत पाहून रणवीर एका क्षणासाठी पूर्णपणे संभ्रमात पडला. एक हुशार बिझनेसमन म्हणून त्याचे तर्कशास्त्र या अद्भुत गोष्टींचा स्वीकार करू शकत नव्हते; पण समोर उभी असलेली कस्तुरी... तिचे ते भीतीने डबडबलेले पण अथांग ओढ असलेले डोळे पाहून त्याचे मन वितळले. त्याच्या हातातली ती शक्तिशाली एलईडी टॉर्च बाजूला एका जुन्या लाकडी बाकड्यावर पडली, जिचा प्रकाश जमिनीवरून सरळ त्या दोघांवर पडत होता. रणवीरने आपला संभ्रम बाजूला सारला आणि एक पाऊल पुढे टाकले. “कस्तुरी... मागील जन्म, शाप या गोष्टींवर माझा बिझनेसमन म्हणून विश्वास नाही. पण या क्षणी या किल्ल्यात, या अंधारात तू एकटी नाहीस. मी तुझ्यासोबत आहे आणि जोपर्यंत माझा हात तुझ्या हातात आहे, तोपर्यंत कोणतीही अदृश्य शक्ती तुझं काहीही वाकडं करू शकत नाही,” रणवीर अत्यंत प्रगल्भ आवाजात म्हणाला. एवढे बोलून त्याने आपले दोन्ही खंबीर हात हळूच तिच्या कंबरेभोवती गुंडाळले. कस्तुरीच्या उघड्या कंबरेवर जेव्हा रणवीरच्या हाताचा तो उबदार स्पर्श झाला, तेव्हा तिच्या संपूर्ण शरीरात एका क्षणात विजेसारखा गोड शहारा धावून गेला. खांद्याला अडकवलेली तिची ती जड ट्रॅव्हल बॅग गळून खाली जमिनीवर पडली. तिने आपले दोन्ही हात त्याच्या गळ्याभोवती घट्ट आवळून घेतले आणि स्वतःला पूर्णपणे त्याच्या बाहुपाशात झोकून दिले. बाहरे मुसळधार पाऊस सुरू झाला होता आणि पाण्याचे थेंब किल्ल्याच्या जुन्या खिडक्यांमधून आत येणाऱ्या हवेला अजून गार करत होते. पण त्या घट्ट आणि आश्वासक मिठीमुळे कस्तुरीच्या शरीराला आणि मनाला एक असीम उब मिळाली. तिची वेगाने चालणारी छाती रणवीरच्या छातीवर टेकली. बाहेरील जगाचा विसर पडून, या मागील जन्माच्या हक्काच्या जागेवर कस्तुरीने आपले ओले डोळे घट्ट मिटून घेतले. रणवीर हळूच पुढे झुकला. त्याच्या श्वासांची गरम उब तिच्या गालावर आणि मानेवर पडली, ज्यामुळे तिचा थरकाप अधिकच वाढला. त्याने कोमलतेने तिची हनुवटी वर केली आणि तिच्या ओल्या ओठांवर व गालांवर आपला अत्यंत तीव्र, उत्कट स्पर्श केला. टॉर्चच्या त्या मंद पांढऱ्या प्रकाशात, त्या शतकांनोशतके जुन्या शापित किल्ल्याच्या मध्यभागी, दोन सुंदर मने आणि शरीरे एकमेकांच्या स्पर्शात पूर्णपणे न्हाऊन निघाली. बाहेरील वादळाचा, गाडी बंद पडण्याचा आणि सर्व संशयाचा विसर पडून, रणवीर आणि कस्तुरी त्या उबदार प्रेमाच्या तीव्र प्रवेगात पूर्णपणे हरवून गेले. कस्तुरीच्या मागील जन्माच्या शापाची दाहकता रणवीरच्या या खऱ्याखुऱ्या प्रेमाच्या स्पर्शाने जणू शांत होऊ लागली होती. किल्ल्याच्या त्या भव्य दिवाणखान्यात बाहेरील वादळाचा वेग अजूनच वाढला होता. रणवीरने कस्तुरीला आपल्या मिठीत अजून घट्ट ओढून घेतले. तिची उब आणि त्याचा महागडा सूट एकमेकांमध्ये मिसळून गेले. त्याने कस्तुरीला हळूच पाठीमागे सरकवले आणि एका जुन्या, नक्षीकाम केलेल्या भव्य दगडी खांबाला टेकवून उभे केले. पाठीला त्या थंड दगडाचा स्पर्श होताच कस्तुरीच्या शरीरात एक शहारा आला, पण समोरून रणवीरच्या शरीराची गरम उब तिला वेड लावून गेली. रणवीरने आपले दोन्ही हात तिच्या चेहऱ्याच्या दोन्ही बाजूंना खांबावर ठेवले, ज्यामुळे ती पूर्णपणे त्याच्या प्रभावात आली. त्याच्या नजरेतील ते अथांग प्रेम पाहून कस्तुरीचे डोळे आपोआप मिटले गेले. तो हळूच पुढे झुकला. त्याच्या ओठांचा एक अत्यंत उबदार स्पर्श तिच्या मानेवर आणि गळ्यावर झाला. त्या स्पर्शाच्या तीव्रतेने कस्तुरीचे हात त्याच्या पाठीवर घट्ट रोवले गेले. बाहेरील जगाचा, गाडी बंद पडण्याचा सर्व विसर पडून, ते दोघे त्या जुन्या किल्ल्याच्या खांबाला टेकून प्रेमाच्या एका अत्यंत तीव्र आणि उत्कट लाटेत पूर्णपणे वाहून गेले. (क्रमशः)
अभिप्राय