लेखक इंद्रजित नाझरे यांची 'अबोल प्रेम – भाग २' ही प्रेमकथा. मराठीमाती डॉट कॉम परिवाराच्या नोंदणीकृत सभासदांची ही विशेष साहित्यकृती नक्की वाचा.
किशोरवयीन निखळ मैत्री, अभ्यासातील परस्परावलंबित्व आणि हळुवार आकाराला येणाऱ्या अबोल प्रीतीची एक देखणी व प्रामाणिक प्रेमकथा...
अबोल प्रेम – भाग २
तुषार, हरिप्रिया आणि संकेत यांची ‘प्रेम’ नावाच्या अडीच अक्षरासोबत होणारी विलक्षण भेट..! मैदानातील तो रुसवा-फुगवा आणि सायकलचा गोड प्रसंग संपल्यानंतर तिघेही आपापल्या सायकलवरून मधुबन कॉलनीत परततात. एकमेकांना निरोप देऊन तिघेही आपापल्या घराचे दार ढकलून आत प्रवेश करतात. संकेतचे घर (गंभीर आणि भावनावश पार्श्वभूमी) संकेत घराचे दार उघडून आत येतो. घरात नेहमीसारखीच एक संथ शांतता असते. तीन वर्षांपूर्वी वडिलांचे अचानक झालेले निधन आणि त्यानंतर निर्माण झालेली परिस्थिती, यामुळे संकेत लहान वयातच खूप समजूतदार झाला आहे. घरात तो आणि त्याची आई हेच एकमेकांचा एकमेव आधार आहेत. तो आपले दप्तर बाजूला ठेवतो आणि शांतपणे स्वयंपाकघरात काम करणाऱ्या आईच्या मागे जाऊन उभा राहतो. त्याची आई वळून त्याच्याकडे पाहते; तिच्या डोळ्यांत संकेतच्या वडिलांची आठवण दिसते. ती प्रेमाने त्याच्या पाठीवरून हात फिरवते आणि विचारते, “काय रे बाळा, आज खूप थकलेला दिसतोस? शाळेत काही झालं का?” संकेत मैदानावर घडलेला तो सायकल दुरुस्त करण्याचा प्रसंग आणि हरिप्रियाला मनवल्याची आठवण मनात ठेवून आईकडे पाहून फक्त एक आश्वासक हसू देतो. तो आईला हळूच बिलगतो, जेणेकरून आईला धीर मिळेल. तुषारचे घर (मोठ्या भावाचा अंदाज) तुषार शांतपणे घरात पाऊल टाकतो. त्याचे सुशिक्षित वडील हॉलमध्ये बसले आहेत; तुषार त्यांच्याजवळ जाऊन नम्रपणे त्यांच्या पाया पडतो. त्याची आई देवघरात संध्येचा दिवा लावत असते. तेवढ्यात त्याची लहान बहीण ‘अदिती’ धावत बाहेर येते. ती तुषारपेक्षा वयाने लहान आणि खूप चुलबुली आहे. तुषारचे हात सायकलच्या ऑइलमुळे काळे झालेले पाहून ती लगेच त्याला चिडवायची संधी सोडत नाही. अदिती (खोडकर आवाजात): “अरे वा तुष्या दादा! आज शाळेत अभ्यास सोडून गॅरेजमध्ये गेला होतास की काय? हात बघ कसे काळे करून आलायस! मी आईला नाव सांगणार हं तुझं!” तुषार मोठा भाऊ म्हणून तिच्याकडे पाहून फक्त डोळे मोठे करतो आणि काहीही न बोलता हसत हात धुवायला पळतो. लहान बहिणीच्या या खोडीमुळे घरातील वातावरण एकदम हलकेफुलके होते. हरिप्रियाचे घर (संयुक्त कुटुंब आणि वहिनी ‘वैशाली’) आपली मुख्य नायिका हरिप्रिया जेव्हा घरात येते, तेव्हा तिच्या मोठ्या संयुक्त कुटुंबात नेहमीसारखीच गजबज असते. दारात तिचे काका बसले आहेत, हॉलमध्ये तिचे वडील आहेत आणि आई देवघरात आहे. ती आत येताच तिची लाडकी मोठी वहिनी ‘वैशाली’ हसत पुढे येते आणि तिच्या हातात पाण्याचा ग्लास देते. वैशाली वहिनी खूप सुजाण आणि हरिप्रियाच्या चेहऱ्यावरील भाव अचूक ओळखणारी आहे. वहिनी (तिचा चेहरा पुसत, मिश्कीलपणे विचारते): “अरेरे माझ्या लाडक्या नणंदबाई! भर उन्हात सायकल ढकलत आणावी लागली? मग ते आपले दोन शेजारी मित्र (तुषार आणि संकेत) कुठे गायब झाले होते? त्यांनी मदत नाही केली का तुला?” वहिनीचा हा प्रश्न ऐकून हरिप्रियाच्या गालावर लाली फुटते. ती मनात विचार करते की, मदत काय... सायकल बिघडवणारे तेच दोघे होते! पण ती वैशाली वहिनीला काही न सांगता फक्त लाजून हसते आणि आत पळते. रात्रीचे साडेदहा वाजले आहेत. संपूर्ण मधुबन कॉलनीत शांतता पसरली आहे. आज दिवसभराच्या धावपळीनंतर आपली मुख्य नायिका हरिप्रिया घरचे जेवण करून तिच्या बेडरूममध्ये मऊ बिछान्यावर गाढ आणि शांत झोपली आहे. खिडकीतून येणाऱ्या थंड वाऱ्यामुळे तिच्या चेहऱ्यावर एक निरागस शांतता दिसत आहे. तिकडे चौकात, शांत स्वभावाचा तुषार घरातून हळूच बाहेर पडतो. तो चौकातील पिंपळाच्या झाडाखाली असलेल्या सिमेंटच्या बाकावर येऊन शांतपणे बसतो आणि रात्रीच्या थंड हवेचा आस्वाद घेत आकाशातील ताऱ्यांकडे पाहत असतो. तेवढ्यात, आपल्या घराच्या खिडकीतून संकेतची नजर थेट चौकात बसलेल्या तुषारवर पडते. आज दिवसभर शाळेत हरिप्रियाच्या त्या सायकलच्या प्रसंगामुळे दोघांनाही एकमेकांशी मनमोकळे बोलता आले नव्हते. संकेत हळूच घराचे दार उघडून, आईला जाग येणार नाही अशा रीतीने दबक्या पावलांनी बाहेर पडतो आणि थेट चौकात तुषारपाशी पोहोचतो. तुषार आणि संकेतमधील संभाषण संकेत मागून येतो आणि तुषारच्या खांद्यावर हळूच थाप मारतो. संकेत (हसत, बारीक आवाजात): “काय रे तुष्या! रात्रीच्या या साडेदहा वाजता चौकात बसून काय विज्ञानाच्या कुलकर्णी मॅडमनी दिलेला गृहपाठ आठवतोयस की काय?” तुषार (दचकून मागे बघतो आणि हसतो): “धत्तुरे तुझ्या! हळू बोल जरा, सगळी कॉलनी झोपलीये. आणि मी काही गृहपाठ आठवत नाहीये, घरात जरा उकाडा जाणवत होता म्हणून आलो इथे.” संकेत त्याच्या शेजारी बाकावर पाय लांब करून रिलॅक्स बसतो. संकेत (चेहरा थोडा गंभीर करत पण मिश्कील आवाजात): “बरं ते सोड... आज दुपारी सुटीच्या वेळात जेव्हा आपण दोघं भर उन्हात शाळेबाहेर जाऊन तिची सायकल दुरुस्त करत होतो ना, तेव्हा मला खरंच खूप भारी वाटलं रे. जरी खोडी आपणच काढली होती, तरी तुष्या... तू ज्या पद्धतीने लगेच गॅरेजवाल्याकडून पंक्चर काढून आणलंस, ते बघून मला वाटलं की तुझ्या इतकं पटकन आणि बरोबर काम दुसरं कोणीच करू शकत नाही.” तुषार (शांतपणे खाली बघून हसतो): “अरे त्यात काय... आपण तिघे लहानपणापासूनचे मित्र आहोत ना! आणि तूही तर कमी नाहीस, थेट तिच्यासमोर गुडघ्यावर बसून कान पकडलेस! मला तर वाटलं हरिप्रिया आज तुझा मुडदा पाडणार मैदानावर! पण शेवटी तुझ्या त्या रडवेल्या चेहऱ्यामुळे ती हसली.” संकेत (तोंड दाबून हसत): “हो ना यार! ती ओठ बाहेर काढून जेव्हा नाराज बसते ना, तेव्हा तिचा तो रडवेला चेहरा माझ्याने बघवला जात नाही रे. आपली तिघांची मैत्री ही जगातली सर्वात भारी गोष्ट आहे, नाही का तुष्या? आपण नेहमी असेच एकत्र राहायचे हं, एकमेकांसाठी धावून जायचं!” तुषार (संकेतच्या खांद्यावर हात ठेवतो, डोळ्यांत एक अबोल जिव्हाळा असतो): “हो संकेत, आपण नेहमी असेच सोबत राहू. चल, आता खूप रात्र झालीये, उद्या सकाळी लवकर उठून पुन्हा शाळेत जायचंय.” दोघेही बाकावरून उठतात. संकेत डोळे मिचकावत पुन्हा तुषारला चिडवतो, “हो हो, उद्या पुन्हा सायकलचे टायर तपासायला विसरू नकोस मग!” तुषार त्याला हसत धक्का मारतो. दोघेही एकमेकांना निरोप देऊन आपापल्या घराकडे वळतात. चौकात पुन्हा एकदा तीच शांतता पसरते, पण त्या दोन मित्रांमधील निखळ आणि अबोल जिव्हाळा तिथेच रेंगाळत राहतो! सध्या मे महिना सुरू झाला आहे. कडक उन्हाळ्याच्या झळांसोबतच शाळेत वार्षिक परीक्षेचे गंभीर वातावरण तयार झाले आहे. वर्गात अब मुलांच्या नेहमीच्या खोड्या कमी आणि अभ्यासाची चर्चा जास्त सुरू आहे. प्रत्येकाच्या मनात परीक्षेची अनामिक भीती आणि टेन्शन स्पष्ट दिसत आहे. या वार्षिक परीक्षेत तिघांच्या समोर दोन मोठे आणि वेगवेगळे अडथळे होते: संकेतचा अडथळा: संकेत मैदानावर आणि खेळात कितीही हुशार असला, तरी त्याला बीजगणित (Algebra) हा विषय खूप अवघड जायचा. गणितातील ती कठीण सूत्रे आणि ‘$X$’ व ‘$X$’ ची किंमत काढताना त्याचे डोके चक्रावून जायचे. तुषारचा अडथळा: तुषार तसा शांत आणि अभ्यासात चांगला होता, पण तो विज्ञान (Science) विषयात थोडा मागे पडायचा. विज्ञानाचे अवघड नियम आणि प्रयोगांचे निष्कर्ष पेपरमध्ये लिहिताना त्याची नेहमी तारांबळ उडायची. हरिप्रियाची ताकद: हरिप्रिया मात्र संपूर्ण वर्गातील सर्वात हुशार विद्यार्थिनी होती. तिचे गणित आणि विज्ञान दोन्ही विषयांवर प्रचंड प्रभुत्व होते. त्यामुळे, परीक्षेची उत्तम पूर्वतयारी करण्यासाठी तिघांनी मिळून हरिप्रियाच्या घरात एकत्र अभ्यासाचा (Group Study) अतिशय योग्य बेत आखला. हरिप्रियाचे घर – परीक्षेची पूर्वतयारी हरिप्रियाच्या घरातील एका मोठ्या खोलीत जमिनीवर मऊ चटई अंथरलेली आहे. वर पंखा पूर्ण वेगाने फिरत असूनही उन्हाळ्याचा हलका उकाडा जाणवत आहे. चटईवर पुस्तके, वह्या, कंपासपेटी, पेन्सिल आणि पाण्याची बाटली अस्ताव्यस्त पसरलेली आहे. हरिप्रिया एखाद्या कडक शिक्षिकेसारखी वह्या घेऊन मध्यभागी बसली आहे. तिच्या एका बाजूला तुषार आणि दुसऱ्या बाजूला संकेत वयाचे गांभीर्य घेऊन वह्या उघडून बसले आहेत. हरिप्रिया (हातात पेन्सिल घेऊन, गंभीर आवाजात): “संकेत, तू गणिताची ही पायरी पूर्णपणे चुकीची केलीस. जर ‘$X$’ ची किंमत डावीकडून उजवीकडे गेली, तर तिचे चिन्ह बदलते ना रे? एवढं साधं कसं विसरलास?” संकेत (डोक्याला हात लावून, रडवेला चेहरा करत): “आरं हरू, मला या बीजगणिताचा अजिबात सुगावा लागत नाही रे! हा ‘$X$’ आणि ‘$X$’ माझ्या आयुष्यातून कधी जाणार काय माहिती! तूच वाचव आता मला या परीक्षेत.” आपल्याला संकेत नेहमीप्रमाणे हक्काने ‘हरू’ म्हणतोय हे पाहून हरिप्रिया मनातल्या मनात हसते, पण चेहऱ्यावर शिक्षिकेचा आव आणून त्याला पुन्हा सोप्या भाषेत गणित समजावून सांगू लागते. तिकडे दुसरीकडे, शांत बसलेला तुषार विज्ञानाचे पुस्तक समोर धरून नुसताच विचार करत बसला होता. हरिप्रियाचे लक्ष त्याच्याकडे जाते. हरिप्रिया (तुषारकडे वळून): “आणि तुषार, तुझं लक्ष कुठे आहे? विज्ञानाचा ‘प्रकाशाचे परावर्तन’ (Reflection of Light) हा धडा वाचून झाला का तुझा? त्यात काय अडचण आहे?” तुषारने मान वर केली. तो संकेतसारखा हक्काने आणि मोठ्याने बोलू शकत नव्हता, पण त्याच्या आवाजात एक वेगळाच मऊपणा आणि आदर असायचा. तुषार (हळू आवाजात, वही पुढे करत): “प्रिया, मला ते नियम समजतात, पण पेपरमध्ये नक्की आकृती कशी काढायची आणि त्याचे निष्कर्ष कसे लिहायचे, हेच लक्षात राहत नाही गं.” तुषारच्या तोंडून तो लहानपणापासूनचा ‘प्रिया’ हा शब्द ऐकताना हरिप्रियाला नेहमीच मनातून एक वेगळीच शांतता जाणवायची. ती तुषारची ती अडचण लगेच समजून घेते. ती स्वतःची विज्ञानाची वही त्याच्यासमोर सरकवते, ज्यामध्ये तिने अतिशय मोत्यासारख्या अक्षरात आणि रंगीत पेन्सिलने सोप्या आकृत्या काढल्या होत्या. हरिप्रिया (मृदू आवाजात): “हे बघ तुषार, पाठांतर करण्यापेक्षा ही आकृती डोळ्यांसमोर ठेव. प्रकाश कसा येतो आणि कसा परावर्तित होतो, हे तुला या चित्रावरून लगेच समजेल.” तुषार तिच्या वहीकडे आणि तिच्या त्या समजूतदार चेहऱ्याकडे अगदी ‘अबोल’पणे एकटक पाहत राहतो. त्याच्या डोळ्यांत तिच्याबद्दल आदर आणि एक वेगळीच हळवी भावना असते. तेवढ्यात तिची लाडकी वैशाली वहिनी खोलीत प्रवेश करते. तिच्या हातात तिघांसाठी गरमागरम पोहे आणि लिंबू पाण्याचे ग्लास आहेत. वैशाली वहिनी (हसत): “चला मुलांनो, खूप अभ्यास झाला. हा गरमागरम खाऊ खाऊन घ्या आणि लिंबू पाणी प्या, म्हणजे उन्हाचा त्रास होणार नाही आणि डोक्यालाही तरतरी येईल.” वैशाली वहिनीचा हा खाऊ पाहून संकेतच्या चेहऱ्यावर पुन्हा एकदा त्याचे चुलबुले हसू परत येते. तो लगेच पोह्यांची प्लेट स्वतःकडे ओढतो, “थँक्यू वैशाली वहिनी! या गणिताने माझ्या पोटात आधीच कावळे ओरडत होते!” तुषार आणि हरिप्रिया एकमेकांकडे बघून हसतात. अभ्यासाच्या त्या गंभीर वातावरणात पुन्हा एकदा त्यांच्या मैत्रीचा हलकाफुलका आणि गोड रंग भरून येतो. मे महिन्यातील कडक उन्हात अखेर वार्षिक परीक्षेचा शेवटचा दिवस उजाडतो. शेवटचा पेपर नेहमीप्रमाणे सोपा आणि सर्वांच्या आवडीचा म्हणजेच ‘चित्रकला’ (Drawing Exam) असतो. वर्गाच्या एका कोपऱ्यात खिडकीपाशी थंड हवेत आपली मुख्य नायिका हरिप्रिया, तिची शांत मैत्रीण मैथिली आणि चुलबुली गौरी एकत्र ड्रॉइंग बोर्ड आणि रंग घेऊन बसल्या आहेत. तिघींच्याही मनात परीक्षा संपल्याचा एक वेगळाच आनंद आणि चेहऱ्यावर सुट्ट्यांची चमक दिसत आहे. गौरी (पाण्याचा ब्रश रंगात बुडवत, उत्साहाने): “हुर्रे! फायनली आज परीक्षा संपतेय. हरू, मैथिली... मला सांगा तुम्ही दोघी पेपरमध्ये नक्की कोणतं चित्र काढणार आहात? मी तर मस्तपैकी नदीकाठच्या एका छोट्या सुंदर घराचे आणि उगवत्या सूर्याचे 'निसर्गचित्र' काढणार आहे!” मैथिली (मोत्यासारख्या अक्षरात आधी पेन्सिलने बॉर्डर करत): “मी नेहमीप्रमाणे ‘स्थिरचित्र’ काढतीये गं. समोर ठेवलेला तो पाण्याचा तांब्या, दोन आंबे आणि सफरचंद... मला रंगांच्या छटा दाखवायला खूप आवडतात.” हरिप्रिया (पेन्सिलने एका सुंदर मुलीचे आणि पाठीवर असलेल्या गिटारचे रेखाचित्र काढत): “मी मात्र ‘स्मरणचित्र’ काढणार आहे. शाळेच्या पहिल्या दिवशी पावसात छत्री घेऊन जाणारी लहान मुले! मला मानवी आकृत्या काढायला जास्त आवडतात.” गौरी (मिश्कीलपणे कानात कुजबुजते): “स्मरणचित्र? वा! पण हरू, त्या चित्रातल्या मुलाच्या हातात गिटार का दिसतेय गं? मला वाटलं तू सायकल पंक्चर झालेली आणि मागून धावत येणारे आपले दोन ‘बॉडीगार्ड्स’ (तुषार-संकेत) यांचे चित्र काढशील!” गौरीची ही खोडकर कमेंट ऐकून हरिप्रियाच्या गालावर लाली फुटते. ती मस्करीत गौरीला ब्रशने पाणी उडवण्याची भीती दाखवते. तिघी मैत्रिणी खळखळून हसतात आणि सुखात आपला शेवटचा paper पूर्ण करतात. शाळेची शेवटची घंटा ‘घण घण’ वाजते. परीक्षा संपल्याच्या आनंदात मुले आरडाओरडा करत शाळेबाहेर पळतात. शाळा सुटल्यावर ठरल्याप्रमाणे हरिप्रिया, संकेत आणि तुषार थेट शाळेबाहेर असलेल्या ‘राजू मामांच्या गाड्यावर’ बर्फाचा गोळा खाण्यासाठी एकत्र येतात. उन्हाळ्याच्या दिवसात तो रंगीबेरंगी काळाखट्टा आणि रोझ फ्लेव्हरचा बर्फाचा गोळा हातात धरून खाताना तिघांच्याही मनाला प्रचंड तृप्ती मिळते. गोळा चोखत चोखत त्यांच्यात सुट्ट्यांमध्ये गावी जाण्यावरून गप्पा सुरू होतात. संकेत (उत्साहाने): “बाप रे! अखेर सुट्ट्या लागल्या. मी तर उद्याच आईसोबत माझ्या गावी, म्हणजेच साताऱ्याला जाणार आहे. तिथे आजोबांच्या शेतात मस्त विहिरीवर पोहायला शिकणार आहे!” हरिप्रिया (लाजत आणि डोळे मोठे करून): “मी पण या सुट्टीत इथे थांबणार नाहीये. मी माझ्या मोठ्या वैशाली वहिनीसोबत काही दिवसांसाठी पुण्याला तिच्या माहेरी जाणार आहे. तिथे शनिवार वाडा आणि सिंहगड बघायचा प्लॅन आहे आमचा!” तिचे हे बोलणे ऐकून शांत बसलेला तुषार काहीच न बोलता फक्त आपला बर्फाचा गोळा खाण्यात मग्न असतो. तो कुठे जाणार हे सांगतच नाही. हे पाहून संकेत आणि हरिप्रियाचा पारा चढतो. संकेत (तुषारच्या दंडाला हलका धक्का मारत): “ए तुष्या! आम्ही आमचं सगळं सांगितलं, तू मात्र लबाडासारखा गप्प बसून गोळा खातोयस. सांग ना, तू कुठे जाणार आहेस सुट्टीत?” तुषार (शांतपणे हसून): “मी? मी कुठेच नाही, इथेच कॉलनीत थांबणार आहे कदाचित.” हरिप्रिया (नाराज होऊन, रुसून): “प्रिया म्हणणारा तुषार आज आम्हाला परकं करतोय वाटतं! आम्ही एवढ्या जिवलग मैत्रिणी आणि मित्रांना सोडून चाललोय, तरी याला काही पडलेली नाही. संकेत, चल आपण याच्याशी कट्टी करूया. हा आपल्याला काही सांगत नाहीये!” हरिप्रिया खरोखरच नाराज झाली आहे आणि संकेतनेही तिच्या सुरात सूर लावून तुषारकडे पाठ फिरवली आहे, हे पाहून तुषारचा शांत चेहरा एकदम घाबरतो. आपल्या दोन जिवलग मित्रांचे हे लटके भांडण आणि रुसवा काढण्यासाठी तो शेवटी हसून शरणागती पत्करतो. तुषार (दोघांचे हात पकडून, घाईघाईने): “अरेरे, थांब प्रिया... थांब संकेत! रागवू नका रे माझ्यावर. मी थट्टा करत होतो. मी पण कॉलनीत राहणार नाहीये. मी आई, बाबा आणि माझी लहान बहीण अदितीसोबत या सुट्टीत कोल्हापूरला आमच्या कुलदैवताच्या दर्शनाला आणि मावशीकडे जाणार आहे!” तुषारने शेवटी आपले गुपित उघड केल्यावर हरिप्रिया आणि संकेत एकमेकांकडे बघून मोठ्याने हसतात. संकेत (हसत): “अरे वा! म्हणजे सातारकर, पुणेकर आणि कोल्हापूरकर... तिघेही सुट्टीत लांब चाललोय तर! पण सुट्ट्या संपल्या की पहिल्या दिवशी इथेच या गाड्यावर भेटायचं, समजलं ना तुष्या?” हरिप्रिया (प्रिया) त्या दोघांच्या या निखळ मैत्रीकडे पाहून मनापासून सुखावते. त्या मे महिन्याच्या कडक उन्हात, बर्फाचा गोळा खात, एकमेकांवर रुसत आणि हसत त्यांच्या बालपणीच्या सुंदर शालेय सुट्ट्यांचा आनंद घेण्यासाठी हे तिघेही गावी गेले. बघता बघता मे महिन्याच्या कडक उन्हाळ्याच्या सुट्ट्या कधी संपल्या, ते तिघांनाही समजले नाही. सुट्टीचा पहिला आठवडा संपवून तिघेही आपापल्या गावाहून (पुणे, सातारा, कोल्हापूर) मधुबन कॉलनीत परतले होते. सुट्टीचे उर्वरित दिवस संध्याकाळचे खेळ आणि वैशाली वहिनीच्या हाताचे थंडगार लिंबू पाणी पिण्यात भरभर निघून गेले. आणि अखेर... जून महिन्याची एक सुंदर, ताजी सकाळ उजाडली! आज शाळेचा पहिला दिवस होता आणि सर्वात महत्त्वाचे म्हणजे आज सातवीच्या वार्षिक परीक्षेचा निकाल जाहीर होणार होता आणि मुले नवीन आठवीच्या वर्गात पाऊल ठेवणार होती. नेहमीप्रमाणे तिघेही आपापल्या सायकलवरून एकत्र शाळेत पोहोचतात. शाळेच्या गेटपाशी येताच तिघांच्याही पोटात निकालाच्या धास्तीने गोळा येतो. तिघेही धावपळ करत आपल्या नवीन, म्हणजेच इयत्ता आठवीच्या वर्गात प्रवेश करतात. वर्गात नवीन बाकांची मांडणी केलेली असते. फळ्यावर निळ्या खडूने ‘इयत्ता ८ वी - तुकडी अ’ असे सुंदर अक्षरात लिहिलेले असते. वर्गात निकालाची उत्सुकता आणि प्रचंड गोंधळ सुरू असतो. मैथिली आणि गौरी आधीच एका बाकावर बसून हरिप्रियाची वाट पाहत असतात. हरिप्रिया त्यांच्याजवळ जाते, तर तुषार आणि संकेत मागच्या बाकावर जाऊन बसतात. संकेतचे पाय टेन्शनमुळे सतत हलत असतात. संकेत (तुषारचा हात पकडून, बारीक आवाजात): “बाप रे तुष्या! माझ्या छातीत धडधड वाढलीये रे. या सातवीच्या बीजगणितात मी पास झालो ना, तर थेट अंबाबाईला पेढे चढवेन बघ!” तुषार (नेहमीप्रमाणे शांतपणे हसतो): “अरे होशील रे पास, प्रियाने घेतलेला अभ्यास वाया नाही जाणार तुझा.” तेवढ्यात वर्गात विज्ञान शिकवणाऱ्या आणि या नवीन वर्षाच्या वर्गशिक्षिका कुलकर्णी मॅडम हातात सातवीच्या निकालाचे प्रगतीपुस्तक घेऊन प्रवेश करतात. संपूर्ण वर्गात एका क्षणात घोर शांतता पसरते. प्रत्येकाचे डोळे मॅडमच्या हातातील त्या लाल रंगाच्या फाईलकडे लागलेले असतात. मॅडम चष्मा नीट करत फळ्यापाशी येतात आणि अत्यंत आनंदाने वर्गाकडे पाहतात. कुलकर्णी मॅडम (उत्साही आवाजात): “शांतता मुलांनो! मला सांगायला अत्यंत आनंद होतोय की आपल्या या वर्गाचा सातवीचा निकाल खूप छान लागला आहे. आणि यावेळचा वर्गाचा ‘टॉपर’ (पहिला क्रमांक), ज्याला विज्ञानात पैकीच्या पैकी गुण मिळाले आहेत, तो आपला तुषार पेंडसे! त्याला तब्बल ९५% मार्क मिळाले आहेत!” मॅडमचे हे शब्द ऐकताच संपूर्ण वर्गात टाळ्यांचा कडकडाट होतो! तुषारचे नाव ऐकून संकेत आनंदाने बाकावरून थेट उभाच राहतो आणि ओरडतो, “वा तुष्या! तू तर कमाल केलीस रे!” नेहमी पहिली येणारी आपली मुख्य नायिका हरिप्रिया वेलणकर हिला ९०% मार्क्स मिळाले असतात. ती योगायोगाने दुसऱ्या क्रमांकवर असते. ती मागे वळून तुषारकडे पाहते. तिच्या डोळ्यांत स्वतःपेक्षाही, आपण अभ्यास घेतलेला मित्र पहिला आल्याचा एक प्रचंड अभिमान, आनंद आणि कौतुकाची अबोल चमक असते! तर खेळाडू वृत्तीच्या संकेतला ७५% मार्क मिळतात आणि तो सुटकेचा श्वास सोडतो. तुषार अत्यंत लाजत, नम्रपणे बाकावरून उभा राहतो. नेमक्या याच टाळ्यांच्या कडकडाटात आणि उत्साहाच्या क्षणी, वर्गाच्या दरवाजावर एक हलकी थाप पडते. कुलकर्णी मॅडम दरवाजाकडे पाहतात. दारात मुख्याध्यापकांसोबत एक नवीन मुलगी उभी असते. ती असते १४ वर्षांची शुभांगी! तिचे वडील सरकारी अधिकारी असल्याने त्यांची नुकतीच शहरात बदली झालेली असते. पांढरा शर्ट आणि निळ्या रंगाचा स्कर्ट घातलेली, दोन वेण्या बांधलेली शुभांगी अत्यंत देखणी, गोड आणि अभ्यासू दिसत असते. कुलकर्णी मॅडम (वर्गाला उद्देशून): “मुलांनो, शांत व्हा. ही शुभांगी... आजपासून आपल्या आठवीच्या वर्गात नवीन प्रवेश घेतीये. शुभांगी, तू तिकडे समोरच्या रिकाम्या जागेवर जाऊन बस.” शुभांगी होकारार्थी मान डोलवते आणि वर्गात पाऊल टाकते. पण वर्गात प्रवेश करताना, तिची नजर सर्वात आधी कोणावर पडते? तर समोर शिक्षकांचे कौतुक ऐकत अत्यंत शांत आणि हुशार चेहऱ्याने उभा असलेल्या तुषारवर! वर्गातील या पहिल्याच हुशार आणि टॉपर मुलाला पाहून, शुभांगीचे मन नकळतपणे त्याच्या त्या साध्या आणि अभ्यासू स्वभावाकडे ओढले जाते. ती चालत असतानाही एकटक तुषारकडेच पाहत राहते. तिची ही नजर आणि तुषारकडे पाहणे, बाजूला बसलेल्या संकेतच्या आणि समोर बसलेल्या हरिप्रियाच्या तीक्ष्ण नजरेतून अजिबात सुटत नाही! हरिप्रियाच्या मनात कुठेतरी एक स्त्रीसुलभ मत्सर आणि अभ्यासाची एक नवीन अबोल स्पर्धा तिथेच जन्माला येते. ती तुषारकडे एक कटाक्ष टाकते, तर तुषारसुद्धा अचानक समोर उभा राहिलेल्या त्या मुलीकडे थोडं थोडं पाहत असतो... क्रमशः
या भागात कथेची मांडणी घट्ट दिसते. विशेषतः परिक्षा आणि अभ्यास शुभांगी च्या येण्याणे ट्विस्ट निर्माण होतो. पुढिल भाग वाचण्याची उत्सुकता आहे..!
उत्तर द्याहटवा