लेखक इंद्रजित नाझरे यांची 'अबोल प्रेम – भाग १' ही प्रेमकथा. मराठीमाती डॉट कॉम परिवाराच्या नोंदणीकृत सभासदांची ही विशेष साहित्यकृती नक्की वाचा.
निरागस बालपण, खोडकर मैत्री आणि शब्दांविना व्यक्त होणाऱ्या पहिल्या हळव्या प्रेमाचा प्रवास उलगडणारी एक तरल कथा...
अबोल प्रेम – भाग १
तुषार पेंडसे, हरिप्रिया वेलणकर आणि संकेत गायकवाड यांचे त्रिकूट म्हणजे लहानपणापासूनचे घट्ट मित्र. तिघेही एकाच मधुबन कॉलनीत राहणारे आणि जेमतेम एक-दोन वर्षांच्या अंतराने एकाच शाळेत शिकणारे. खेळण्या-बागडण्याच्या वयातील नाजूक आणि नटखट मैत्रीचे संबंध जपत तिघेही लहानाचे मोठे झाले. प्रेम ही जगातील सर्वात सुंदर गोष्ट आहे, पण ती प्रत्येकाला मिळतेच असे नाही. आपल्या कथेतील पात्रांनाही प्रेम मिळते, पण ते समप्रमाणात आणि एकसारखे नसते. ते कसे, हेच आपल्याला या कथेतून समजून घ्यायचे आहे. तिघेही सध्या इयत्ता सातवीत शिकत होते. एके दिवशी हरिप्रियाला वर्गात पोहोचायला उशीर झाला. वर्गात सातवीचा विज्ञान विषयाचा तास सुरू होता. विज्ञान शिकवणाऱ्या कुलकर्णी मॅडम हातात खडू घेऊन फळ्यावर काहीतरी लिहीत होत्या. संपूर्ण वर्गात कमालीची शांतता पसरली होती. तितक्यात दरवाजावर अत्यंत हलकी आणि धापा टाकल्यासारखी ‘टकटक’ अशी थाप पडली. मॅडमांनी मागे वळून दरवाजा उघडला, तर दारात आपली मुख्य नायिका म्हणजेच हरिप्रिया उभी होती. भर उन्हात धावपळ करून आल्यामुळे तिचा गोड चेहरा एकदम लाल झाला होता. तिच्या कपाळावर आणि गालावर घामाचे थेंब स्पष्ट दिसत होते. जोरात धावून आल्यामुळे तिचा श्वास फुलला होता आणि तिचे केस थोडे विस्कटलेले होते. सायकलची साखळी दुरुस्त करण्याचा प्रयत्न केल्यामुळे तिचे हात काळ्या ऑइलने माखलेले होते. कुलकर्णी मॅडमांनी तिच्याकडे पाहत गंभीर आवाजात विचारले, “हरिप्रिया! आज पुन्हा उशीर? विज्ञानाचा तास अर्धा संपत आलाय. काय झालं?” हरिप्रियाने घाबरत आणि श्वास रोखत उत्तर दिले, “सॉरी मॅडम... खरं तर मी वेळेतच निघाले होते. पण रस्त्यात अचानक माझ्या सायकलचे पुढचे टायर पंक्चर झाले. मी साखळी तपासायला गेले तर ती साखळीसुद्धा पूर्णपणे उतरली. रस्त्यात दुपारच्या वेळी कोणतंही गॅरेज उघडं नव्हतं. त्यामुळे मला ती जड सायकल ढकलत, पायपीट करत यावं लागलं मॅडम... म्हणून वर्गात पोहोचायला उशीर झाला. सॉरी मॅडम...” तिच्या आवाजातील प्रामाणिकपणा आणि सायकल ढकलत आल्यामुळे झालेली दमछाक पाहून कुलकर्णी मॅडमांचा राग शांत झाला. त्यांनी समजूतदारपणे तिला वर्गात येण्याची परवानगी दिली. मॅडमांनी परवानगी दिल्यावर हरिप्रियाने सुटकेचा श्वास टाकला. ती हळूहळू वर्गात आली. बाकांची रांग ओलांडून मागे जात असताना तिची नजर थेट शेवटून दुसऱ्या बाकावर गेली. तिथे तुषार आणि संकेत अगदी शहाण्या मुलांसारखे हात बांधून, कुलकर्णी मॅडमांचे लेक्चर ऐकल्याचे नाटक करत बसले होते. त्या दोघांना पाहताच हरिप्रियाच्या गोड चेहऱ्यावर अचानक कमालीचे गंभीर भाव आले. तिच्या मुठी नकळत घट्ट आवळल्या गेल्या. तिच्या मनात काल संध्याकाळची आणि आज सकाळची घटना एखाद्या चित्रपटासारखी फिरू लागली. सायकल बिघडवण्यामागील ते ‘लॉजिकल’ कारस्थान तिच्या लक्षात आले होते. काल संध्याकाळी खेळताना संकेतनेच मस्करीत तिच्या सायकलची साखळी ढिली करून ठेवली होती, जेणेकरून आज ती चालवताना मध्येच उतरावी; आणि आज सकाळी शाळा सुरू होण्यापूर्वी, सायकल स्टँडवर कोणाचे लक्ष नसताना शांत स्वभावाच्या तुषारनेच तिच्या पुढच्या टायरची नळी हलकी ढिली करून हवा काढून घेतली होती! त्या दोघांचा हेतू इतकाच होता की, सायकल बिघडली की हरिप्रिया त्यांच्यासोबत चालत येईल आणि त्यांना तिच्याशी गप्पा मारता येतील. पण त्यांच्या या बालिश खोडीमुळे भर दुपारच्या उन्हात तिची किती भयंकर दमछाक होणार आहे, हे त्या दोघांना ठाऊक नव्हते. ती जड सायकल ढकलत आणताना तिच्या पायाचे स्नायू दुखत होते आणि ऑइल लागल्यामुळे तिचे हात मळले होते. हरिप्रिया तिच्या बाकाजवळ पोहोचली. तुषारने नेहमीप्रमाणे तिच्याकडे पाहून एक अपराधी, मूक स्मित देण्याचा प्रयत्न केला, तर संकेतने डोळ्यांनीच “आलीस का?” अशी विचारपूस केली. पण हरिप्रिया यावेळी अजिबात विरघळली नाही. तिच्या मनात त्या दोघांबद्दल तीव्र राग होता. ती काहीही न बोलता, एकही शब्द न उच्चारता, आपल्या नजरेतून संतापाचे निखारे ओकत त्या दोघांवर एक सणसणीत आणि तीव्र कटाक्ष टाकून रुसून बसली. तिच्या त्या एकाच कटाक्षात खूप मोठा अबोल संताप आणि रुसवा होता. तिचा तो बदललेला रुद्र अवतार पाहून तुषार आणि संकेतच्या चेहऱ्यावरील हसू एका क्षणात गायब झाले. आपली खोडी यावेळी अंगलट आली असून आपण हरिप्रियाला खरोखरच खूप मोठा त्रास दिला आहे, याची जाणीव त्यांना झाली. हरिप्रिया राग मनात दाबून ठेवत तिच्या बाकावर जाऊन बसली. कुलकर्णी मॅडमांचा तास संपला. दुपारचे दोन वाजताच शाळेची मधली सुटी झाल्याची ‘घणघण’ घंटा वाजली. वर्गातील इतर मुले डबे खाण्यासाठी ओरडत बाहेर पळाली. तुषार आणि संकेतने हरिप्रियाशी बोलण्याचा प्रयत्न केला, पण तिने त्यांच्याकडे पूर्ण दुर्लक्ष केले. तेवढ्यात तिथे मैथिली आणि गौरी या तिच्या मैत्रिणी आल्या. हरिप्रियाच्या चेहऱ्यावरील गंभीर भाव पाहून गौरीने नेहमीप्रमाणे तिच्या खांद्यावर हात ठेवून मस्करीत विचारले, “काय गं हरिप्रिया? आज विज्ञानाच्या तासाला एवढी धापा टाकत आलीस, चेहरा पार लाल झालाय तुझा! काय झालं नक्की?” हरिप्रिया सुटकेचा श्वास टाकत डबा उघडत म्हणाली, “काही नाही गं, रस्त्यात सायकल पंक्चर झाली आणि तिची चेनही पूर्ण उतरली. भर उन्हात ती जड सायकल ढकलत आणावी लागली.” तिचे हे बोलणे ऐकून शेजारी उभी असलेली मैथिली हळहळली. सायकलच्या चेनचे काळे ऑइल लागलेले तिचे हात पाहून मैथिलीने लगेच आपल्या दप्तरातून सुगंधी पाण्याचा लहान रुमाल काढला आणि अत्यंत काळजीने तिचे हात पुसू लागली. मैथिली हळुवार आवाजात म्हणाली, “अरेरे! हात बघ किती माखलेत तुझे. बरं झालं कुलकर्णी मॅडमनी तुला आज वर्गात घेतलं, नाहीतर विज्ञानाचा एवढा महत्त्वाचा प्रयोगाचा तास चुकला असता तुझा.” तेवढ्यात गौरीची नजर वर्गाच्या कोपऱ्यात पाण्यापाशी उभे राहून चोरून त्यांच्याकडेच पाहणाऱ्या तुषार आणि संकेतवर पडली. ते दोघे हरिप्रियाच्या रागामुळे आधीच गपगार झाले होते. गौरीला संशय आला आणि ती हरिप्रियाच्या कानात हळूच कुजबुजली, “पण हरिप्रिया, मला एक सांग... तुझी सायकल रोज एकदम व्यवस्थित असते, मग आजच अचानक टायर पंक्चर आणि चेन दोन्ही कसं काय एकत्र बिघडलं गं? आणि ते बघ, तिकडे उभे असलेले आपले दोन ‘बॉडीगार्ड’ आज नेहमीसारखे तुझ्याभोवती न फिरता लांबूनच डोळे मोठे करून का बघतायत? नक्की काहीतरी गडबड आहे हं!” गौरीचा हा खट्याळ तर्क ऐकून हरिप्रियाच्या मनात तुषार आणि संकेतच्या खोडीचा विचार पुन्हा आला, पण आपल्या मैत्रिणींसोबत असताना तिचा राग थोडा निवळला. तिने डब्यातील पराठ्याचा तुकडा मोडून गौरीच्या तोंडात कोंडला आणि हसून विषय बदलत म्हणाली, “तुला ना नेहमी भलत्याच शंका येतात गौरी! चल, आधी डबा खा. आज आईने मस्त दम आलूची भाजी आणि पराठे दिलेत.” मैथिली आणि गौरी दोघीही आनंदाने तिच्या डब्यावर तुटून पडल्या. तिघी मैत्रिणी एकमेकींना घास भरवत, गाण्यांच्या भेंड्यांबद्दल बोलत खळखळून हसू लागल्या. मैत्रिणींच्या या गोड सहवासामुळे हरिप्रियाच्या मनावरचे दडपण दूर झाले आणि वर्गाचे वातावरण हलकेफुलके व आनंदी झाले; तरीही हरिप्रियाच्या मनात दोघांच्या बाबतीत रुसवा कायम होता. बघता बघता सायंकाळचे पाच वाजले. सर्व विद्यार्थी आपापल्या घरी जायला निघाले. मैथिली आणि गौरी आपापल्या पालकांसोबत घरी गेल्या. हरिप्रिया मात्र मैदानावरील बाकावर खाली मान घालून, नाराज होऊन बसली होती. आज दिवसभर ती तिच्या जिवाभावाच्या मैत्रिणींसोबत हसली असली, तरी तुषार आणि संकेतसोबत एक शब्दही बोलली नव्हती. ती लहान मुलांसारखे ओठ बाहेर काढून, पायाने जमिनीवरची माती कोरत अत्यंत नाराज होऊन बसली होती. लांबूनच तिचे हे रूप तुषार आणि संकेत पाहत होते. आज दिवसभर त्यांची हक्काची मैत्रीण त्यांच्याशी बोलली नव्हती, त्यामुळे दोघेही आतून हताश झाले होते. त्यांना स्वतःच्या बालिश खोडीचा तीव्र पश्चात्ताप होत होता. संकेत हळू आवाजात तुषारला म्हणाला, “तुष्या, यार ती खूप जास्त रागावलीये रे. आज जेवली पण नाही आपल्यासोबत. चल, काहीतरी करून तिला हसवावंच लागेल.” शांत स्वभावाच्या तुषारने मान डोलवली. दोघेही एकमेकांकडे पाहत एक योजना ठरवून तिच्या बाकाकडे सरकले. हरिप्रियाने त्यांना पाहताच आपली मान दुसरीकडे फिरवली. संकेतने आधी सुरुवात केली. तो थेट तिच्यासमोर गुडघ्यावर बसला आणि आपले दोन्ही कान पकडले. संकेत अत्यंत रडवेला चेहरा करून म्हणाला, “सॉरी गं हरू! शपथ सांगतो, आम्हाला तुला त्रास द्यायचा नव्हता. तुझी सायकल खराब झाली की तू आमच्यासोबत चालत येशील, एवढाच बालिश विचार आमच्या डोक्यात होता गं. तुझ्या पायाला त्रास झाला, तुझे हात काळे झाले... आम्हाला खरोखर खूप वाईट वाटतंय. प्लीज, एकवार बोल ना आमच्याशी!” संकेतची ती प्रामाणिक आर्जवे पाहून हरिप्रियाच्या मनातील राग वितळू लागला, पण ती आपले ओठ अधिक घट्ट करून राग दाखवण्याचे नाटक करत राहिली. तितक्यात शांत बसलेला तुषार पुढे आला. त्याला ठाऊक होते की हरिप्रियाला तिच्या सायकलची किती काळजी आहे. त्याने खिशातून सायकलची चावी काढली आणि तिच्या हातात दिली. तुषार मृदू आवाजात म्हणाला, “प्रिया, तू डबा खात असताना आम्ही दोघे मधल्या सुटीत चोरून शाळेबाहेर गेलो होतो. तुझ्या सायकलचे पंक्चर काढून आणले आहे आणि साखळीला नवीन ऑइल लावून ती एकदम टकाटक केली आहे. आता तुला ती ढकलत नेण्याची अजिबात गरज नाही.” आपल्या सायकलची समस्या या दोघांनी सुटीत स्वतः उन्हात जाऊन सोडवली आहे हे ऐकताच, हरिप्रियाच्या डोळ्यांत एक चमक आली. तिला त्या दोघांच्या प्रेमाची आणि काळजीची जाणीव झाली. ती स्वतःला रोखू शकली नाही आणि तिच्या ओठांवर एक अत्यंत हलकी, गोड आणि निरागस हास्यरेषा उमटली! तिला हसताना पाहून तुषार आणि संकेतच्या जीवात जीव आला. ते दोघेही आनंदाने हसू लागले. हरिप्रिया बाकावरून उठली आणि आपली बॅग पाठीवर अडकवत त्या दोघांना दमदाटीच्या स्वरात म्हणाली, “पुन्हा कधी अशी खोडी काढली ना, तर कायमची कट्टी करेन लक्षात ठेवा!” संकेत लाडात येऊन डोके खाजवत म्हणाला, “नाही गं बाई, आता कान टोचले आमचे!” तिघेही हसत हसत सायकल स्टँडकडे चालू लागले. तुषार आणि संकेत तिच्या मागे चालत होते. तितक्यात संकेत हळूच मागे वळला आणि त्याची खोडकर वृत्ती पुन्हा जागी झाली. हरिप्रिया चालत असताना, संकेतने बाजूला पडलेले एक लहान कोरडे झाडाचे पान उचलले आणि हरिप्रियाचे लक्ष नसताना तिच्या वेणीत गुपचूप अडकवून दिले! तुषारला हे समजताच त्याने संकेतला डोळ्यांनीच “नको करू” म्हणून दटावले, पण संकेत हसत पुढे पळाला. हरिप्रियाला काहीतरी जाणवले; तिने वेणीला हात लावून ते पान काढले आणि संकेतच्या मागे धावण्यासाठी पाय उगारला. “संकेत थांब! तुझी खोडी कधी संपणारच नाही का रे?” हरिप्रिया ओरडली. संकेत हसत पळत होता आणि तुषार मागे राहून त्यांच्या या गोड भांडणाकडे पाहत शांतपणे हसत उभा होता.
अभिप्राय