चंद्रग्रहण – भयकथा (इंद्रजित नाझरे)

मराठीमाती डॉट कॉम परिवाराचे नोंदणीकृत सभासद लेखक इंद्रजित नाझरे यांची चंद्रग्रहण ही मराठी भयकथा (Chandragrahan Bhaykatha).

एका खग्रास चंद्रग्रहणाच्या रात्री, कोकणातील एका निर्जन वाड्यात एका नास्तिक पतीचा आपल्या पत्नीला अघोरी शक्तीपासून वाचवण्यासाठी ईश्वरी शक्तीशी झालेला साक्षात्कारी लढा...

चंद्रग्रहण

इंद्रजित नाझरे (इचलकरंजी, महाराष्ट्र)

प्रस्तावना

‘चंद्रग्रहण’ ही कथा सिद्धार्थ आणि त्याची पत्नी वैष्णवी यांच्या आयुष्यात घडलेल्या एका थरारक रात्रीचा प्रवास आहे. विज्ञानावर विश्वास ठेवणारा नास्तिक सिद्धार्थ, कोकणातील एका निर्जन वास्तव्य असलेल्या घरात एका अमानवीय संकटात सापडतो. कोजागिरी पौर्णिमेच्या आणि चंद्रग्रहणाच्या रात्री जेव्हा त्याची सात्विक पत्नी एका दृष्ट शक्तीच्या विळख्यात अडकते, तेव्हा सिद्धार्थचा तर्क आणि श्रद्धा यांचा संघर्ष सुरू होतो. ही केवळ एक भयकथा नसून ती नकारात्मकतेवर सकारात्मक शक्तीने मिळवलेल्या विजयाचे चित्रण आहे.

२३ ऑक्टोबरची ती रात्र. आकाशात खग्रास चंद्रग्रहणाचे सावट येणार होते. मी स्वतःला नास्तिक म्हणवून घेण्यात धन्यता मानत असे. माझ्या मते, ग्रहण ही केवळ एक खगोलीय घटना होती. ईश्वरी शक्तीला मानण्यापेक्षा ती समजून घेण्यावर माझा भर होता. पण त्या रात्री जे काही घडले, त्याने माझ्या धारणा मुळापासून हलवून टाकल्या. आजूबाजूला नकारात्मक शक्ती वावरत असतात आणि संधी मिळताच त्या साध्या भोळ्या मनावर ताबा मिळवतात, हे मला त्या रात्री उमजले. त्या दिवशी कोजागिरी पौर्णिमा होती. आई-बाबा एका कारणास्तव कोल्हापूरला गेले होते. आमचे घर कोकणातील एका दुर्गम खेड्यात, घनदाट झाडीने वेढलेले होते. मी आणि वैष्णवी घरी एकटेच होतो. रात्रीच्या गप्पांनंतर आम्ही लवकर झोपण्याचे ठरवले, कारण वैष्णवी धार्मिक होती आणि तिला मध्यरात्री लक्ष्मी-विष्णूची पूजा करायची होती. रात्री ११:३३ ला ग्रहणाचा स्पर्श होणार होता. वैष्णवीने पूजेसाठी १२ चा गजर लावला होता. रात्री ‘ट्रिंग-ट्रिंग’ असा गजराचा आवाज झाला आणि मला जाग आली. पण शेजारी वैष्णवी नव्हती. बाथरुममधून पाणी पडण्याचा आवाज येत होता, म्हणून मी बाहेरच्या हॉलमध्ये गेलो. तिथे उंबरठ्यावर जे दृश्य पाहिले, त्याने माझ्या काळजाचा ठोका चुकला. एक आकृती तिथे बसून काहीतरी अघोरी पद्धतीने खात होती. विस्कटलेले केस वाऱ्याने उडत होते. मी हिंमत करून जवळ गेलो, तर ती वैष्णवी होती! तिचे ते निरागस डोळे आता क्रूर आणि भयानक दिसत होते. शाकाहारी असलेल्या वैष्णवीच्या हातात रक्ताळलेले मांस होते. मला पाहताच ती चवताळून माझ्या अंगावर धावून आली. तिने मला जोरात ढकलले आणि काळीज थरथरावणाऱ्या आवाजात म्हणाली, “आज मी तुझी पत्नी कायमची हिरावून घेईन!” ती विकृत हसत जंगलाच्या दिशेने पळत सुटली. मीही तिच्या मागे धावलो. बाहेर आकाशात चंद्र पूर्णपणे ग्रहणाच्या गडद छायेत होता. घाबरलेल्या अवस्थेत मी घरातल्या देवघराकडे गेलो. तिथे दीप प्रज्वलित करताच विष्णू आणि लक्ष्मीची प्रसन्न मूर्ती मला दिसली. त्या क्षणी मला जाणवले की, मी एकटा नाही, तर कोणतीतरी महान शक्ती माझ्या पाठीशी उभी आहे. जंगलात सर्वत्र दाट काळोख होता. बॅटरीच्या प्रकाशात मी वैष्णवीला शोधत होतो. अचानक एका पिंपळाच्या झाडापाशी मला भास झाला. तिथे वैष्णवी अघोरी हास्य करत होती. तिने स्वतःला जखमा करून घेतल्या होत्या आणि ती स्वतःचे डोके झाडावर आदळत होती. मी तिला वाचवायला गेलो, तर तिने मला लाथेने उडवले. मी जखमी अवस्थेत गुडघ्यावर बसलो आणि मनोमन त्या सर्वशक्तिमान परमेश्वराचा धावा करू लागलो. तेवढ्यात माझ्या कानावर मंदिरातील घंटेचा नाद पडला. जवळच भगवान नृसिंह लक्ष्मीचे प्राचीन मंदिर होते. अंगात बळ एकवटून मी मंदिराच्या दिशेने धावलो. ती दृष्ट शक्ती मला अडवण्यासाठी मागे धावत होती. ग्रहण सुटण्याची वेळ जवळ आली होती. मी नृसिंहाचे स्मरण करून त्या शक्तीला जोरात धक्का दिला. ती शक्ती मंदिराच्या चौकटीत जाऊन आदळली. मंदिरातील सात्विक लहरी आणि भगवान नृसिंहाच्या तेजासमोर त्या अघोरी शक्तीचा टिकाव लागला नाही. वैष्णवी हवेत तरंगू लागली आणि एका क्षणात ती दृष्ट सावली तिच्या शरीरातून बाहेर फेकली गेली. त्याच वेळी ग्रहण सुटले. काळोख संपून सर्वत्र चंद्राचा शीतल प्रकाश पसरला. मंदिरातील दिवे आपोआप प्रज्वलित झाले आणि माझी वैष्णवी पुन्हा शुद्धीवर आली. त्या रात्री विज्ञानावरचा माझा अहंकार गळून पडला होता आणि खऱ्या शक्तीची प्रचिती आली होती. समाप्त.

इंद्रजित नाझरे यांचे इतर लेखन वाचा:

अक्षरमंच - मुक्त विचारपीठ

मराठीमाती डॉट कॉमच्या मुक्त विचारपीठाचा भाग बना — लेखक, संकलक, स्वयंसेवक किंवा इंटर्न म्हणून सामील होण्यासाठी आजच नोंदणी करा.
अधिक माहितीसाठी आम्हाला +९१ ९३२ ६०५ २५५२ येथे संपर्क साधा.