भुताटकी – भाग ८ (भयकथा) इंद्रजित नाझरे

भुताटकी – भाग ८ (भयकथा) - मराठीमाती डॉट कॉमचे सभासद लेखक इंद्रजित नाझरे यांची भुताटकी – भाग ८ ही मराठी भयकथा.

एका निर्भीड पोलिस अधिकाऱ्याला एका अन्यायग्रस्त तरुणीच्या आत्म्याच्या मदतीने दडलेले भयावह सत्य उघड करावे लागते...

भुताटकी – भाग ८

या कथेत काय वाचाल

• डी.वाय.एस.पी. महेंद्र गडकरी यांच्या हाती जानकी कदमच्या आत्महत्येची संशयास्पद फाईल लागते. • रात्रीच्या भयावह अनुभवांमधून जानकीचा आत्मा त्यांच्यासमोर येऊन तिच्यावर झालेल्या अत्याचाराची कहाणी सांगतो. • तपास पुन्हा सुरू करून महेंद्र खरे आरोपी पकडतात आणि न्यायालयात त्यांना शिक्षा होते. • अखेरीस जानकीच्या आत्म्याला शांती मिळते आणि सत्याचा विजय होतो.

एक सत्य आभास…!

एका निर्भीड पोलिस अधिकाऱ्याला न्याय मिळवून देण्यासाठी एका कॉलेज तरुणीचा आत्माच मदतीला येतो… अशी ही सत्य आणि आभास यांच्या सीमेवर उभी असलेली कथा.

महेंद्र गडकरी — Nagpur येथील रहिवासी. पहिल्याच प्रयत्नात त्यांनी डी.वाय.एस.पी. पदाला गवसणी घातली. त्याच वर्षी सारिका गायकवाड यांच्याशी त्यांचा विवाह ठरला. गडकरी कुटुंबासाठी हा दुग्धशर्करा योगच होता.

अकॅडमीतील शिक्षक आणि पालकांना त्यांचा अभिमान वाटत होता. दोन महिन्यांचे प्रशिक्षण पूर्ण करून महेंद्र पहिल्या पोस्टिंगसाठी Pune येथे रुजू झाले. नागपूर ते पुणे — ६८५ किमी, अकरा तासांचा प्रवास… आणि नव्या जबाबदाऱ्यांची सुरुवात. पहिल्याच दिवशी त्यांनी चार्ज घेतला. घरी फोन आला — सारिकाला दिवस गेले होते. महेंद्र आनंदून गेले.

कार्यालयात विविध गुन्हेगारी फाईल्स चाळताना त्यांच्या नजरेस एक फाईल पडली — जानकी कदम आत्महत्या प्रकरण. फाईलमध्ये एका किशोरवयीन, निरागस मुलीचा फोटो आणि वर्तमानपत्रांची कात्रणे होती.

महेंद्रने तातडीने ठाणे अंमलदार भक्ती यादव यांना बोलावून माहिती विचारली. मात्र समाधानकारक उत्तर मिळाले नाही.

त्या रात्री… अचानक दरवाज्यावर जोराची थाप. दिवे गेलेले. अंधार दाटलेला.

महेंद्रने दरवाजा उघडला — बाहेर कोणीच नव्हते.

मागे वळून पाहिले… हॉलमधील पंख्याला एक मुलगी गळफास घेतलेली. पाय हवेत लटपटत…

महेंद्र दचकून जागे झाले. ते एक भयानक स्वप्न होते.

दुसऱ्या दिवशी त्यांनी जानकीची फाईल पुन्हा उघडली.

पोस्टमार्टम रिपोर्टमध्ये स्पष्ट नमूद होते — तिच्यावर अत्याचार झाला होता. चौकशीत आरोपींनी आत्महत्या केल्याचे नोंद होते.

महेंद्र बुचकळ्यात पडले. त्या रात्री पुन्हा… तेच दृश्य. मात्र यावेळी ते धैर्याने पुढे सरसावले.

अचानक मंद पांढरा प्रकाश खोलीत पसरला. त्या प्रकाशातून एक मुलगी पुढे आली.

“सर… माझे नाव जानकी कदम. माझ्यावर अन्याय झाला आहे. कृपया मला न्याय द्या.”

महेंद्र स्थिर उभे राहिले. भीती नाही — फक्त करुण वेदना.

जानकीची कहाणी हळूहळू उलगडत गेली— आई लहानपणीच वारली. वडील मानसिक धक्क्याने खचले. चुलत काका मोहन यांनी सांभाळ केला.

मोठी झाल्यावर त्यांनी तिच्यावर मुलगा निखिलशी लग्नाचा दबाव टाकला. निखिल व्यसनी होता.

जानकीचे प्रेम सौरभवर होते. हे समजताच तिला व सौरभला मारहाण झाली. त्या रात्री… निखिलने तिच्यावर जबरदस्ती केली. मानसिक, शारीरिक वेदना सहन न होऊन जानकीने आत्महत्येचा मार्ग निवडला. पहाट झाली. महेंद्रने न्याय देण्याचे वचन दिले.

तपास पुन्हा उघडण्यात आला. जानकीने आत्महत्या केलेले घर गाठले. मोहन आणि निखिल पळून जाण्याच्या तयारीत होते.

पोलिसांनी झडप घालून त्यांना अटक केली.

कोर्टात साक्षी, पुरावे, जबाब… न्यायाधीशांनी दोघांना २० वर्षे सक्तमजुरी आणि दंडाची शिक्षा सुनावली.

त्या रात्री महेंद्रच्या स्वप्नात जानकी पुन्हा दिसली. पण यावेळी तिच्या चेहऱ्यावर शांत स्मित होते. “धन्यवाद, सर…” प्रकाश विरला. जानकीच्या आत्म्याला शांती मिळाली. काळ पुढे सरकला. सारिकाला कन्यारत्न प्राप्त झाले.

महेंद्र आणि सारिका आपल्या लेकीकडे पाहत होते… त्या निरागस डोळ्यांत त्यांना एक ओळखीची शांतता दिसत होती.

जणू— जानकी कदम पुन्हा जन्माला आली होती.

इंद्रजित नाझरे यांचे इतर लेखन वाचा:

अभिप्राय

तुमची टिप्पणी आमच्यासाठी महत्त्वाची आहे!
तुमचा अभिप्राय / टिप्पणी ही आम्ही कसे कार्य करतो? त्यातील सुधारणांसाठी आणि आम्ही सातत्याने उच्च-गुणवत्तेची सेवा प्रदान करतोय की नाही हे समजून घेण्यासाठी आमच्यासाठी महत्वाची आहे.