भुताटकी – भाग ७ (भयकथा) इंद्रजित नाझरे

भुताटकी – भाग ७ (भयकथा) - मराठीमाती डॉट कॉमचे सभासद लेखक इंद्रजित नाझरे यांची भुताटकी – भाग ७ ही मराठी भयकथा.

लोभ आणि सूडाच्या अंधारातून सुरू झालेली काळी जादूची वाट अखेर स्वतःच्याच विनाशाकडे नेणारी भयावह कथा...

भुताटकी – भाग ७

इंद्रजित नाझरे (इचलकरंजी, महाराष्ट्र)

या कथेत काय वाचाल

• लोभ, सूड आणि असूयेच्या गर्तेत अडकलेला एक माणूस काळ्या जादूचा मार्ग स्वीकारतो. • सुरुवातीला मिळणारी सत्ता आणि समाधान हळूहळू भय आणि अस्वस्थतेत बदलू लागते. • ज्या शक्तीने तो इतरांचे आयुष्य उद्ध्वस्त करतो, तीच शक्ती त्याच्या अंतरात्म्याला पोखरू लागते. • अखेरीस काळी जादू शत्रूंना नाही, तर स्वतःलाच संपवते, हे भयावह सत्य उघड होते.

काळी जादू…!

---

काळी जादू, भानामती, करणी—हे प्रकार आपल्या समाजाला नवीन नाहीत. पण सूड, लोभ आणि द्वेषाचा अतिरेक झाला, की तोच माणसाच्या विनाशाचं कारण ठरतो.

रमाकांत पाटणकरने केलेली काळी जादू याचाच प्रत्यय देणारी होती.

पाटणकर कुटुंब एका खेडेगावात राहत होते. थोरला भाऊ उमाकांत, मधला भाऊ सूर्यकांत आणि धाकटा रमाकांत. उमाकांतचे लग्न गावातील शशिकलेशी झाले होते; उरलेले दोघे अजून अविवाहित होते. वडील कृष्णकांत पाटणकर कॅन्सरसारख्या दुर्धर आजाराने त्रस्त होते.

वडिलांच्या आजाराने घरात शोककळा होती… पण रमाकांतच्या मनात मात्र वेगळाच विचार घोळत होता.

“वडील लवकर गेले, तर संपत्ती वाटली जाईल… आणि मला हव्या त्या गोष्टी मिळतील.”

अमावस्येच्या मध्यरात्री कृष्णकांत यांचे निधन झाले.

पहाटे नेहमीप्रमाणे शशिकला चहा घेऊन सासऱ्यांच्या खोलीत गेली—ते निपचित पडलेले होते. हाका मारूनही प्रतिसाद मिळाला नाही. भावांना बोलावण्यात आले. डॉक्टरांनी तपासून मृत्यू निश्चित केला.

जड अंतःकरणाने पाटणकर बंधूंनी वडिलांना अखेरचा निरोप दिला.

मात्र रमाकांतला शोक नव्हता—त्याला वाटणीची घाई होती.

गावचे पंच बोलावून मृत्यूपत्र वाचण्यात आले. रमाकांतच्या वाट्याला फक्त दोन एकर शेती आणि गावातील चार खोल्यांचे घर आले. उरलेली संपत्ती उमाकांत व सूर्यकांत यांना मिळाली. आणि गावाबाहेरील पाटणकर वाडा—तो थेट सूर्यकांतच्या नावावर गेला.

तो क्षण रमाकांतच्या मनात जळजळ निर्माण करणारा होता.

एका रात्री रागाने आणि असूयेने पेटलेला रमाकांत माळरानावरून चालत होता. स्मशानभूमीजवळ त्याला काही अघोरी लोक जळालेल्या चितेभोवती बसलेले दिसले.

एक अघोरी मंत्र पुटपुटू लागला… आणि त्या चितेतून एक भयानक आकृती उभी राहिली.

रमाकांत दचकलाच.

त्याची चाहूल लागताच अघोरींनी त्या आकृतीला आदेश दिला. ती क्षणात रमाकांतसमोर उभी राहिली… आणि एका हाताने त्याला उचलून त्यांच्या समोर आणले.

भीतीने रमाकांत थरथरत होता.

मंतरलेले पाणी समोर धरताच त्याच्या मनातील लोभ, सूड आणि पापी विचार उघडे पडले. अघोरी हसले.

रमाकांतने त्यांचे पाय धरले. आपली व्यथा सांगितली. त्याच्या दुष्ट हेतूंवर खुश होत अघोरींनी त्याला अघोरी विद्या शिकवण्याचे वचन दिले.

त्या रात्रीनंतर रमाकांत बदलला.

मध्यरात्री तो घराकडे परतत होता. एखाद्या पिशाच्चासारखा. गावठी कुत्रे त्याच्यावर भुंकू लागले. रागात त्याने एकाला दगड मारला.

शशिकलाला संशय आला… पण रमाकांत काहीतरी कारण देऊन खोलीत निघून गेला.

दुसऱ्या दिवशी सकाळी रमाकांत घरात नव्हता.

रात्रीचा अंधार दाटू लागला.

शेतातून पाणी देऊन परत येताना सूर्यकांतला पाठीमागे काहीतरी सरकल्यासारखे जाणवले. घुबडांचा भयानक आवाज… आणि अचानक त्याची नजर उलट्या पायांवर पडली.

समोर उभी होती—बिनधडाची, भाजलेली प्रेतात्मा.

क्षणातच त्या आकृतीने सूर्यकांतवर झडप घातली.

थोड्याच वेळात… सूर्यकांतचा अंत झाला.

“आता फक्त उमाकांत आणि शशिकला उरले…” रमाकांतचा मनातला सूड अधिकच गडद झाला.

रात्री उमाकांत शांत झोपलेला होता.

दरवाजा आपोआप उघडला. ती प्रेतात्मा आत आली… आणि त्याच्या छातीवर बसली.

शशिकलाच्या आवाजात तिने त्याला हाक मारली.

डोळे उघडताच उमाकांतला सत्य दिसले… आणि त्या क्षणी त्याचे आयुष्य संपले.

काही वेळातच शशिकला आत आली. दार आपोआप बंद झाले. समोरील दृश्य सहन न झाल्याने तिलाही तीव्र झटका आला… आणि तिचाही अंत झाला.

रमाकांत आत्मविश्वासाने घरात शिरला.

समोर तीच प्रेतात्मा उभी होती.

आता मात्र त्याला अस्वस्थ वाटू लागले.

काळी जादू, प्रेतविद्या—वाईट हेतूने केली, तर तिचा पहिला बळी तो वापरणाराच असतो.

दार कर्कश आवाजात बंद झाले…

आणि दुसऱ्याच क्षणी रमाकांतचा मृतदेह खिडकीबाहेर फेकला गेला.

त्याच्या आत्म्यानेही मुक्ती मिळवली नाही.

तो स्वतःच एक भयानक प्रेतात्मा बनला…

कथा समाप्त…

इंद्रजित नाझरे यांचे इतर लेखन वाचा: