भुताटकी – भाग ६ (भयकथा) इंद्रजित नाझरे

भुताटकी – भाग ६ (भयकथा) - मराठीमाती डॉट कॉमचे सभासद लेखक इंद्रजित नाझरे यांची भुताटकी – भाग ६ ही मराठी भयकथा.

पत्नीच्या मृत्यूनंतर एकाकी झालेल्या विक्रांतचा प्रवास एका गूढ हॉटेलमध्ये त्याच्या आयुष्याला वेगळेच वळण देतो...

भुताटकी – भाग ६

इंद्रजित नाझरे (इचलकरंजी, महाराष्ट्र)

या कथेत काय वाचाल

• मुंबईहून मालवणकडे जाताना विक्रांत एका निर्जन हॉटेलमध्ये मुक्काम करतो. • त्या हॉटेलमध्ये घडणाऱ्या विचित्र घटना त्याला भय आणि मोहाच्या सीमारेषेवर घेऊन जातात. • रात्री त्याला भेटलेली रहस्यमय स्त्री सकाळी अकल्पित सत्य उघड करते. • ही गूढ भेट विक्रांतच्या आयुष्यात वेदना, समाधान आणि भयाचा कायमचा ठसा उमटवते.

हॉटेल…!

---

विक्रांत शिंदे सकाळी लवकर मुंबईहून मालवणकडे निघाला होता. गावाकडील वडिलोपार्जित शेतजमिनीचा सौदा करून आई-वडिलांना मुंबईत आणायचा त्याचा निर्धार होता. विक्रांतच्या आयुष्यात दुःखाचा मोठा ठसा उमटलेला होता. लग्नाच्या अवघ्या सहा दिवसांतच पत्नी श्वेताला दुर्धर आजाराने गाठले आणि तिचा दुर्दैवी अंत झाला. त्या धक्क्यातून तो अजूनही सावरत होता.

सायंकाळपर्यंत मुंबई–गोवा राष्ट्रीय महामार्गावरचा प्रवास त्याला थकवून गेला. एका छोट्या हॉटेलमध्ये रात्र थांबून सकाळी पुढे निघायचे, असा विचार करून त्याने कार हॉटेलच्या आवारात घेतली. ही एक रात्र त्याच्या आयुष्यात वेगळाच वळण घेईल, याची त्याला कल्पनाही नव्हती.

हॉटेलमध्ये मंद प्रकाश होता. रिसेप्शनवर बसलेल्या एका सुंदर महिलेने त्याचे स्वागत केले. विक्रांत रुबाबदार दिसत असल्याने तिच्या नजरेत क्षणभर वेगळीच चमक दिसली. चेक-इन करताना त्याला १३ नंबरची खोली देण्यात आली.

खोलीत फ्रेश होऊन त्याने शाकाहारी जेवणाची ऑर्डर दिली. बाथरूममधून बाहेर येताच त्याची नजर ताटावर पडली—त्यात मात्र मांसाहारी पदार्थ होते. चिडून त्याने रिसेप्शनवर फोन लावला… पलीकडून उत्तर आले नाही—फक्त हसण्याचा एक विचित्र आवाज.

घाबरून तो खाली रिसेप्शनकडे गेला. तिथे कोणीच नव्हते—ना ती महिला, ना इतर कर्मचारी.

हॉटेलबाहेर पडताच त्याला गार धुके जाणवले. अंधार इतका दाट होता की काहीच दिसत नव्हते. तो पुन्हा आत आला. भिंतींवरील दिवे आता अक्राळविक्राळ भासत होते. दिव्यांजवळ काही रहस्यमय चित्रे दिसत होती—जी आधी नव्हती.

आपण संपूर्ण हॉटेलमध्ये एकटाच आहोत, ही जाणीव होताच विक्रांत घाबरला. “कोणी आहे का?” त्याचा आवाज पोकळीत घुमून परत येत होता.

ताबडतोब इथून निघायचे, या विचाराने तो धावत खोलीकडे गेला.

खोली उघडताच आतले तापमान अचानक खूपच थंड झाले. बेडवर एक महिला पाठ करून बसलेली होती. खोली एखाद्या नवविवाहित जोडप्याच्या खोलीसारखी सजलेली होती. हा बदल विक्रांतच्या भीतीत भर घालणारा होता.

तो हळूच पुढे गेला. ती महिला वळली…

क्षणभर विक्रांत स्तब्ध झाला.

अतिशय सुंदर चेहरा, पाणीदार डोळे, गुलाबी ओठ, काळे लांबसडक केस, लाल साडीतील मोहक आकृती—जणू एखादी अप्सराच समोर उभी होती. भीतीच्या जागी त्याच्या मनात एक अनामिक ओढ निर्माण झाली.

ती पुढे सरकली… विक्रांतही.

तिच्या ओठांवर हलकेसे हसू उमटले—आणि त्याच क्षणी विक्रांत पूर्णपणे तिच्या मोहात अडकला. त्या रात्री वास्तव आणि भास यांची सीमा पुसली गेली. अंधार, शांतता आणि दडपलेली भावना—सगळं एकरूप झालं.

पहाटे सूर्यकिरणांनी विक्रांतची झोप उडाली. तो उठला… पण खोलीत तो एकटाच होता.

बेडशेजारी एक पत्र ठेवलेले दिसले. त्यात फक्त एवढेच लिहिले होते— “तू माझी अपूर्ण तृष्णा शांत केलीस… धन्यवाद.”

गोंधळलेल्या मनाने तो खाली उतरला. रिसेप्शन पुन्हा ओस पडलेले. समोर रजिस्टर ठेवलेले होते. त्यात त्याने चेक-आऊट केले आणि कारकडे गेला.

कारच्या साइड मिररमध्ये त्याला तीच महिला दिसली.

क्षणातच तिचे रूप बदलले…

ती श्वेता होती.

डोळ्यांत अश्रू, ओठांवर हलकेसे स्मित. तिने उजव्या हाताने केस कानामागे सारले आणि डाव्या हाताने त्याला शांतपणे गुडबायचा इशारा केला…

आणि हवेत विलीन झाली.

विक्रांत स्तब्ध उभा राहिला.

मनातल्या मनात त्याने त्या अज्ञात शक्तीचे आभार मानले… आणि पुढील प्रवासासाठी मालवणकडे निघून गेला.

कथा समाप्त…!

इंद्रजित नाझरे यांचे इतर लेखन वाचा: