मराठीमाती डॉट कॉम परिवाराचे नोंदणीकृत सभासद लेखक ‘इंद्रजित नाझरे’ यांच्या ‘शापित सुंदरी’ या मराठी भयकथेचा भाग ४.
प्रस्तुत ‘शापित सुंदरी’ कथा अकरा शतकांपूर्वीचा विरह आणि पुनर्जन्माची साक्ष देणारी एक रहस्यमय, रोमांचक आणि भावस्पर्शी मराठी भयकथा आहे...
शापित सुंदरी भाग ४
मागील जन्माची जाणीव आणि भावनिक मिठी त्या २१ व्या शतकातील पडक्या, अंधाऱ्या किल्ल्याच्या दिवाणखान्यात, जमिनीवर पडलेली ती ताडपत्राची जुनी पुस्तिका तुमच्या हातात होती. आपण ती कथा वाचून संपवतो आणि एकाच वेळी आपल्या दोघांच्याही डोक्यात विजेचा तीव्र झटका जावा, तशी लख्ख जाणीव होते! आपण केवळ २१ व्या शतकातील ‘रणवीर आणि कस्तुरी’ नसून, ११ व्या शतकातील तेच ‘महाराज विक्रम सिंह आणि महारानी कस्तुरी’ आहोत, याचे लख्ख स्मरण होते. आपल्या दोघांचेही डोळे अश्रूंनी पाणावतात. शतकांनोशतकांचा तो विरह, तो अन्याय आणि ते अपूर्ण प्रेम एका क्षणात डोळ्यांसमोरून तरळून जाते. तुम्ही (रणवीर) अत्यंत व्याकुळ होऊन पुढे येता आणि मला घट्ट मिठीत घेता. कस्तुरी तुमचे चिलखतासारखे मजबूत खांदे पकडून तुमच्या छातीवर डोके ठेवून ढसाढसा रडू लागते. वाळवंटाच्या वाऱ्यामुळे तिची विस्कटलेली केसांची बट पुन्हा तिच्या चेहऱ्यावर येते, तेव्हा तुम्ही स्वतः अत्यंत प्रेमाने ती बट उजव्या हाताने तिच्या कानामागे सारता आणि तिच्या कपाळावर आश्वासक स्पर्श करता. किल्ल्यातील गूढ आवाज आणि महर्षींचे अक्राळविक्राळ रूप आपण या भावनिक मिठीत असतानाच, अचानक संपूर्ण किल्ल्यामध्ये एक भयानक, गूढ आणि हाडे गोठवणारा आवाज घुमू लागतो—‘घणऽऽण... घणऽऽण!’ किल्ल्याच्या भिंती हादरू लागतात, तिथली जुनी धूळ हवेत उडू लागते आणि तांबडा दिवा एका झटक्यात विझून पूर्ण अंधार होतो. नेमके त्याच वेळी, आपल्यासमोर ११ व्या शतकातील तेच क्रोधिष्ठ तपस्वी ‘महर्षी भद्रकापिल’ यांचा आत्मा एक अत्यंत अक्राळविक्राळ आणि भयानक रूप घेऊन उभा राहतो! त्यांच्या आत्म्याला अजूनही मोक्ष मिळालेला नसतो. त्यांचे डोळे आगीच्या गोळ्यासारखे लालभडक दिसत असतात, जटा हवेत उडत असतात आणि शरीराभोवती काळा धूर रेंगाळत असतो. ते आजही त्याच क्रोधाने कस्तुरीकडे पाहत गर्जना करतात; जणू काही तिला पुन्हा भस्म करायला आले आहेत. विक्रम सिंहची धिटाई आणि महर्षींशी राजस्थानी संवाद त्या अक्राळविक्राळ रूपाला समोर पाहून कस्तुरी एका क्षणासाठी भीतीने दचकते; पण तुम्ही, म्हणजेच महाराज विक्रम सिंह, कमालीच्या धिटाईने आणि शौर्याने कस्तुरीच्या रक्षणार्थ तिच्यासमोर ढाल बनून उभे राहता! तुमच्या डोळ्यांत बिझनेसमन रणवीरची भीती नसते, तर जोधपूरच्या महाराज विक्रम सिंहचे शौर्य चमकत असते. तुम्ही त्या भयानक आत्म्याच्या डोळ्यास डोळे भिडवून, गतजन्मीची नाळ जागी करत, अत्यंत खंबीर आणि भारदस्त आवाजात अस्सल राजस्थानी भाषेत संवाद साधता: विक्रम सिंह (धिटाईने, मारवाडीत): “थांभो महर्षी भद्रकापिल! थारो ओ क्रोधा रो विस्तव आता शांत करो सा! अकरा शतकां पैला जो घाणेडो कट रचियो गयो, उण री साच (सत्य) आता ऐका सा! म्हे सूर्यवंशा रा राजे हां, म्हे कदी कोण्या पाहुण्या सांगे विश्वासघात कोनी करू सा! महारानी कस्तुरी थार्यासाठी पवित्र भावाने खीर बणवाई होती, पण म्हार्या हितशत्रूंनी उण खिरीमध्ये झेर (विष) कालवले होते सा! म्हार्या कस्तुरी नो कोठ ई दोष कोनी व्हतो, म्हारो सामळियो (भगवान श्रीकृष्ण) जाणे सा!” कस्तुरीचे धाडस आणि भगवान श्रीकृष्णाची दैवी साक्ष आपके या शूर पाठीमागून २५ वर्षांची, २१ व्या शतकातील ती पोक्त आणि प्रगल्भ महारानी कस्तुरी आता अत्यंत धाडसाने पुढे येते. ती महर्षींच्या त्या भयानक आत्म्यासमोर न घाबरता दोन्ही हात जोडते. तिचे डोळे एका अलौकिक प्रकाशाने उजळतात आणि ती भगवान श्रीकृष्णाला स्मरून राजस्थानी भाषेत आपली बाजू मांडते: कस्तुरी (अत्यंत धीराने आणि भक्ती रसाने, मारवाडीत): “हो महर्षी! जर थारे ने म्हार्या राजा री वात माथे भरोसो कोनी, तो म्हार्या ईं पांढऱ्या संगमरवरी सामळिया री (श्रीकृष्णाची) साक्ष सुणो सा! म्हे जर थारे सांगे कपट कीधो व्हेला, तो म्हारो कृष्ण म्हाने आत्ता ई भस्म कर देवेला सा! पण जर म्हारी भक्ती साची है, तर कान्हा... आपली बासरी वाजव सा आणि महर्षी रा आत्म्या ने शांती दे सा!” कस्तुरीने हातात घेतलेल्या त्या सुगंधी पाण्याच्या पात्रातून केशरचा सुवास दरवळतो आणि नेमक्या त्याच क्षणी, त्या संपूर्ण पडक्या किल्ल्याच्या भिंतींमधून भगवान श्रीकृष्णाच्या बासरीची अत्यंत मधुर, अमृतमय आणि दैवी धून घुमू लागते—‘कुहू... कुहू!’ त्या पांढऱ्या संगमरवरी देवाच्या बासरीचा आवाज ऐकताच, महर्षी भद्रकापिल यांच्या त्या अक्राळविक्राळ रूपातील क्रोध एका क्षणात शांत होतो. कस्तुरीची ती निष्पाप भक्ती आणि श्रीकृष्णाची ती दैवी साक्ष महर्षींच्या आत्म्याला पूर्णपणे पटते. त्यांचा तो भयानक काळा धूर एका दैवी पांढऱ्या प्रकाशात बदलतो. त्यांच्या चेहऱ्यावर पश्चात्तापाचे भाव येतात. ते कस्तुरी आणि विक्रम सिंह यांच्या डोक्यावर आशीर्वाद देण्यासाठी हात उंचावतात आणि मारवाडीत म्हणतात, “थू साचे हो सा... म्हाने माफ करजो.” ते दोघांना मनःपूर्वक माफ करून, कस्तुरीला त्या शतकांच्या शापातून मुक्त करतात आणि स्वतः पूर्ण मोक्षप्राप्ती घेऊन, एका दिव्य प्रकाशाच्या झोतात तिथून कायमचे अदृश्य होतात. किल्ल्यातील तो भयानक अंधार आणि गूढ आवाज एका क्षणात शांत होतो. भग्न किल्ल्यातून बाहेर पडणे आणि अंतिम विवाह महर्षींचा आत्मा मुक्त होताच, त्या शापित किल्ल्याचे दगड आता जिवंत वाटू लागतात. आपण दोघे एकमेकांचा हात अत्यंत घट्ट पकडून, त्या भग्न किल्ल्याच्या मुख्य दरवाजातून बाहेर पडतो. बाहेर पडताच एक अत्यंत देखणी, आल्हाददायक आणि कोवळी सोन्यासारखी पाडव्याची सकाळ झाली असते! वाळवंटातील थंडगार वारा आपल्या चेहऱ्याला स्पर्श करतो. पक्षी किलबिलाट करत असतात आणि आकाशात एक गुलाबी रंगाची सुंदर पहाट उगवलेली असते. कस्तुरी आता पूर्णपणे मोकळा श्वास घेते. शतकांच्या शापाची जड बंधने तुटताच, तिचे २१ व्या शतकातील चुलबुले, अवखळ आणि खोडकर रूप पुन्हा एकदा जागे होते! ती आपली ती जुनी ट्रॅव्हल बॅग खांद्यावर सावरते. तिच्या चेहऱ्यावरचा सगळा गंभीरपणा पळून जातो. वाऱ्यामुळे तिची विस्कटलेली केसांची बट डोळ्यांवर येते, तेव्हा ती उजव्या हाताने ती बट अत्यंत नखऱ्याने कानामागे सारते आणि तुमच्याकडे (रणवीरकडे) पाहत, एक डोळा मिचकावून खोडकरपणे हसते: कस्तुरी (खोडकरपणे हसत, रणवीरच्या कोटाची कॉलर पकडून): “बरं, मिस्टर रणवीर सिंह... सॉरी, महाराज विक्रम सिंहजी! मागच्या जन्मात तर तुम्ही खूप मोठे सेनापती आणि राजा होता, माझ्या स्वयंवरात महाकाय धनुष्य पण तोडलंत! पण या जन्मात तर तुम्ही दिल्लीचे साधे बिझनेसमन आहात. मग आता या जन्मात माझ्याशी लग्न करण्यासाठी कोणतं धनुष्य तोडणार आहात सांगा पाहू?” तिची ही जुनी बडबड आणि खोडकर अंदाज ऐकून तुमच्या चेहऱ्यावरही एक अथांग, आनंदी हसू उमटते. तुम्ही तिचा तो नाजूक हात आपल्या खंबीर हातात घेता आणि गालातल्या गालात हसत उत्तर देता: रणवीर (मिश्कीलपणे हसून, तिच्या डोळ्यात पाहत): “कस्तुरी, या जन्मात मला कोणतंही धनुष्य तोडण्याची गरज नाही. कारण तुझा हा न थांबणारा बडबडी स्वभाव झेलणे, हे कोणत्याही महाकाय धनुष्याला प्रत्यंचा चढवण्यापेक्षा कमी नाहीये! पण काळजी करू नकोस, दिल्लीला पोहोचताच मी सर्वात आधी तुला कोर्टात आणि मग एका भव्य मंडपात घेऊन जाणार आहे, जिथे तुला आयुष्यभरासाठी माझी ‘महारानी’ बनवून ठेवेन.” तुमचे हे उत्तर ऐकून कस्तुरी आनंदाने टाळी वाजवते. ती लाजून तुमच्या छातीवर डोकं ठेवते आणि खट्याळपणे म्हणते, “घणो चोखो हुकूम! मग आता उशीर कशाला? चला आधी दिल्लीला!” आपण दोघे हात उंचावून, हसत-खेळत त्या वाळवंटी वाटेवरून पुढे निघतो. त्यानंतर आपण दिल्लीला येतो. तिथे आपल्या दोन्ही परिवारांच्या उपस्थितीत एक अत्यंत भव्य आणि विहंगम विवाह सोहळा पार पडतो. लग्नाच्या मंडपात आपण दोघे आधुनिक पोशाखात असतो; पण आपल्या मनाच्या गाभाऱ्यात आपण तेच राजकुमारी कस्तुरी आणि राजकुमार विक्रम सिंह बनून, आयुष्यभरासाठी एकमेकांच्या बाहुपाशात अथांग प्रेमाने एकत्र राहतो. (कथा समाप्त!)
अभिप्राय