लेखक इंद्रजित नाझरे यांची 'अबोल प्रेम – भाग ३' ही प्रेमकथा. मराठीमाती डॉट कॉम परिवाराच्या नोंदणीकृत सभासदांची ही विशेष साहित्यकृती नक्की वाचा.
किशोरवय, अव्यक्त आकर्षण आणि मैत्रीच्या नाजूक ताण्याबाण्यांवर आकारास येणारी एक हळवी, वास्तववादी आणि प्रगल्भ प्रेमकथा...
अबोल प्रेम – भाग ३
तुषार, हरिप्रिया आणि संकेत यांची प्रेम नावाच्या अडीच अक्षरासोबत होणारी विलक्षण भेट..! निकालाचा पहिला उत्साही दिवस संपून आज आठवीचा दुसरा दिवस उजाडतो. पण आज सकाळी मधुबन कॉलनीतून शाळेत जाताना नेहमीसारखी तिघांची गडबड आणि धमाल नव्हती. संकेत आज शाळेत आलेला नसतो. काल रात्री अचानक त्याच्या आईची तब्येत बिघडल्यामुळे तो आज सुट्टीवर असतो. त्यामुळे आज शाळेच्या सायकल स्टँडवर फक्त तुषार आणि हरिप्रिया (प्रिया) हे दोघेच एकत्र येतात. संकेत नसल्यामुळे दोघांमध्ये एक संथ शांतता असते. दोघेही एकत्र जिने चढून आठवीच्या वर्गात प्रवेश करतात. जिने चढत असताना प्रिया तुषारकडे तो काहीतरी संकेतासारखी खोडी काढेल या आशेने पाहत असते. पण तुषार मात्र नेहमीसारखा अबोल असतो. ते वर्गात पोहोचतात आणि नेहमीच्या बाकावर बसतात. संकेतची मधली जागा आज पूर्णपणे रिकामी असते, जी दोघांनाही सारखी जाणवत राहते. तितक्यात वर्गात नवीन आलेली देखणी १४ वर्षांची शुभांगी प्रवेश करते. तिची नजर सरळ पहिल्या नंबरवर आलेल्या शांत तुषारवर पडते. ती आज तुषारसोबत बोलण्याचा एक अत्यंत लॉजिकल आणि अभ्यासू बहाणा शोधते. पहिली बेल वाजते आणि वर्गशिक्षिका कुलकर्णी मॅडम वर्गात येण्यापूर्वी शुभांगी आपली विज्ञानाची वही हातात घेते. ती अत्यंत आत्मविश्वासाने मागे वळते आणि थेट तुषारच्या बाकापाशी येते. शुभांगी (अत्यंत नम्र आणि गोड आवाजात तुषारला बोलते): "हाय तुषार! मी शुभांगी. काल मॅडमनी सांगितलं की तू विज्ञानात (Science) क्लासमध्ये टॉपर आहेस आणि तुला ९५% मार्क्स मिळालेत. माझे वडील सरकारी नोकरीत असल्याने माझी सतत बदली होते. त्यामुळे माझा सातवीचा विज्ञानाचा 'प्रकाशाचे परावर्तन' (Reflection of Light) हा शेवटचा धडा पूर्ण सुटला आहे. प्लीज, तू मला तुझ्या नोट्स आणि आकृत्या समजावून सांगशील का? मला खूप मदत होईल." शांत स्वभावाचा आणि मदत करणारा तुषार नेहमीप्रमाणे नम्रपणे हसतो आणि आपली वही तिच्याकडे सरकवतो. तुषार (हळू आवाजात वही उघडत): "हो नक्कीच शुभांगी, तू काळजी नको करू. हे बघ, मलाही आधी विज्ञानात खूप अडचणी येत होत्या. पण ही जी बाजूला बसलीये ना, माझी जिवलग मैत्रीण प्रिया (हरिप्रिया)... हिनेच मला या धड्याच्या आकृत्या खूप सोप्या करून शिकवल्या होत्या. तू हिची पण मदत घेऊ शकतेस." तुषारने इतक्या हक्काने आणि प्रेमाने हरिप्रियाचे नाव घेत वही पुढे केल्यामुळे, शुभांगी हरिप्रियाकडे बघून छान हसते. शुभांगी (हरिप्रियाला): "थँक्यू हरिप्रिया! तुमच्या दोघांच्या वह्या खूपच सुंदर आहेत. मला तुमच्या ग्रुपमध्ये सामील करून घ्याल ना?" हरिप्रिया (नेहमीसारख्या मोठ्या मनाची हुशार मुलगी असल्याने, हसून बोलते): "हो नक्कीच शुभांगी, काही हरकत नाही. आम्ही दोघं आणि आमचा आणखी एक मित्र आहे संकेत... आम्ही तिघं मिळून तुला कव्हर करायला मदत करू!" जुलै महिना सुरू झाला आहे. आकाश पूर्णपणे काळ्या ढगांनी वेढलेले असून सकाळपासूनच पावसाची रिमझिम सुरू आहे. हवेत मातीचा एक सुंदर सुगंध आणि छान गारवा पसरला आहे. मधुबन कॉलनीच्या मुख्य लोखंडी गेटपाशी एका मोठ्या छत्रीखाली संकेत आणि आपली मुख्य नायिका हरिप्रिया (प्रिया) दोघेही एकत्र उभे राहून तुषारची वाट पाहत आहेत. संकेतच्या अंगावर रेनकोट आहे, तर हरिप्रियाने निळ्या रंगाची छत्री धरली आहे. काल आईच्या तब्येतीमुळे संकेत शाळेत आला नव्हता, त्यामुळे तो आज खूप दिवसांनी भेटल्यासारखा उत्साहात आहे. पण हरिप्रियाचा चेहरा नेहमीसारखा प्रफुल्लित नसून थोडा शांत, दुःखी आणि गंभीर दिसतोय. संकेत आणि हरिप्रियामधील ते अत्यंत प्रगल्भ संभाषण संकेत तिच्याकडे पाहतो आणि नेहमीच्या बिनधास्त आवाजात बोलायला सुरुवात करतो. संकेत (हसत, डोके खाजवत): "काय गं हरू! काल मी नव्हतो तर शाळेत काय काय धमाल झाली रे? कुलकर्णी मॅडमनी कालच्या निकालावरून माझं नाव घेऊन अख्ख्या वर्गात माझी इज्जत काढली नाही ना?" हरिप्रिया छत्रीची दांडी हातात गोल फिरवते. तिच्या डोळ्यांत एक वेगळीच अस्वस्थता दाटून येते. ती गंभीर होत आणि दुःखी आवाजात बोलायला सुरुवात करते. हरिप्रिया (हळू आणि जड आवाजात): "नाही रे संकेत... काल वर्गात काही धमाल नाही झाली. पण... काल वर्गात एक नवीन मुलगी आलीये, शुभांगी नावाची. खूप देखणी आणि स्मार्ट आहे ती. तिचे वडील सरकारी अधिकारी आहेत ना, म्हणून त्यांची इथे बदली झालीये." संकेत (कपाळावर आठ्या आणत, आश्चर्याने): "नवीन मुलगी? मग त्यात एवढं काय? तू पहिली आली नाहीस म्हणून तुझा मूड ऑफ आहे का, हरू?" हरिप्रिया (मनातलं दुःख दाबून ठेवत, मान हलवून बोलते): "नाही संकेत, नंबरचा काही संबंध नाहीये रे! पण काल... काल ती शुभांगी आल्या आल्या थेट तुषारच्या बाकापाशी गेली. विज्ञानाच्या नोट्स मागण्याच्या बहाण्याने ती त्याच्याशी खूप वेळ बोलत होती. आणि आपला तुष्या... तो तर तिच्याशी इतका रमत गेला की तो थोड्या वेळासाठी मला विसरूनच गेला होता रे!" संकेत गोंधळतो. तो कधीही तुषारला हरिप्रियाशिवाय दुसऱ्या कोणाशी जास्त बोलताना पाहिलेले नसते. हरिप्रिया (मनातल्या दुःखाने तिची नजर किंचित झुकते, ती तुषारच्या बदललेल्या वागण्याबाबत भावनिक होते): "संकेत, मला खरंच खूप वेगळं वाटतीये रे. काल तुषारचं बिहेविअर (वागणं) खूप बदललं होतं. तो एरवी माझ्याशी किती अबोल असतो ना? पण काल तो शुभांगीशी स्वतःहून जास्त बोलत होता. ती सतत त्याच्याशी चेष्टा-मस्करी करत होती, त्याला टाळ्या (High-Fives) देत होती आणि हा पण हसत होता. मला... मला काल खूप एकटं आणि वाईट वाटलं रे!" हरिप्रियाच्या मनातील हे दुःख आणि तुषारबद्दलची ही सुप्त भावना पाहून संकेत खूप समजूतदारपणे तिचा मूड हलका करायचा प्रयत्न करतो. तो एक खंबीर मित्र म्हणून तिच्याजवळ उभा राहतो. संकेत (तिला धीर देत, हक्काच्या आवाजात): "ए हरू, एवढा विचार नको करू ना वेडे! आपला तुष्या तसा नाहीये रे, तुला तर माहितीये ना तो किती साधा आणि भोळा आहे. ती नवीन आहे म्हणून तो फक्त तिला मदत करत असेल. तू अजिबात टेन्शन नको घेऊ, मी आहे ना तुझ्यासोबत!" संकेतच्या या शब्दांमुळे हरिप्रियाला मनातून खूप रिलॅक्स आणि सुरक्षित फील (भावना) होते. ती संकेतच्या डोळ्यांत पाहते, जिथे तिच्यासाठी एक हक्काचा आधार असतो. संकेतसोबत ती खूप कम्फर्टेबल होते. तुषारची छत्री घेऊन धावत होणारी एंट्री तेवढ्यात, गल्लीच्या कोपऱ्यातून पाठीवर दप्तर अडकवलेला, एका हातात काळ्या रंगाची मोठी छत्री धरलेला तुषार धावत धावत गेटच्या दिशेने येताना दिसतो. धावपळ केल्यामुळे त्याचा श्वास फुललेला असतो. तुषार छत्री घेऊन (जवळ येत, श्वास रोखत हसतो): "सॉरी... sorry मित्रांनो! घरात अदितीने माझी सायन्सची वही कुठतरी लपवून ठेवली होती, ती शोधण्यात उशीर झाला. अरे संकेत... तू आलास आज? चल, बरं झालं. प्रिया, काय झालं गं? तू इतकी शांत का आहेस?" तुषार आपल्या सरळ स्वभावाने तिला काळजीने विचारतो. हरिप्रिया लगेच आपली नजर चोरते आणि आपल्या छत्रीआड चेहरा लपवून बोलते, "काही नाही रे, पाऊस सुरू आहे ना, म्हणून." संकेत तुषारच्या खांद्यावर हात मारतो आणि हसत विषय बदलतो, "चाल चाल तुष्या, उशीर होतोय. आज रस्त्यात पुन्हा सायकल पंक्चर करायचा विचार नाहीये ना तुझा?" तिघेही चालत चालत शाळेच्या दिशेने निघतात. पाऊस तसाच कोसळत राहतो. तुषार नेहमीप्रमाणे शांत असतो, पण हरिप्रिया आणि संकेतच्या नात्यात आज एका नवीन हक्काच्या, रिलॅक्स आणि सुरक्षित भावनेची पहिली खरी सुरुवात झालेली असते. बाहेर पावसाची रिमझिम सुरूच असते. तिघेही वर्गात प्रवेश करतात. वर्गात मुलींच्या रांगेत समोरच्या पहिल्याच बाकावर १४ वर्षांची शुभांगी आधीच येऊन बसलेली असते. तिची नजर उत्सुकतेने दाराकडे वळते. तेवढ्यात दारातून तुषार आत येताना तिच्या नजरेस पडतो. त्याला पाहताच शुभांगीच्या चेहऱ्यावर नकळत एक गोड, लाजाळू हसू उमटते. तिचे डोळे चमकतात. तुषार मात्र नेहमीप्रमाणे शांतपणे मान खाली घालून मुलांच्या रांगेतील आपल्या जागेकडे जातो. मुलींच्या रांगेत तीन नंबरच्या बाकावर हरिप्रियाची हक्काची जागा असते, तिथे ती शांतपणे जाऊन बसते. तर मुलांच्या रांगेत पुढील बाकावर संकेत आणि तुषार जाऊन बसतात. संकेत वर्गात आल्यामुळे हरिप्रियाला मनातून थोडे रिलॅक्स वाटते. पण शुभांगीने तुषारकडे पाहून दिलेले ते हसू मुलींच्या रांगेतून हरिप्रियाच्या तीक्ष्ण नजरेतून सुटत नाही, ज्यामुळे तिच्या मनातील ते दुःख थोडे अधिक गहिरे होते. तेवढ्यात वर्गात इंग्रजीचे कडक शिक्षक 'परीट सर' हातात हजेरी पुस्तक आणि इंग्रजीचे नवीन पाठ्यपुस्तक घेऊन प्रवेश करतात. संपूर्ण वर्गात एका क्षणात घोर शांतता पसरते. परीट सर चष्मा नीट करत टेबलापाशी उभे राहतात आणि नेहमीच्या करड्या पण आपुलकीच्या आवाजात बोलायला सुरुवात करतात. परीट सर: "गुड मॉर्निंग मुलांनो! सातवी पास होऊन आता तुम्ही आठवीच्या मोठ्या वर्गात आलात, त्याबद्दल अभिनंदन. आज पहिलाच दिवस असल्याने आपण जास्त अभ्यास करणार नाही. आधी आपण सर्वांचा परिचय (Introduction) करून घेऊ आणि नंतर इंग्रजीच्या पहिल्या पाठाचे थोडे वाचन करूया." सर एक-एक करून सर्व मुला-मुलींचा परिचय करून घेतात. जेव्हा शुभांगीचा नंबर येतो, तेव्हा ती उभी राहून सांगते की तिचे वडील सरकारी अधिकारी असून त्यांची नुकतीच शहरात बदली झाली आहे. सर तिचे वर्गात स्वागत करतात. परिचय संपल्यानंतर परीट सर इंग्रजीचे नवीन पुस्तक उघडतात. परीट सर: "चला, आता अभ्यास सुरू करूया. वर्गात सर्वांचे लक्ष आहे की नाही हे पाहण्यासाठी मी मुलींच्या रांगेतून एक मुलगी आणि मुलांच्या रांगेतून एक मुलगा अशी आलटून-पालटून क्रमवारी (Alternative Scheme) लावून वाचन करून घेणार आहे. मी सांगेन तिथून पुढचा पॅराग्राफ दुसऱ्याने वाचायचा." सरांनी निवडलेला पाठ आठवीच्या इंग्रजी पुस्तकातील अतिशय प्रसिद्ध आणि लॉजिकल धडा असतो – "The Boy Who Broke the Bank" (रस्किन बॉण्ड यांची बँक बुडवल्याची एक रंजक कथा). शुभांगी आणि तुषारचे इंग्रजी वाचन परीट सर सर्वात आधी मुलींच्या रांगेत पहिल्या बाकावर बसलेल्या नवीन शुभांगीला उभे करतात. परीट सर: "शुभांगी, तू पहिल्या पॅराग्राफपासून वाचनाला सुरुवात कर पाहू." शुभांगी अत्यंत आत्मविश्वासाने आणि मोकळ्या आवाजात इंग्रजी वाचायला सुरुवात करते. तिचे इंग्रजीचे उच्चार खूप स्पष्ट आणि कॉन्व्हेंट स्कूलसारखे भारी असतात. शुभांगी (पुस्तक हातात धरून वाचते): "Nathu grumbled to himself as he swept the steps of the Pipalnagar Bank, owned by Seth Govind Ram. He used the small broom hurriedly and carelessly, and the dust, after rising in a cloud, settled down again on the steps..." तिचे वाचन संपताच परीट सर समाधानाने मान डोलवतात, "व्हेरी गुड शुभांगी! खूप सुंदर वाचन आहे." आता सरांच्या नियमानुसार मुलीच्या नंबरनंतर मुलाची आलटून-पालटून क्रमवारी असते. सर मुलांच्या रांगेत पाहतात आणि सातवीच्या निकालात पहिला आलेल्या आपल्या टॉपरला उभे करतात. परीट सर: "आता मुलांमधून... तुषार पेंडसे! उभा राहा आणि शुभांगीने जिथे सोडले, तिथून पुढचा पॅराग्राफ वाच." तुषार शांतपणे बाकावरून उभा राहतो. तो तसा लाजाळू असतो, पण अभ्यासीय हुशार असल्याने त्याचे इंग्रजी खूप शुद्ध असते. तो पुढचा भाग वाचू लागतो. तुषार (गंभीर आणि स्पष्ट आवाजात): "Just then, Sitaram, the washerman's son, passed by. Sitaram was on his delivery round. He had a bundle of freshly pressed clothes balanced on his head..." तुषार ज्या पद्धतीने थांबत, अचूक आवाजात वाचत असतो, ते ऐकून मुलींच्या रांगेत पुढे बसलेली शुभांगी मागे वळून मुलांच्या रांगेत बसलेल्या तुषारकडे एकटक आणि कौतुकाने पाहत राहते. तिच्या डोळ्यांतील ते वाढते आकर्षण आणि तुषारचे हे उत्तम वाचन पाहून तीन नंबरच्या बाकावर बसलेली हरिप्रिया मात्र मनातून खूप अस्वस्थ होते. हरिप्रियाला विज्ञानाच्या नोट्सचा तो कालचा प्रसंग आणि आज शुभांगीचे मुलांच्या रांगेत बसलेल्या तुषारकडे कौतुकाने वळून पाहणे... या सगळ्या गोष्टींमुळे तुषार अबोलपणे तिच्या हक्काच्या जागेवरून लांब जात आहे असे वाटून तिच्या मनात तुषारबद्दलची ती अबोल अढी आणि दुःखाची भावना आणखी घट्ट होऊ लागते. इंग्रजीचा तास संपून आता विज्ञान (Science) विषयाचा तास सुरू होतो. वर्गशिक्षिका कुलकर्णी मॅडम वर्गात येतात. नेहमीप्रमाणे त्या अत्यंत शिस्तबद्ध असतात. कुलकर्णी मॅडम (हसत): "मुलांनो, सातवीच्या शेवटी मी तुम्हाला उन्हाळ्याच्या सुट्टीत विज्ञानाचा एक प्रोजेक्ट (Project) करायला सांगितला होता. हरिप्रिया वेलणकर, तुझा 'सौर ऊर्जा' (Solar Energy) चा प्रोजेक्ट घेऊन पुढे ये पाहू." हरिप्रिया आपला थर्माकॉल आणि रंगीत पेपर्सने बनवलेला सुंदर प्रोजेक्ट घेऊन मॅडमांच्या टेबलापाशी जाते. मॅडम तिचे मॉडेल आणि तिने मोत्यासारख्या अक्षरात लिहिलेली फाईल तपासतात. कुलकर्णी मॅडम (पूर्ण वर्गाला उद्देशून): "वा! मुलांनो, टाळ्या वाजवा हरिप्रियासाठी! सुट्टीत गावी जाऊनही हिने विज्ञानाचा हा प्रोजेक्ट इतका अचूक आणि सोप्या भाषेत तयार केला आहे की, यावरून आपल्याला खूप काही शिकता येईल. शाब्बास हरिप्रिया!" पूर्ण वर्गात टाळ्यांचा कडकडाट होतो. मुलांच्या रांगेत मागच्या बाकावर बसलेल्या संकेतला हरिप्रियाचे हे कौतुक ऐकून प्रचंड आनंद होतो. त्याची छाती अभिमानाने फुलून येते. तो टाळ्या वाजवत हरिप्रियाकडे कौतुकाने पाहतो. पण नेमक्या याच वेळी, वर्गात एक वेगळाच 'अबोल' खेळ सुरू असतो. मुलींच्या पहिल्या बाकावर बसलेली शुभांगी नकळत मागे वळून मुलांच्या रांगेतील तुषारकडे पाहते, आणि तुषारचेही लक्ष तिच्याकडे जाते. दोघांची अधूनमधून नजरानजर होत असते. हरिप्रियाचे कौतुक सुरू असतानाही तुषारचे लक्ष पूर्णपणे विचलित झालेले असते. तो शुभांगीच्या त्या नजरेत कुठतरी हरवलेला असतो. संकेतचे लक्ष तुषारकडे जाते. तो पाहतो की आपला टॉपर मित्र वर्गातील एवढ्या मोठ्या आनंदाच्या क्षणी कुठतरी हरवला आहे. संकेत (तुषारच्या पाठीवर हळूच टपली मारून, हसत कुजबुजतो): "ए तुष्या! कुठल्या दुनियेत आहेस रे? भानावर ये जरा! आपल्या हरूचं कौतुक चाललंय तिथे आणि तू कुठे हरवलास?" संकेतची टपली लागताच तुषार दचकून भानावर येतो आणि लाजून हसतो. मग दोघेही मित्र एकत्र टाळ्या वाजवून हरिप्रियासाठी आनंद व्यक्त करतात. पण... दुर्दैवाने तुषारचे आधी लक्ष नसणे, संकेतने त्याला टपली मारून भानावर आणणे आणि त्यानंतर तुषारने लावलेला तो हसण्याचा आव... ही संपूर्ण घटना टेबलापाशी उभी असलेल्या हरिप्रियाच्या तीक्ष्ण नजरेतून अजिबात सुटत नाही! तिच्या मनाला पुन्हा एकदा एक हलकीशी दुःखाची कळ लागते की, "तुषारचं लक्ष माझ्या कौतुकाकडे नव्हतंच!" दुपारची १ ची दीर्घ घंटा 'घण घण' वाजते आणि शाळेचा लंच ब्रेक (Lunch Break) सुरू होतो. मुले आनंदाने आपापले जेवणाचे डबे बाहेर काढतात. नेहमीच्या प्रथेप्रमाणे, शाळेच्या व्हरांड्यातील पिंपळाच्या झाडाखाली असलेल्या सिमेंटच्या गोल कट्ट्यावर आपले पाच जण एकत्र जमतात – हरिप्रिया, संकेत, तुषार, गौरी आणि मैथिली. पाऊस पडलेला असतो आणि हवेत छान गारवा असतो. म्हणून ते पाचही जण वर्गात गोल करून बसलेले असतात आणि आपापले स्टीलचे व प्लास्टिकचे डबे उघडतात. डब्यातून घरगुती मसाल्यांचा खूप सुंदर सुगंध दरवळू लागतो: हरिप्रियाचा डबा: तिच्या घरात वैशाली वहिनीने बनवलेली गरमागरम मऊ पोळी आणि सुकी बटाट्याची पिवळी भाजी. संकेतचा डबा: त्याच्या आईने खास दिलेले मेथीचे पराठे आणि सोबत आंबट-गोड लिंबाचे लोणचे. तुषारचा डबा: त्याच्या आवडीची मसालेदार वांग्याची भाजी आणि चपाती. गौरी आणि मैथिलीचे डबे: एकाच्या डब्यात फोडणीचा भात असतो तर दुसऱ्याच्या डब्यात मटकीची उसळ. सगळेजण एकमेकांच्या डब्यातील पदार्थ चमच्याने चखत असतात. संकेत नेहमीप्रमाणे भुकेल्यासारखा सगळ्यांच्या डब्यावर डल्ला मारत असतो, ज्यामुळे हरिप्रियाच्या चेहऱ्यावर थोडे हसू येते. तेवढ्यात, हातात स्वतःचा एक छोटा डबा घेऊन नवीन आलेली शुभांगी त्यांच्या जवळ येते. ती थोडी संकोचत, पण गोड हसत तुषारच्या बाजूला येऊन उभी राहते. शुभांगी (लाजत, तुषारकडे पाहत बोलते): "हाय तुषार... हाय फ्रेंड्स! मी नवीन आहे ना, म्हणून मला इथे जास्त कोणाची ओळख नाहीये. मी तुमच्यासोबत इथे जेवायला बसू शकते का?" तिचा हा प्रश्न ऐकून तुषार लगेच आनंदाने बाजूला सरकतो आणि तिला आपल्या बाजूला जागा करून देतो. पण शुभांगीचे थेट तुषारच्याच बाजूला येणे आणि तुषारने तिला दिलेली ती जागा... यामुळे हरिप्रियाच्या डब्यातील घास तिच्या घशातच अडकल्यासारखा होतो. आपल्या पाच जणांच्या हक्काच्या ग्रुपमध्ये शुभांगीची ही दुसरी एंट्री कथेला एक नवीन आणि रंजक वळण देणार असते. दिवस असेच भरभर निघून जातात आणि शाळेत वार्षिक स्नेहसंमेलनाचे (Annual Gathering) वारे वाहू लागते. सांस्कृतिक विभाग प्रमुख सौ. कानिटकर मॅडम यांच्या मार्गदर्शनाखाली आठवीच्या मुला-मुलींचा एक आधुनिक बॉलिवूड कपल डान्स बसवला जातो. सुरुवातीला ठरल्याप्रमाणे तुषार आणि हरिप्रिया यांचीच जोडी मुख्य डान्ससाठी निश्चित केली जाते. लहानपणापासून ज्याच्यावर 'अबोल प्रेम' केले आहे, त्या तुषारसोबत स्टेजवर नाचायला मिळणार या विचाराने हरिप्रिया मनातून खूप आनंदी असते. पण प्रॅक्टिसच्या शेवटच्या आठवड्यात एक दुर्दैवी घटना घडते. स्टेजवर सराव करताना हरिप्रियाचा पाय अचानक घसरतो आणि तिच्या पायाला दुखापत (Severe Sprain) होते. अंतिम तारीख जवळ आल्यामुळे कानिटकर मॅडम ऐनवेळी निर्णय घेतात आणि हरिप्रियाच्या जागी नवीन आलेल्या शुभांगीला तुषारची पार्टनर बनवतात. जेव्हा हरिप्रिया पायाला पट्टी बांधून हळूहळू चालत स्टेजपाशी येते, तेव्हा तुषार काळजीने तिच्याजवळ धावत येतो. तुषार (काळजीने आणि कावराबावरा होऊन): "प्रिया... खूप जास्त दुखतंय का गं? मॅडम म्हणत होत्या की तुझ्या पायाला त्रास होऊ नये म्हणून त्यांनी ऐनवेळी शुभांगीला माझी पार्टनर केलंय. तुला वाईट तर नाही ना वाटलं?" तुषारच्या डोळ्यांतील ती खरी काळजी पाहून हरिप्रियाच्या मनाला दिलासा मिळतो. ती आपल्या लाडक्या मित्रावर लगेच नाराज होत नाही. तिचा स्वभाव समजूतदार असल्याने ती परिस्थिती हसून स्वीकारते. हरिप्रिया (एक गोड हसू चेहऱ्यावर आणून बोलते): "अरे नाही रे तुष्या! यात तुझी काय चूक? उलट बरं झालं, माझ्यामुळे आपल्या वर्गाचा डान्स खराब झाला नसता. शुभांगी नवीन आहे, तिला चांगली संधी मिळाली. तू मस्त डान्स कर, मी समोर बसून टाळ्या वाजवेन!" हरिप्रिया या प्रसंगात अजिबात अढी धरत नाही. उलट कानिटकर मॅडम जेव्हा तिला डान्सच्या शेवटी एका संथ गाण्यावर मुलांमध्ये वयाने खंबीर आणि देखण्या असलेल्या संकेत गायकवाडची पार्टनर बनवतात, तेव्हा ती आनंदाने तयार होते. सुदैवाने तिचा पाय बरा होतो. परफॉर्मन्सचा तो ऐतिहासिक क्षण अखेर स्नेहसंमेलनाचा तो मोठा दिवस उजाडतो. शाळेचे पटांगण रंगीबेरंगी लेझर लाईट्स आणि भव्य साऊंड सिस्टीमने सजलेले असते. पहिल्या वेगवान गाण्यावर तुषार आणि शुभांगी यांचा डान्स सुरू होतो. शुभांगीने गडद निळ्या रंगाचा मॉडर्न फ्रॉक घातलेला असतो, तर तुषारने काळ्या रंगाचा स्टायलिश ब्लेझर आणि जीन्स घातलेली असते. पण त्यानंतर गाणे बदलते, बॅकग्राउंडचे लाईट्स डिम होतात आणि स्टेजच्या मुख्य केंद्रस्थानी (Center Stage) सर्वांचे लक्ष वेधून घेण्यासाठी मुख्य जोडी प्रवेश करते – संकेत आणि हरिप्रिया वेलणकर! हरिप्रियाने काळ्या रंगाचा एक अतिशय सुंदर पंजाबी ड्रेस घातलेला असतो, ज्यामध्ये तिच्या गोऱ्या (Fair) रंगाचे देखणे सौंदर्य कमालीचे उजळून, खुलून आणि अत्यंत ग्लॅमरस दिसत असते! संकेतने पांढरा शर्ट आणि स्लीक काळी टाई घातलेली असून तो खूप देखणा आणि पोक्त खंबीर दिसत असतो. एक पायरी खाली आणि एक पाय वर ठेवून, हरिप्रिया संकेतचा हात आपल्या हातात अत्यंत घट्ट आणि हक्काने पकडते. तिच्या पायाला दुखापत झाली असल्याने संकेत तिची पूर्ण काळजी घेऊन डान्स स्टेप्स करत असतो. त्याची काळजी हरिप्रियाला पूर्ण जाणवते. गाण्याच्या स्लो-मोशन वेस्टर्न स्टेप्स करताना ती थेट संकेतच्या डोळ्यांत पाहते. तुषारसोबत झालेल्या त्या थोड्या रुसव्यानंतर, संकेतच्या खंबीर हातांमध्ये हरिप्रियाला पहिल्यांदाच प्रचंड रिलॅक्स, सुरक्षित आणि कम्फर्टेबल फील होते. ती समोर बसलेल्या प्रेक्षकांकडे पाहून खूप आत्मविश्वासाने नाचू लागते. तुषार डान्स करता करता लांबून आपल्या सुंदर आणि देखण्या 'प्रिया'कडे पाहतो. तिचे ते संकेतसोबतचे रिलॅक्स असणे आणि तिच्या हातातील तो संकेतचा घट्ट हात पाहून तुषारच्या काळजात पहिल्यांदा एक हलकीशी अबोल कळ उमटते... पण तो नेहमीप्रमाणे काहीही न बोलता दुर्लक्ष करतो, आपली नजर चोरून पुन्हा शुभांगीसोबत डान्सच्या स्टेप्स करू लागतो. आठवीचे ते स्नेहसंमेलन संपून अबोलपणे एक वर्ष उलटले होते. तिघेही अबोल पाऊलांनी इयत्ता नववीच्या मोठ्या वर्गात आले होते. पण गेल्या काही दिवसांत तुषारच्या मनात एक वेगळीच अस्थिरता दाटून येत होती. त्याला कुठतरी मनोमन जाणवत होते की, शुभांगीला अभ्यासात मदत करण्याच्या आणि तिच्याशी बोलण्याच्या नादात तो आपली लहानपणाची जिवलग मैत्रीण हरिप्रिया (प्रिया) हिला हवा तितका वेळ देऊ शकत नाहीये. शाळेच्या मधल्या सुट्टीत किंवा सायकलवरून येताना हरिप्रियाचे त्याच्याशी खूप कमी आणि मोजकेच बोलणे तुषारच्या संवेदनशील मनाला सारखे बोचत होते. तो स्वतःशीच विचार करायचा, "प्रिया माझ्याशी आधीसारखी मनमोकळी का वागत नाहीये? मी नक्की काय चूक केली?" तो या फ्रेंडशिप डेच्या दिवशी तिची मनधरणी करायची आणि तिच्याशी खूप गप्पा मारायच्या, असे मनात ठरवून असतो. ऑगस्ट महिना – फ्रेंडशिप डेचा तो डार्क घात ऑगस्ट महिन्यातील तो रविवार संपून सोमवारची सकाळ उजाडते. शाळेत 'फ्रेंडशिप डे' (Friendship Day) मुळे प्रचंड उत्साहाचे वातावरण असते. मुला-मुलींच्या हातावर रंगीबेरंगी बँड्स चमकत असतात. गोरीपान हरिप्रिया आज खूप आनंदात असते. तिने कालच घरी वैशाली वहिनीच्या मदतीने बाजारातून खास आणलेला एक अतिशय सुंदर आणि महागडा लाल रंगाचा फ्रेंडशिप बँड आपल्या दप्तराच्या कप्प्यात जपून ठेवलेला असतो. बालपणापासूनची तिची प्रथा असते की ती सर्वात आधी आपला हक्काचा बँड फक्त आणि फक्त तुषारच्या हातावर बांधायची. ती पहिल्याच तासाला अत्यंत उत्साहाने मुलांच्या रांगेत तुषारच्या बाकापाशी जाते. तिच्या हातात तो लाल बँड असतो. हरिप्रिया (गोड हसत, उत्साहाने): "हॅपी फ्रेंडशिप डे तुष्या! चल, हात पुढे कर पाहू..." तुषार बाकावरून उभा राहतो. तोही तिला हसून शुभेच्छा देणार, तितक्यात हरिप्रियाची नजर तुषारच्या उजव्या हाताच्या मनगटावर पडते... आणि ती तिथेच थिजून जाते! तुषारच्या हातावर आधीच एक मोठा, चमचमणारा निळ्या रंगाचा फ्रेंडशिप बँड बांधलेला असतो. हरिप्रियाची तीक्ष्ण नजर त्या बँडवर डिझाईन केलेल्या अक्षरावरून मनोमन अचूक ओळखते की हे काम वर्गात दुसऱ्या कोणाचेच नसून शुभांगीचे आहे! हरिप्रिया वर्गात येण्यापूर्वीच शुभांगीने शाळेच्या गेटवर तुषारच्या हातावर सर्वात आधी आपला बँड बांधून तिचा तो बालपणाचा हक्क हिरावून घेतला असतो. हरिप्रियाचा चेहरा एका क्षणात तीव्र नाराज होतो. तिच्या काळजाचा पार तुकडा पडतो. तुषारला तिच्या मनातील वादळ समजत नाही, तो चाचरत बोलतो: तुषार (लाजत, हळू आवाजात): "अरे प्रिया... ते शुभांगी मघाशी आली होती, ती नवीन आहे ना शाळेत, म्हणून तिने हट्ट केला आणि आधीच हा बँड बांधला... तू पण बांध ना तुझ्याकडचा!" पण हरिप्रियाचा स्वाभिमान खूप मोठा असतो. तुषारने दुसऱ्या मुलीकडून आपल्या आधी बँड बांधून घेतला आणि आपल्या हक्काच्या जागेवर शुभांगीला येऊ दिले, ही गोष्ट तिच्या मनाला थेट तीव्र दुखापत करून जाते. ती आपला तो लाल बँड हळूच मागे लपवते. हरिप्रिया (मनातील दुःख आणि राग दाबून ठेवत, अत्यंत कठोर आवाजात): "काही नाही रे तुषार... तुझ्या हातावर आधीच खूप सुंदर बँड आहे. आता माझ्या बँडची काही गरज नाहीये." ती तिथून पटकन मागे वळते. तिच्या मनात तुषारबद्दल आता एक कायमची तीव्र अढी आणि 'दुमत' निर्माण होते. ती मनातून तुषारपासून पूर्णपणे दुरावते. ती आपल्या जागेवर येते तेवढ्यात तिची नजर इतर मित्रांसोबत हसत बोलत असलेल्या संकेतवर पडते. ती तशीच उठते आणि मुलांच्या रांगेत मागच्या बाकावर बसलेल्या संकेतच्या बाकापाशी जाते. संकेतच्या हातावर एकही बँड नसतो, तो फक्त तिच्याकडेच पाहत असतो. हरिप्रिया अत्यंत हक्काने आणि भावूक होऊन तो लाल रंगाचा सुंदर बँड संकेतच्या हातावर घट्ट बांधते. संकेत तिच्या डोळ्यांतील ते दुःख ओळखतो आणि तिचा हात आपल्या हातात घेऊन तिला खूप रिलॅक्स आणि सुरक्षित फील करून देतो. फ्रेंडशिप डेच्या या मोठ्या घटनंतर अवघ्या दोनच आठवड्यांत कथेला नवीन वळण मिळते. शुभांगीच्या वडिलांची नोकरी सरकारी असल्याने, त्यांची अचानक थेट नागपूरला बदली (Transfer) झाल्याची अधिकृत ऑर्डर येते. एक दिवस शाळेच्या मधल्या सुट्टीत शुभांगी डोळ्यांत पाणी आणून आपल्या ग्रुपपाशी (तुषार, संकेत, हरिप्रिया) निरोप घ्यायला येते. शुभांगी (भावूक होऊन): "मित्रांनो, बाबांची बदली झालीये, त्यामुळे मला उद्याच शाळा सोडून जावं लागतंय. तुम्ही माझी खूप चांगली काळजी घेतली, थँक्यू! तुषार, तुझ्या नोट्स मी कधीच विसरणार नाही." तुषारला तिच्या जाण्याचे वाईट वाटते, पण हरिप्रिया परिस्थितीकडे अत्यंत शांतपणे आणि स्वाभिमाने पाहते. शुभांगी सर्वांना बाय करून वर्गाबाहेर निघून जाते. ती वादळासारखी आली, तुषारशी जवळीक वाढवून हरिप्रियाच्या मनात तुषारबद्दल तीव्र अढी निर्माण करून गेली... आणि आता कायमची कथेतून बाहेर झाली होती! नववी ते दहावीचा 'टाइम जंप' (Time Jump) शुभांगीच्या जाण्यानंतर नववीचे उर्वरित दिवस खूप संथ आणि बदललेल्या वातावरणात निघून जातात. हरिप्रिया अबोलपणे आता तुषारशी केवळ गरजेपुरतेच बोलते. तुषारला आपली चूक समजत नाही, तो आपल्या शांत आणि अबोल स्वभावामुळे अधिकच मूक बनतो. पण याच काळात, हरिप्रिया आणि संकेत यांच्यातील मैत्री अधिक दृढ, पोक्त आणि स्पेशल होत जाते. संकट आणि सुखाच्या प्रत्येक क्षणी संकेत तिचा खंबीर आधार बनतो. बघता बघता नववीची वार्षिक परीक्षा संपते आणि निकाल लागतो. आता तिघांचेही बालपण पूर्णपणे मागे पडले असून, ते आयुष्याच्या एका अत्यंत महत्त्वाच्या वळणावर, म्हणजेच इयत्ता दहावीच्या (10th Standard) नवीन वर्गात प्रवेश करतात! आता पात्रांमध्ये शारीरिक आणि मानसिक बदल होणार असून, कथा एका अतिशय व्यावसायिक आणि सुंदर रोमँटिक ट्रॅकवर जाण्यासाठी सज्ज होते. क्रमशः
अभिप्राय