मराठीमाती डॉट कॉम परिवाराचे नोंदणीकृत सभासद लेखक ‘इंद्रजित नाझरे’ यांच्या ‘रक्तरंजित तो वाडा’ या मराठी भयकथेचा भाग ३.
अमोलच्या सुखी संसाराला लागलेली अनैतिकतेची वाळवी, विश्वासाचा झालेला दुर्दैवी अंत आणि त्या रक्तरंजित रात्रीच्या भयानक सत्याचा उलगडा करणारा या कथामालेचा अंतिम भाग...
रक्तरंजित तो वाडा भाग ३
त्या दिवसापासून पंकज आणि मोनिका यांच्यात मोबाईलवर गुप्त चॅटिंग सुरू झाले. दोघेही तासन्तास एकमेकांना मेसेज पाठवण्यात मग्न असायचे. एके दिवशी सकाळी मोनिका अजून अंथरुणातच होती. "बरं पंकज, मी नंतर बोलते तुझ्याशी. अजून अंघोळसुद्धा केली नाहीये..." मोनिकाने मेसेज केला. "मग काय, आपण दोघे एकत्र अंघोळ करूया..." पंकजने पलीकडून खोडकर मेसेज पाठवला. "अरे वेड्या, आता माझं लग्न झालं आहे, असं काहीही बोलू नकोस!" असे टाईप करून मोनिका लाजत ऑफलाईन गेली. "तू रागावलीस का?" पंकजने नंतर मेसेज केला, पण मोनिकाने उत्तर दिले नाही. ती अंхоळीला गेली खरी, पण तिच्या डोळ्यांसमोर सतत पंकजचाच चेहरा रेंगाळत होता. अंघोळ करतानाही ती पंकजच्याच विचारात पूर्णपणे रमून गेली होती आणि विवाहाच्या पवित्र बंधना विसरून दिवास्वप्नात हरवली होती. तिकडे महादेव मंदिरातून सासूबाई दर्शनावरून परत आल्या. त्यांनी वाड्याचे मुख्य दार ठोठावले, पण स्वतःच्याच धुंदीत असलेल्या मोनिकाने दार उघडायला खूप उशीर केला. नेहमीप्रमाणे सासूबाई वैतागल्या आणि रागारागाने थेट गोठ्यात कामानिमित्त निघून गेल्या. बऱ्याच वेळाने मोनिकाने दार उघडले. रात्र झाली, सर्वांचे जेवण आटोपले आणि सासू-सासरे झोपी गेले. दुसऱ्या भागात आपण पाहिले की, आदल्या रात्री अमोलने जवळ जाण्याचा प्रयत्न केला असता मोनिकाने त्याला ढकलून दिले होते. त्याच भांडणाचा राग मनात धरून मोनिका अमोलकडे पाठ फिरवून झोपली होती. अमोलने पुन्हा एकदा तिची मनधरणी करण्याचा प्रयत्न केला, पण ती झोपल्याचे सोंग घेऊन पडून राहिली. अखेर निराश होऊन अमोलने आपले डोळे मिटले. दुसऱ्या दिवशी नेहमीप्रमाणे सकाळ झाली. पण आता पंकज आणि मोनिका कधी एकदा एकमेकांशी ऑनलाईन संवाद साधतो, यासाठी अधीर झाले होते. ठरलेल्या वेळेत दोघेही ऑनलाईन आले आणि मेसेजचा सिलसिला पुन्हा सुरू झाला. पंकजच्या आभासी दुनियेत गुंतलेली मोनिका आता आपल्या हसऱ्या, प्रामाणिक पतीला—अमोलला पूर्णपणे विसरून गेली होती. दिवस असेच पुढे सरकत होते. एके दिवशी पंकजने मोनिकाकडे प्रत्यक्ष भेटण्याची इच्छा व्यक्त केली. मोनिका क्षणभर गोंधळली आणि तिने उत्तर दिले नाही. "हॅलो, काय झालं?" पंकजचा मेसेज आला. थोडा विचार करून मोनिकाने त्याची मागणी मान्य केली. त्या दिवशी मोनिका सकाळी खूप लवकर उठली. नेहमी दुपारी उशिरा उठणारी मोनिका आज इतक्या पहाटे उठून आवराआवर करते आहे हे पाहून घरचे चकित झाले. 'मोनिका आता हळूहळू सुधारते आहे', हा विचार अमोलच्या मनात आला आणि तो एका सुखाच्या भ्रमात जगू लागला. मोनिकाने घरातील कामे घाईघाईने आटोपली. अमोल आणि सासरे कामानिमित्त बाहेर गेले, तर सासूबाई नेहमीप्रमाणे मंदिरात गेल्या. घरात कोणीही नसताना, कोणालाही काहीही न सांगता मोनिका पंकजला भेटण्यासाठी वाड्याबाहेर पडली. बाहेर पडताना, सकाळीच आईने उंबरठ्यावर काढलेली सुबक रांगोळी मोनिकाच्या घाईघाईने टाकलेल्या पावलांमुळे विस्कटली. घराचे मांगल्य विस्कटल्याची ही सुप्त चिन्हे होती, पण मोनिका स्वतःच्याच नादात होती. ठरलेल्या ठिकाणी मोनिका आणि पंकज आमनेसामने आले. दोघांनी एकमेकांना ओळखले. पंकज तिला एका निर्जन जागी घेऊन गेला. पंकज अजून अविवाहित होता, पण त्याच्या मनात केवळ तीव्र शारीरिक वासना उफाळून येत होती आणि मोनिकाच्या रूपाने त्याला एक सहज सावज मिळाले होते. दोघांनी जुन्या आठवणी काढल्या. मोनिकाने घड्याळाकडे पाहिले आणि "आता मी निघते," असे म्हणून ती उठू लागली. पण पंकजने तिचा हात धरून तिला मागे ओढले. त्याने तिला आपल्या कचाट्यात घट्ट पकडून तिचे दीर्घ चुंबन घेतले. मोनिका भानावर आली, तिने पंकजला दूर सारले आणि ती तिथून झपाट्याने घराकडे निघून गेली. त्या रात्री वाड्यात परतल्यावर मोनिका अत्यंत बावरलेली होती. दिवसभर घडलेल्या त्या प्रसंगाचा विचार करून तिला रात्रभर झोप आली नाही. ती जागीच राहिली. पुढची सकाळ उजाडली. गाव जागे झाले, प्रत्येक जण आपापल्या कामाला लागला. इकडे पंकजने पुन्हा मोनिकाला मेसेज केला. त्याने कालच्या प्रसंगाची आठवण करून देत तिला आत्ताच्या आत्ता भेटायला बोलावले. मोनिका क्षणभर चाचपडली, पण तिच्यातील वासना जिंकली. ती पुन्हा घराबाहेर पडली. ती पाऊल टाकून बाहेर पडताच, देवघरातील शांत जळणारा दिवा अचानक विझून गेला. पंकजने मोनिकाला आपल्या दुचाकीवर बसवले आणि तो तिला शहराच्या एका लॉजवर घेऊन गेला. तिथे त्याने आपले जाळे टाकले आणि मोनिका पूर्णपणे त्या पाशात अडकली. आपल्या गळ्यातील अमोलच्या नावाचे पवित्र मंगळसूत्र बाजूला सारून ती पंकजच्या बाहुपाशात शिरली. मर्यादांच्या सर्व सीमा ओलांडून दोघे एकरूप झाले. पंकजसारख्या हपापलेल्या तरुणाकडून मिळालेल्या शारीरिक सुखाने मोनिका पूर्णपणे भारावून गेली. आता त्या दोघांना या सुखाची चटक लागली होती. पंकजला नियमित भेटता यावे आणि घरच्यांना संशय येऊ नये, म्हणून मोनिका आता घरात सर्वांशी अतिशय खोटे, प्रेमाचे वागू लागली. पण म्हणतात ना, मांजर कितीही डोळे मिटून दूध पीत असले, तरी जगाला ते दिसतच असते! शहरातील त्या लॉजवर जाताना गावी राहणाऱ्या अमोलच्या एका जीवलग मित्राने मोनिकाला पाहिले. आपल्या मित्राच्या पत्नीसोबत दुसराच कोणीतरी परपुरुष आहे हे पाहून त्याचा थरकाप उडाला. त्याने कसलाही विचार न करता ताबडतोब ही घटना अमोलला फोन करून सांगितली. फोन येताच अमोल तातडीने घरी परतला. देसाई मास्तर आणि त्याची आई आदल्याच दिवशी चारधाम यात्रेला गेले होते, ज्याचा उल्लेख पहिल्या भागात आला आहे. वाड्यात मोनिका नव्हती. अमोलने आजूबाजूला चौकशी केली असता, शेजारच्या काकूंनी सांगितले की, आज मोनिका खूप नटूनथटून कुठेतरी बाहेर गेली आहे. ते ऐकून अमोलच्या पायाखालची जमीनच सरकली, त्याचे मस्तक बधीर झाले. अत्यंत संतापात त्याने मोनिकाला वारंवार फोन केला, पण मोनिका पंकजच्या कुशीत विसावलेली असल्यामुळे तिने फोन उचलला नाही. यामुळे अमोलचा राग अनावर झाला. रात्री उशिरा मोनिका वाड्यात परतली. संपूर्ण घरात जीवघेणा अंधार होता. तिने लाईटचे बटण चालू केले, तर समोर अमोल रागाने तिळपापड होऊन बसलेला दिसला. मोनिका पाऊल टाकते न टाकते, तोच अमोलने तिच्यावर प्रश्नांची सरबत्ती सुरू केली. स्वतःचा गुन्हा लपवण्यासाठी मोनिकाही त्याच्याशी उद्धटपणे वाद घालू लागली. त्या कडाक्याच्या वादातच अचानक मोनिकाला उलट्या आणि ओकारीचा त्रास सुरू झाला. सुशिक्षित अमोलने क्षणात सर्व परिस्थिती ओळखली. जेव्हा त्याने अत्यंत संतप्त होऊन तिला जाब विचारला, तेव्हा उद्दाम झालेल्या मोनिकाने रागाच्या भरात पंकजसोबतच्या संबंधांचे सर्व सत्य त्याच्या तोंडावर फेकले. आपल्या सुखी संसाराचा झालेला हा विश्वासघात आणि पत्नीचे हे भयानक रूप पाहून अमोलचा ताबा सुटला. त्याच्या डोक्यात रक्ताची गुळणी आली. तो तरातरा स्वयंपाकघरात गेला, तिथून त्याने धारदार चाकू उचलला आणि तो मोनिकावर सपासप वार करू लागला. त्याने तिचा गळा निर्घृणपणे चिरला. रक्तात न्हालेली मोनिका तिथेच कोसळली. ही तीच जागा आणि तोच प्रसंग होता, जो पहिल्या भागात पोलीस आणि गावकऱ्यांनी पाहिला होता! आपल्या हातून पत्नीचा आणि तिच्या पोटातील सहा महिन्यांच्या निष्पाप अर्भकाचा खून झाला आहे, हे लक्षात येताच अमोल चाकू हातात धरून सुन्न नजरेने तिच्या मृतदेहाकडे पाहत तिथेच गुडघ्यावर कोसळला. पोलिसांसमोर अमोलच्या कबुलीजबाबाचा हा शेवटचा शब्द हवेत विरला. दुसऱ्या दिवशी पोलिसांनी अमोलला जिल्हा सत्र न्यायालयात हजर केले. सरकारी वकिलांचा युक्तिवाद, प्रत्यक्षदर्शी मित्राची साक्ष आणि खुनात वापरलेला चाकू या पुराव्यांच्या आधारे न्यायालयाने अमोलला पंधरा वर्षांच्या सश्रम कारावासाची कठोर शिक्षा सुनावली. चारधाम यात्रेवरून देसाई मास्तर आणि त्यांची पत्नी जेव्हा दानोळी गावात परतले, तेव्हा त्यांचा सुखी संसार उद्ध्वस्त झाला होता. आपल्या एकुलत्या एक मुलाने केलेले हे कृत्य आणि सुनेचा अंत ऐकून वृद्ध मास्तरांना तीव्र पक्षाघाताचा (Paralysis) झटका आला आणि ते तिथेच कोलमडले. आई रडून रडून शुद्ध हरपून बसली. दुसरीकडे, वासनेच्या आहारी गेलेल्या पंकजलाही त्याच्या कर्माची भयानक फळ मिळाली. अती आणि अनियंत्रित शारीरिक संबंधांच्या हव्यासापोटी त्याला 'एच.आय.व्ही.' (HIV) सारख्या जीवघेण्या आजाराने ग्रासले. देसाई वाड्याचा तो रक्ताळलेला उंबरठा आणि नष्ट झालेले एक सुशिक्षित कुटुंब दानोळी गावाच्या इतिहासात एक कायमचे भयानक रहस्य बनून राहिले. (कथा समाप्त)
अभिप्राय