मराठीमाती डॉट कॉम परिवाराचे नोंदणीकृत सभासद लेखक इंद्रजित नाझरे यांची अपूर्ण प्रेम भाग ४ ही मराठी प्रेमकथा.
प्रेम जपताना कधी नातं हरवतं… आणि नातं जपताना प्रेम अपूर्ण राहतं. या प्रवासाचा शेवट—हृदयाला चिरून जाणारा, पण आयुष्य शिकवणारा...
अपूर्ण प्रेम भाग ४
विभक्त आणि नवीन जबाबदाऱ्या मिनाक्षी दुसानिस, देवराज वामनाचार्य आणि अदिती परांजपे या तीन तरुण जीवांची ही एक ‘अ’पूर्ण प्रेमकथा! नियतीने घेतलेले वळण, विखुरलेली मने आणि समोर उभी ठाकलेली नवीन जबाबदारी... अदिती सध्या खूप आनंदात होती. तिला मनासारखा जोडीदार मिळाला होता. रोज ऑफिसला कधी जाते आणि देवराज (देव) कधी दिसतो, याची ती आतुरतेने वाट पाहायची. देवराजची अवस्थाही काही वेगळी नव्हती. केवळ अदितीला पाहता येईल, या बहाण्याने तो ऑफिसमध्ये सतत काही ना काही काम काढून तिच्या अवतीभवती असायचा. गजानन सर सध्या दिल्लीतील सुप्रीम कोर्टाच्या कामात व्यस्त असल्याने पुण्यातील ऑफिसमध्ये कमीच असायचे. त्यामुळे देव आणि अदितीला जान्हवीचा पूर्ण पाठिंबा मिळत असे. देवराज आणि अदितीच्या प्रेमामुळे गजानन सरांचे ते कायदेशीर कार्यालय आता एखाद्या प्रसन्न बागेसारखे वाटू लागले होते. ऑफिसचे काम असो वा वैयक्तिक, दोघेही नेहमी सोबतच असत. अशातच दिवाळीचा सण आला. घरातील लक्ष्मीपूजन आटोपून देवराज अदितीच्या घरी जाण्यास निघाला. अदिती घराबाहेर काढलेल्या कडा रांगोळीत दिवे आणि पणत्या लावत होती. गेटसमोर देवराजची कार थांबली. त्याने अदितीकडे पाहिले; लाल रंगाच्या पटियाला ड्रेसमध्ये आणि दिव्यांच्या मंद प्रकाशात ती एखाद्या अप्सरेसारखी भासत होती. तिच्या गोऱ्या वर्णावर तो पारंपरिक पेहराव अधिकच खुलून दिसत होता. अदितीने रांगोळीच्या मध्यभागी शेवटची पणती ठेवली आणि डोळ्यांवर येणारी बट कानामागे सारत ती उभी राहिली. घरात जाणार इतक्यात तिला देवराज दिसला. तिच्या आनंदाला पारावार उरला नाही. ती ‘देव’ म्हणत धावत गेली आणि त्याने तिला मिठीत घेतले. “कधी आलास?” तिने विचारले. तो हसून म्हणाला, “जेव्हा तू रांगोळीत रंग भरत होतीस, तेव्हाच!” अदिती त्याला म्हणाली, “चल आत, आई-बाबांशी तुझी ओळख करून देते.” दोघेही घरात आले. अदितीचे आई-वडील फराळ करत होते. “आई, बाबा... हा देव! तुमच्यासारखीच माझी काळजी घेणारा माझा देव!” अदितीने ज्या आपुलकीने ओळख करून दिली, ते पाहून देवराजचे डोळे आनंदाने पाणावले. आई-वडिलांनीही त्याचे मनापासून स्वागत केले. फराळाचा आस्वाद घेताना देवराजने करंजीचा तुकडा तोंडात टाकला आणि म्हणाला, “खूपच चविष्ट! कोठे केल्यात या करंज्या?” आईने अदितीकडे बोट दाखवले. देवराज आणि अदितीची नजरानजर झाली. “करंजी इतकी छान करते, म्हणजे माझे किचनही ही उत्तम सांभाळेल,” देवराजच्या मनातील हे भाव अदितीने अचूक ओळखले. ‘तू मला पत्नी म्हणून स्वीकार तर खरं, केवळ किचनच काय, संपूर्ण घर सांभाळेन,’ असा मूक संवाद तिच्या नजरेने साधला. देवराजनेही ते ओळखले आणि विचारले, “घर सांभाळशील, पण मला?” त्यावर अदिती लडिवाळपणे हसली आणि हृदयावर हात ठेवून त्याचे अढळ स्थान सुचवले. “बरं, आता तुम्ही दोघे विष्णू-लक्ष्मीचे दर्शन घ्या,” आई म्हणाली. दोघांनी जोडीने देवघरात जाऊन नमस्कार केला. त्यानंतर चौघांनी मिळून भोजनाचा आस्वाद घेतला. निरोप घेऊन देवराज कारकडे निघाला, तेव्हा अदिती त्याला सोडायला गेटपर्यंत आली. ‘मी आज कशी दिसतेय?’ असा खुणेनेच तिने प्रश्न केला. देवराजने आकाशात उडणाऱ्या रंगीबेरंगी फटाक्यांकडे बोट दाखवले. अदिती लाजून गोरीमोरी झाली आणि त्याला हात दाखवून निरोप दिला. रात्री झोपताना अदिती देवराजच्याच विचारात होती. तेवढ्यात तिची आई तिथे आली. “काय गं, तुझा हा ‘देव’ फक्त नमस्कारापुरता आहे की रोज दर्शन देतो?” आईच्या या प्रश्नाने अदिती थोडी गोंधळली. आई पुढे म्हणाली, “तू इतकी कोणाच्या तरी विचारात गुंतलेली मी कधीच पाहिली नाहीये.” अदिती आरशासमोर उभी राहिली आणि एका दमात बोलून गेली, “हो ग आई, मला देव खूप आवडतो आणि माझे त्याच्यावर खूप प्रेम आहे!” आई हसून म्हणाली, “म्हणूनच म्हटलं, आमची लाजरी अदू अलीकडे इतकी बिंदास्त का झालीय? मग पुढचं काय ठरवलंय?” अदिती म्हणाली, “मी लग्न करेन तर देवराजशीच!” आईने प्रश्नांची सरबत्ती केली, “पण त्याच्या घरच्यांचे काय? त्यांच्या अपेक्षा काय असतील?” त्यावर अदितीने विश्वासानं सांगितलं, “देव सगळं सांभाळून घेईल.” एके दिवशी देवराजला एक मेसेज आला: “एवढ्या स्ट्राँग पद्धतीने प्रपोज केल्यावर मला वाटलं होतं आपण डेटवर किंवा मूव्हीला जाऊ, पण तू तर साधा फोन करणंही बंद केलंस. धिस इज नॉट फेअर राज!” मेसेज वाचून काही सेकंदातच त्याने फोन केला. “सॉरी मनू...” तो म्हणाला. “एक सॉरी काय? मला तर जगातील ते सुंदर तीन शब्द ऐकायचे आहेत,” मिनाक्षी म्हणाली. देवराज हसू लागला, पण त्याच्या नजरेसमोर अदितीची प्रतिमा तरळली. “बरं मनू, मला तुला काही महत्त्वाचं सांगायचंय, भेटशील का?” “अरे, तेरे लिये तो जान भी हाजीर है!” असे म्हणत मिनाक्षीने फोन ठेवला. नेहमीप्रमाणे दोघे कॅफेत भेटले. मिनाक्षीने मुद्दाम देवराजला आवडेल असा ड्रेस घातला होता. तो आधीच तिथे येऊन बसला होता. मिनाक्षी आत आली आणि देवराज तिच्याकडे पाहतच राहिला. ती समोर बसली तरी त्याची नजर हटत नव्हती. तिने चुटकी वाजवून त्याला भानावर आणले. “राज, कुठे हरवला आहेस?” त्याने सांगण्याचा प्रयत्न केला की, “मनू, माझ्या आयुष्यात आणखी एक मुलगी आहे आणि तिचेही माझ्यावर प्रेम आहे...” पण त्याचे शब्द ओठावरच रेंगाळले. इतक्यात कॅफेतील टीव्हीवर एका लग्नाचा सीन लागला. मिनाक्षीने उत्साहाने त्याला तो दाखवला. देवराज मात्र शांत होता. तिने विचारले, “काय झालं राज? इतका गंभीर का आहेस? आपल्या लग्नाआधी मी नर्व्हस व्हायच्या ऐवजी तूच होतोयस?” देवराज काही बोलणार, इतक्यात बाहेर पाऊस सुरू झाला. मिनाक्षीला तो पाऊस खूप आवडला आणि ती त्याला ओढत बाहेर घेऊन गेली. ती पावसात मनसोक्त नाचू लागली, पण देवराज मात्र अस्वस्थ उभा होता. संध्याकाळी तो घरी पोहोचला, तेव्हा काही माणसे घराबाहेर पडताना दिसली. त्याने लगबगीने आत जाऊन बाबांना विचारले, “बाबा, तुम्ही मुंबईहून कधी आलात? आणि ती माणसं कोण होती?” गजानन सर म्हणाले, “मी नुकताच आलो आणि तुझ्यासाठी एक गुड न्यूज आहे.” आईने त्यांना थांबवत म्हटले, “अहो, आधी त्याला बसू तर द्या.” बाबा पुढे म्हणाले, “तुझ्यासाठी एक खूप सुंदर आणि आपल्या कुटुंबाला शोभेल अशी मुलगी पाहिली आहे.” ते ऐकताच देवराजच्या पायाखालची जमीन सरकली. तो तडक बेडरूममध्ये गेला आणि दार लावून हताशपणे पलंगावर बसला. गजानन सरांना नवल वाटले, “अरे, लग्नाचा विषय निघाल्यावर मुले आनंदाने नाचतात आणि हा असा?” देवराजला आता काहीच सुचेना. एकीकडे जीवापाड प्रेम करणारी अदिती, दुसरीकडे जीव ओवाळून टाकणारी मिनाक्षी आणि आता तिसरीच मुलगी! त्याची अवस्था अडकित्त्यातल्या सुपारीसारखी झाली होती. इतक्यात मिनाक्षीचा मेसेज आला, “पावसात पहिल्यांदा माझ्यासोबत भिजल्याबद्दल थँक्यू. लव्ह यू ३०००!” पाणावलेल्या डोळ्यांनी त्याने तो वाचला. काही वेळाने अदितीचा मेसेज आला, “लव्ह यू डिअर, मिस यू सो मच!” बिचारा देवराज मात्र रात्रभर जागाच राहिला. कोणाला आणि कसे समजावू, हेच त्याला समजत नव्हते. दुसऱ्या दिवशी सकाळी त्याने दोघांनाही ‘गुड मॉर्निंग’चा मेसेज केला. आईने दार ठोठावल्यावर तो बाहेर आला. त्याची अवस्था पाहून आईला काळजी वाटली. देवराज धाय मोकलून रडू लागला. त्याने घडलेला सर्व प्रकार आईला सांगितला आणि दोघांचे फोटोही दाखवले. आई थक्क झाली. “आई, हाच खऱ्या प्रेमाचा सिद्धांत आहे का ग?” त्याने विचारले. आई म्हणाली, “बेटा, तुझ्या बाबांनी आजवर जे केले ते आपल्या हिताचेच आहे. आई-वडिलांच्या विरोधात जाऊन कोण सुखी राहणार? एक आई म्हणून मी तुझे दुःख समजू शकते, पण आपल्या घरात बाबांचा निर्णय अंतिम असतो. तू त्यांच्या विरोधात जाऊ नकोस.” देवराज सुन्न झाला. गजानन सरांनी ज्या मुलीचे स्थळ आणले होते, ती दिल्लीतील मोठे उद्योजक वसंत सबनीस यांची मुलगी ‘नारायणी’ होती. वामनाचार्य पती-पत्नी दिल्लीला सबनीस कुटुंबाला भेटायला गेले. तिथे त्यांनी लग्नाचे सर्व निश्चित केले. वसंतराव म्हणाले, “आमची मुलगी आमच्या शब्दाबाहेर नाही.” तिकडे पुण्यात देवराज मात्र बुद्धीबळाचा संच समोर घेऊन बसला होता. आई परतल्यावर त्याने विचारले, “आई, बुद्धीबळात खेळ संपल्यावर सर्व प्यादी एकाच डब्यात बंद होतात. पण आयुष्याच्या या खेळात मी काहीच मिळवणार नाही, उलट खूप काही गमावणार आहे.” आईने त्याला नियतीचा हवाला देऊन धीर दिला. लग्नाची तयारी सुरू झाली, पत्रिका छापल्या गेल्या. दिल्लीत नारायणीला तिच्या बाबांनी पत्रिकेचा फोटो ईमेल केला आणि लिहिले, “You are going to get married now.” ती पाहून नारायणी मंद हसली. पुण्यात देवराजसमोर पत्रिका आली, तेव्हा तो संतापाने बाबांशी बोलणार होता, पण आईने त्याला शांत केले. “तुझे बाबा समाजात नाचक्की सहन करणार नाहीत,” या आईच्या शब्दांनी तो हतबल झाला. दुसऱ्या दिवशी अदितीचा फोन आला. तिने त्याला एका पार्लरच्या उद्घाटनासाठी सोबत येण्यास सांगितले. देवराज तिला न्यायला गेला, पण तो खूप शांत होता. उद्घाटनानंतर दोघे तुळशीबागेत गेले. तिथे अदिती लग्नाचा विषय काढणार होती, पण त्याआधीच देवराजने तिच्यासमोर लग्नाची पत्रिका ठेवली. अदितीला वाटले की ही त्यांच्याच लग्नाची पत्रिका असेल. पण तिने पत्रिका उघडली आणि तिला धक्काच बसला. तिथे नारायणी सबनीस हे नाव होते. मुसळधार पाऊस सुरू झाला. “अदिती, प्लीज मला विसरून जा,” असे म्हणून देवराज निघून गेला. हे सर्व मिनाक्षीने लांबून पाहिले आणि तीही दुःखी मनाने घरी परतली. मिनाक्षीने घरी येऊन स्वतःला खोलीत कोंडून घेतले आणि शॉवरखाली बसून ती ढसाढसा रडली. देवराज आपल्याला सोडून जाणार, हे तिला सहन होत नव्हते. दुसरीकडे अदितीही खूप शांत झाली होती. तिच्या नकळत आईने तिचे नाव ‘मॅट्रिमोनी’ साइटवर नोंदवले होते. तिथे ऋषिकेश जोशी या मुलाचे स्थळ आले आणि घरच्यांनी ते पक्के केले. अदिती या सगळ्या प्रक्रियेत एखाद्या निर्जीव पुतळ्यासारखी होती. लग्नाच्या वेळी हार घालताना तिला ऋषिकेशमध्ये ‘देव’च भासला आणि त्यांचे लग्न संपन्न झाले. मिनाक्षीची अवस्था पाहून तिच्या घरच्यांनीही तिचे लग्न अच्युत गोडबोले या तिच्या लहानपणाच्या मित्राशी ठरवले. मिनाक्षीलाही अच्युतमध्ये देवराजची (राजची) प्रतिमा दिसली आणि तिनेही दुःखातून सावरत लग्नाला होकार दिला. इकडे देवराज स्वतःला आणि नशिबाला दोष देत होता. गजानन सरांना अद्याप काहीच माहित नव्हते. नारायणी दिल्लीहून पुण्याला आली. तिला आपल्या होणाऱ्या पतीला भेटायचे होते. वामनाचार्य यांच्या घरी सबनीस कुटुंब आले. देवराज शून्यात नजर लावून बसला होता. नारायणीने घरात पाऊल ठेवताच देवराजला एक थंड हवेची झुळूक जाणवली. त्याला भास झाला की अदिती आणि मिनाक्षी या दोघींचे त्याच्या आयुष्यात एकत्र आगमन झाले आहे. त्याने नारायणीकडे पाहिले; तिला पाहताना त्याला तिच्या सौंदर्यात अदितीची सात्विकता दिसली आणि तिचे लाघवी बोलणे ऐकून मिनाक्षीची आठवण झाली. अदिती आणि मिनाक्षी आपापल्या संसारात स्थिर झाल्या. मिनाक्षी पुन्हा कधी राजला भेटली नाही आणि अदिती देवापासून खूप दूर गेली. देवराज मात्र नारायणीच्या रूपाने अदिती आणि मिनाक्षी या आठवणींच्या लाटांना मागे सोडून समाधानाने संसाराच्या किनाऱ्यावर स्थिरावला. कथा समाप्त…
अभिप्राय