भुताटकी – भाग ५ (भयकथा) इंद्रजित नाझरे

भुताटकी – भाग ५ (भयकथा) - मराठीमाती डॉट कॉमचे सभासद लेखक इंद्रजित नाझरे यांची भुताटकी – भाग ५ ही मराठी भयकथा.

प्रेमी युगुलाच्या आनंदी प्रवासात मृत मॅकेनिकाशी झालेली गूढ भेट त्यांच्या आयुष्यात कायमचा भयाचा ठसा उमटवते...

भुताटकी – भाग ५

‘भुताटकी – भाग ५ : एक भयप्रवास’ ही कथा प्रेम, प्रवास आणि नियती यांच्या संगमातून उभ्या राहिलेल्या भयावह अनुभवाची मांडणी करते. साखरपुड्यानंतर मामांकडे निघालेल्या अजय–सिमरनच्या आनंदी प्रवासात अमावस्या, शैतानी सूर्यग्रहण आणि अपघाताने मृत झालेल्या मॅकेनिकाची गूढ भेट हे घटक भयाचा थर वाढवत जातात. वास्तव आणि अतिमानवी यांच्यातील सीमारेषा धूसर होत जात असताना, वाचकाला शेवटपर्यंत अस्वस्थ ठेवणारा अनुभव ही कथा देते.

ट्रिंग… ट्रिंग… ट्रिंग…

अजयचा फोन वाजला. मोबाईलच्या खास रिंगटोनवरून त्याने लगेच ओळखले—सिमरनचा फोन.

“हॅलो… बोल सिमी,” अजय म्हणाला.

“अरे, कधीची वाट पाहतेय. केव्हा येणार आहेस?” सिमरनचा आवाज अधीर होता.

“निघालोच आहे. तू बाहेर येऊन थांब. तुला आत यायची भीती वाटते का?” सिमरनने खट्याळपणे विचारले.

“भीती कसली? लवकरच जावई होणार आहे त्या घरचा!” अजय हसत म्हणाला.

“हो का?” सिमरन लाडीक सुरात उत्तरली.

अजय जोशी आणि सिमरन सहस्रबुद्धे—प्रेमात असलेले, नुकतेच साखरपुडा झालेलं जोडपं. काही दिवसांतच ते विवाहबंधनात अडकणार होते. आज दोघेही अजयच्या मामांकडे—सावंतवाडी जवळच्या कोथळी गावाकडे निघाले होते.

सिमरन नावासारखीच गोड, नाजूक आणि सोज्वळ होती. आपल्या मुलीला इतका चांगला जोडीदार मिळतोय, या विचाराने तिच्या आईच्या मनात समाधान दाटून आले. तोच संवाद नकळत सिमरनच्या कानावर पडला.

तेवढ्यात अजयची गाडी गेटवर येऊन थांबली. घाईत उठताना सिमरनच्या हातून पूजेचा प्रसाद खाली पडला. तिची आई क्षणभर घाबरली.

“सॉरी आई,” म्हणत सिमरन बाहेर धावली.

“अगं, त्यांना आत बोलव. चहा-नाश्ता करून जाऊ दे,” आईने आग्रह केला.

“नको गं, उशीर झालाय. आम्ही बाहेरच काहीतरी खाऊ,” असे म्हणत सिमरन निघून गेली.

आई आत आली. नकळत तिची नजर आरशावर पडली—आणि ती हादरली.

आरशात दिसणारा सूर्योदय नेहमीसारखा सात्त्विक नव्हता. तो होता विकृत, शैतानी… भयावह. घाईघाईने तिने कॅलेंडर पाहिले—शुक्रवार, १३ तारीख… अहोरात्र अमावस्या… आणि शैतानी सूर्यग्रहण!

ती धावत बाहेर आली, पण तोपर्यंत गाडी गेटच्या बाहेर निघून गेली होती. मागे उरला होता फक्त धुळीचा लोट… आणि बाजूलाच सुरू झालेली साप–मुंगूसाची झुंज.

कोथळीच्या दिशेने प्रवास सुरू होता. आज सिमरन नेहमीपेक्षा अधिकच सुंदर दिसत होती. क्षणभर अजयची नजर तिच्यावर स्थिरावली—आणि तेवढ्यात समोरून एक ट्रक त्यांच्या गाडीला घासून गेला. अजय भानावर आला. सिमरन हलकेच हसली.

सूर्यग्रहण सुरू झाले होते. दिवसा अचानक अंधार दाटू लागला.

“आज रस्ता काही लवकर संपत नाहीये,” अजय म्हणाला.

“कुठला चकवा तर नाही लागला ना?” सिमरनने अर्ध्या विनोदात विचारले.

“चकवा नाही, पण नजर लागल्यासारखं नक्की वाटतंय,” अजय उत्तरला.

अजयने गाडी बाजूला थांबवली. सिमरन उतरायला लागली, तसा अजयने तिचा हात धरून जवळ ओढले. लाजऱ्या सिमरनच्या गालावरचे केस त्याने कानामागे सारले… आणि एक दीर्घ चुंबन घेतले.

नेमकं त्याच क्षणी सूर्यग्रहण मध्यावर आले. दिवस जणू रात्र बनला. तो अंधार फक्त आकाशात नव्हता—तो त्या दोन प्रेमी जीवांवरही उतरला होता.

भानावर येत सिमरन म्हणाली, “बस… पुढचं लग्नानंतर.”

दोघे पुन्हा प्रवासाला निघाले. ग्रहण संपले. दिवस मावळला. पण भयाचा प्रवास अजून संपलेला नव्हता…

एका निर्जन वाटेवर गाडी अचानक बंद पडली. अमावस्येचा गडद अंधार, आजूबाजूला शुकशुकाट. मदतीला कोणीच नाही. फक्त गाडीच्या हेडलाईट्स अंधार फाडत होत्या.

अजयने बोनेट उघडले. गाडी तापलेली होती. पाणी ओतले, प्रयत्न केले—पण गाडी सुरू होईना.

तेवढ्यात समोरून एक गाडी आली. त्यातून एक इसम उतरला.

“काय झालं साहेब?” तो म्हणाला.

“गाडी अचानक बंद पडली,” अजयने सांगितले.

“थांबा, मी पाहतो.”

तो इसम टॉर्चच्या उजेडात गाडी दुरुस्त करू लागला.

“तुम्ही मॅकेनिक आहात का?” सिमरनने विचारले.

“हो,” तो थोडक्यात म्हणाला.

क्षणात गाडी सुरू झाली. अजय-सिमरनच्या चेहऱ्यावर आनंद उमटला.

“पैसे घेता का?” अजयने विचारले.

“नको,” असे म्हणत तो इसम निघून गेला.

त्याच्या डोक्याला जखम होती. रक्त वाहत होते.

“काय झालं?” अजयने विचारले.

“काही नाही… कुत्रा अचानक समोर आला, गाडी स्लीप झाली,” एवढंच बोलून तो अंधारात विरून गेला.

कोथळी गावात पोहोचता पोहोचता पहाट उजाडली होती. गावच्या वेशीवर गर्दी जमली होती. अजयचा मामा तिथेच होता.

“काय झालं?” अजयने विचारले.

“काल रात्री आमच्या गावातला किशा नावाचा मॅकेनिक अपघातात ठार झाला,” मामा म्हणाला.

ते दोघे प्रेताकडे पाहू लागले… आणि क्षणात गोठून गेले.

तोच चेहरा. तोच इसम. काल रात्री ज्याने अजयची गाडी दुरुस्त केली होती—तोच किशोर मॅकेनिक!

अजय आणि सिमरन एकमेकांकडे भयभीत नजरेने पाहू लागले. शब्द सुचेनात.

मामाने त्यांना घरी नेले… पण तो भयप्रवास त्यांच्या मनावर कायमचा कोरला गेला.

भुताटकी – भाग ५ क्रमशः

इंद्रजित नाझरे यांचे इतर लेखन वाचा:

अभिप्राय

तुमची टिप्पणी आमच्यासाठी महत्त्वाची आहे!
तुमचा अभिप्राय / टिप्पणी ही आम्ही कसे कार्य करतो? त्यातील सुधारणांसाठी आणि आम्ही सातत्याने उच्च-गुणवत्तेची सेवा प्रदान करतोय की नाही हे समजून घेण्यासाठी आमच्यासाठी महत्वाची आहे.