Download MarathiMati.com's New Android App from Google Play

नयना

लेखन: | प्रकाशन: संपादक मंडळ | २१ ऑगस्ट २०१५

नयना - मराठी कथा | Nayana - Marathi Katha - Page 7

दुसर्‍या दिवशी सकाळी मी लवकर उठुन नयनाच्या घरी गेलो. ती शांत झोपली होती, तिच्या चेहऱ्यात थोडा फरक पडला होता. मी परत तिच्या कपाळावर आणि अंगठ्यावर थोडा अंगारा लावला. आपली आयडिया यशस्वी झाली याचा मला आनंद वाटला. मी तिथुन निघणार एवढ्यात मला परत तो अनैसर्गिक थंडावा जाणवु लागला. नीट निरखुन पहिले असता रूमच्या एका कोपर्‍यात तो काळा अभद्र आकार मला दिसला. तो एका कोपर्‍यातून दुसर्‍या कोपर्‍यात वेगाने हलु लागला जणु काय रागाने येरझाऱ्या घालतोय. मधेच तो आकार वेगाने माझ्याकडे झेपावला त्यासरशी मी दोन्ही हात चेहऱ्यासमोर क्रॉस धरले आणि माझ्या हातातल्या पुडीतील थोडा अंगारा सांडला. त्यासरशी तो काळा गोळा अंगावर अ‍ॅसिड पडल्यासारखा किंचाळत दरवाज्याकडे वेगाने गेला. बाहेर पडताना माझ्या कानावर शब्द आले, “तु तिला वाचवु शकणार नाहीस”. आता मला खात्री पटली की माझी शंका खरी ठरत होती. त्या पिंपळापाशी त्यानेच नयनावर हल्ला केला होता आणि ते रक्त गायब झाले नव्हते तर त्यानेच ते प्यायले होते यात आता यत्किंचीतही शंका उरली नव्हती. नयनाच्या रक्तासाठीच तो तिच्या मागावर आला होता. काल गजानन महाराजांचा अंगारा लावल्यामुळे तो नयनाचे रक्त पिऊ शकला नव्हता. दोन वेळा माझ्यामुळेच त्यांच्या रक्त पिण्यात व्यत्यय आला होता आणि म्हणुनच आज त्याने माझ्यावर हल्ला केला होता पण मी बचावासाठी हात आडवे धरले आणि तो अंगारा त्याच्यावर सांडला होता आणि त्या अंगऱ्यामुळेच आज मी वाचलो होतो.

मी धावत घरी गेलो आणि आईला म्हणालो की मला कळलंय नयनाला काय झालंय ते. आईने मला प्रथम शांत होण्यास सांगितले. मी आईला रात्री पिंपळापासुन सुरु झालेले आणि आता माझ्यावर झालेल्या हल्ल्यापर्यंत सर्व काही एका दमात सांगुन टाकले. सर्व ऐकल्यावर आईने क्षणभर विचार केला आणि मग माझ्या धाकट्या मामाला रत्नागिरीत फोन केला. त्याला सर्व काही सांगितले, बराच वेळ ती फक्त ऐकत होती आणि नंतर हो म्हणुन तिने फोन ठेवला. माझ्या बाबांचा भुता-खेतांवर विश्वास नसल्यामुळे आईने सर्व काही स्वतःलाच करावे लागेल हे ताडले. ती मला सोबत घेऊन तडक मुळ्ये काकुंकडे आली. तिने त्यांना मामाशी झालेले सर्व बोलणे सांगितले. नयनाच्या जीवाला धोका आहे हे ऐकुन काकुंच्या पायातील शक्ती गेल्या सारख्या त्या मटकन खालीच बसल्या, तेव्हा आईने त्यांना ही धीर सोडायची वेळ नसुन कृती करायची आहे हे समजावले. आपल्याला घाई करावी लागेल नाहीतर पोरगी हातची जाईल असे म्हणताच काकुनी स्वतःला सावरले. काका ड्युटीवर गेले असल्यामुळे ते येईपर्यंत थांबण्या इतका वेळ नव्हता. मग नयनाला रिक्षात घालुन आम्ही सगळे शहराबाहेरील एका दर्ग्याकडे रवाना झालो.

Download MarathiMati.com's New Android App from Google Play