MarathiMati.com - Android App on Google Play Store

चकवा

लेखन: | प्रकाशन: संपादक मंडळ | ३ जुलै २०१५

चकवा - मराठी कथा | Chakwa - Marathi Katha

माणसाला नेहेमी पुर्वसुचना मिळत असतात. कधी आपल्या मनाकडुन तर कधी निसर्गाकडुन, पण बहुतांश लोक त्याकडे दुर्लक्ष करतात आणि गोत्यात येतात. असेच दुर्लक्ष शरद आणि हिरवे कुटुंबियांच्या जीवावर कसे बेतले याचीच कथा म्हणजे चकवा...

गाडीमध्ये बसायला निलीमा तयारच होईना. सर्वांनी समजावले पण व्यर्थ. मी इथेच झाडावर बसते तुम्ही व्हा पुढे जाताना माझ्या बाळाला माझ्याकडे देऊन जा असे म्हणुन एकदम भेसूर हसली. तिचा पुरा अवतार बदलून गेला होता. केस पिंजारलेले, कुंकू कपाळभर पसरले होते.

शरद हिरवे, एक मनमिळाऊ, प्रेमळ आणि कष्टाळु मुलगा. बबनराव आणि वत्सलाबाईंचे शेंडेफळ असल्याने जास्त लाडावलेला. इतर दोन्ही भावंड उच्च शिक्षित पण हा शिक्षणात जेमतेम त्यामुळे कसाबसा १० वी पास झाला तोही त्याच्या मोठ्या बहिणीच्या कृपेने. तिने मानेवर बसुन अभ्यास करून घेतला म्हणुनच शरदचं घोडं कसं बसं गंगेत न्हालं. बस, याच्या पुढे आणखी शिकणे आपल्याला काही शक्य नाही असे त्याने घोषित केले. तुझा मोठा भाऊ रमेश बघ; आज M.Com झालाय तोही फर्स्ट क्लास मध्ये, तुझी मोठी बहीण निलीमा B. Sc टॉपर आहे आणि साधी १० वी पास होताना तुझ्या तोंडाला फेस आलाय. तुझ्या आयुष्यात भिकाच मागणे लिहिले असेल तर मी तरी काय करणार? म्हणुन एक तर चांगला शिक, नाही जमत असेल तर दरमहा ५००० रुपये घरात आणुन दे आणि तेही जमत नसेल तर बाहेरचा रस्ता पकड. तुला फुकट पोसणे मला शक्य नाही. तु आणि तुझे नशीब पाहुन घ्या काय ते! असे त्याच्या वडीलांनीही घोषित करून टाकले. पठ्ठ्याने दुसरा पर्याय निवडला. कागदावर रेघोट्या मारून त्याला काळे करण्यापेक्षा गॅरेज मध्ये कष्ट करून हात काळे करणे त्याला जास्त सोपे वाटले. घराजवळ असलेल्या रवि पाडळकराच्या गॅरेज मध्ये हेल्पर म्हणुन तो काम करू लागला. अभ्यासात कमजोर असला तरी शरद मुळचा हुशार होता, शिकवलेले लगेच आत्मसात करायचा. रविला गाड्या रिपेअर करताना लक्ष्यपूर्वक पहायचा, शंका विचारायचा आणि रवि पण त्याला हातचे राखुन न ठेवता सर्व काही शिकवायचा. लहानपणापासुन मल्लखांब खेळून मजबुत झालेल्या शरीराचा त्याला आत्ता उपयोग होत होता. अवजड आणि कष्टाची कामे सुद्धा तो विनासायास आणि विना कुरकुर करायचा. लवकरच तो रविच्या मर्जीत बसला.

महिन्याच्या शेवटी ओवर टाइम पकडून ५५०० रुपये जेव्हा त्याने वडिलांच्या हातात ठेवले तेव्हा आपल्या मुलाची पहिली कमाई बघून त्या बापाचे हृदय उचंबळुन आले. त्यांना आता खात्री पटली होती की शिक्षणाच्या नावाने बोंब जरी असली तरी शरदला दोन वेळेच्या भाकरीची कधीच कमी जाणवणार नाही. आपले पाणावलेले डोळे पुसत त्यांनी त्याला सांगितले, तुला शिकायचे नाही ना? नको शिकुस. जे तुला आवडते, जे जमते ते कर. आता मला तुझी काळजी नाही. जा हे पैसे तुझ्या आईला नेऊन दे आणि तिचा आशीर्वाद घे. कायम कठोर वाटणाऱ्या आपल्या वडीलांचे इतके सौम्य रूप देखील आहे हे पाहून शरदला आश्चर्य वाटले. त्याचे पण डोळे भरले. त्यांना मिठी मारून तो म्हणाला, “बाबा तुम्ही काही काळजी करू नका मी सर्व घर सांभाळेन तुम्हाला कोणालाच काहीही कमी पडू देणार नाही.” बबनरावांनी त्याचे डोळे पुसत त्याला घट्ट मिठी मारली. पिता पुत्राचा तो इमोशनल सिन घरातील सर्वांचेच डोळे ओले करून गेला.

MarathiMati.com - Android App on Google Play Store