अपूर्ण प्रेम भाग २ – प्रेमकथा (इंद्रजित नाझरे)

अपूर्ण प्रेम भाग २ - प्रेमकथा (इंद्रजित नाझरे) - मराठीमाती डॉट कॉमचे सभासद लेखक इंद्रजित नाझरे यांची अपूर्ण प्रेम भाग २ ही मराठी प्रेमकथा.

काळजीच्या एका स्पर्शातून उमललेलं आणि निशब्द संवादांतून सावरलेलं... एक हळवं प्रेम...

अपूर्ण प्रेम भाग २

इंद्रजित नाझरे (इचलकरंजी, महाराष्ट्र)

प्रस्तावना

कधीकधी आजारपण हे केवळ शरीराची परीक्षा नसतं, तर दोन मनांना जवळ आणणारं एक निमित्त ठरतं. ऑफिसच्या धावपळीत आणि कर्तव्याच्या ओझ्याखाली दबलेली अदिती जेव्हा अचानक कोलमडते, तेव्हा देवराजची साधी पण आश्वासक सोबत तिच्या जगाचा केंद्रबिंदू बनते. रुग्णालयातील ते शांत क्षण आणि मोबाईलच्या स्क्रीनवर उमटणारे छोटेखानी मेसेजेस त्यांच्यातील अंतर पुसून टाकतात. पण हे उमलणारं नातं भविष्यातील अनिश्चिततेच्या वळणावर कसं टिकणार? या भागातून उलगडतो अदितीच्या मनाचा एक हळवा प्रवास.

अदिती पर्व मिनाक्षी दुसानिस, देवराज वामनाचार्य आणि अदिती परांजपे—या तिन्ही मनांच्या संघर्षाची ही कथा आता एका नव्या वळणावर येते. सकाळची प्रसन्न वेळ असते, पण अदितीसाठी ती तितकीशी उत्साहवर्धक नसते. आईच्या मायेच्या हाकेने तिची झोप उघडते. घड्याळात साडेआठ वाजले असतात. रात्रीपासूनच अदितीचे डोके प्रचंड दुखत असते. शरीरात त्राण नसल्यामुळे ती आज ऑफिसला जाणार नाही असे आईला सांगते. ती लगेच आपल्या सहकारी जान्हवीला फोन करून स्वतःच्या सुट्टीबद्दल कळवते. मात्र, ऑफिसमध्ये परिस्थिती गंभीर असते. जान्हवी तिला सांगते की, वेदिका मॅडमने अचानक राजीनामा दिला आहे आणि समोर एक महत्त्वाची केस उभी आहे. गजानन सरांना आज एका सक्षम असिस्टंटची नितांत गरज आहे. कर्तव्याची जाणीव होताच अदिती स्वतःला सावरते. आजारपणापेक्षा कामाला महत्त्व देत ती पटकन औषध घेते, थोडा चहा-बिस्कीट करून ती बसने ऑफिसकडे निघते. ऑफिसमध्ये पोहोचताच ती कामात गुंतते. थोड्याच वेळात अ‍ॅडव्होकेट गजानन सर आणि देवराज तिथे येतात. देवराजला पाहताच अदितीच्या चेहऱ्यावर नकळत हसू उमटतं. ते तिघेही कोर्टाच्या कामासाठी बाहेर पडतात. दिवसभराच्या धावपळीनंतर परतताना मात्र अदितीची तब्येत पुन्हा खालावते. तिला ताप भरल्याचे देवराज तत्काळ ओळखतो आणि तिला डॉक्टरांकडे घेऊन जातो. तिथे तपासणी केल्यावर कळते की तिचा ताप १०४ डिग्रीपर्यंत पोहोचला आहे. उपचारादरम्यान अचानक अदितीला ग्लानी येते आणि ती बेशुद्ध पडते. देवराज तिला तातडीने रुग्णालयात दाखल करतो. रात्री उशिरा अदितीच्या आईचा फोन येतो. देवराज अत्यंत शांतपणे त्यांना सर्व परिस्थिती समजावून सांगतो आणि काळजी करू नका असे आश्वासन देतो. त्याच्या या जबाबदारीच्या वागणुकीमुळे अदितीच्या मनात त्याच्याबद्दलच्या भावना अधिक दृढ होतात. रुग्णालयातील त्या शांत क्षणांमध्ये, त्यांच्यात एक वेगळीच जवळीक निर्माण होते. देवराज तिची काळजी घेतो, तिला पाणी पाजतो, फळं कापून देतो. तिच्या कपाळावर आलेले केसांचे बट तो अलगद बाजूला सारतो. या छोट्या-छोट्या कृतींमध्ये अदितीला प्रेमाची जाणीव होऊ लागते. दुसऱ्या दिवशी तिचे रिपोर्ट नॉर्मल येतात. आई-वडील येऊन तिची विचारपूस करतात. देवराज तिची घेत असलेली काळजी पाहून त्यांच्याही मनात त्याच्याबद्दल आदर निर्माण होतो. काही दिवस विश्रांती घेण्याचा सल्ला दिला जातो. घरी परतल्यानंतर अदिती सतत त्या क्षणांची आठवण काढत असते. तिच्या मनात आता प्रेम स्पष्ट होतं. ती आपला फोन घेते व देवराजला मेसेज करते: अदिती: Hi mister careful..🙂 (पाच मिनिटांनी पलिकडून उत्तर येते) देवराज: Hello miss clever girl.. ☺️ अदिती: 🙈 देवराज: एन्हिवे कशी तब्येत आहे आता..? अदिती: 🤧🤕 देवराज: मेडिकेशन घेतले का..? अदिती: 🤪 सतत मेडिकेशन घ्यायला नको वाटतं आहे.🙁 देवराज: मग लवकर बरी कशी होणार..🤔 अदिती: 😌 आता थोडे बरे वाटत आहे.. बरं ऐक ना देव..🤫 देव म्हणाले तर चालेल ना..? देवराज: 😊 हो चालेल ना..! अदिती: मला खूप बोअर होत आहे..! कधी एकदाची ऑफिसवर येते असं होत आहे देवराज: हो पहिला बरी हो आणि मग कामाचं पाहू यात अदिती: ओके बाय..! मी पुन्हा मेसेज करते या संवादांतून त्यांच्यातील जवळीक आणखी वाढते. दरम्यान, जान्हवी देवराजला सूचक सल्ला देते—अदितीशी लग्न करण्याचा. तिच्या शब्दांमुळे देवराज खोल विचारात पडतो. काही दिवसांनी ऑफिसमध्ये दोघेच असतात. बाहेर मुसळधार पाऊस आणि आत एकांत. गप्पांच्या ओघात ते दोघे बुद्धिबळ खेळू लागतात. वातावरणात एक वेगळीच ऊब निर्माण होते. नकळत ते एकमेकांच्या अधिक जवळ येतात. त्या क्षणी त्यांच्या भावना शब्दांच्या पलीकडे जातात, पण अचानक आलेल्या गडगडाटामुळे ते भानावर येतात. थोड्याच वेळात अदिती कॅबने घरी निघते. दोघेही काही न बोलता आपल्या भावना मनात ठेवतात. मात्र, काही क्षणांनी मोबाईलवर एक संदेश उमटतो—ज्यात दोघांनीही एकमेकांसाठी मनात जपलेलं 'प्रेम' अखेर व्यक्त झालेलं असतं. अदिती पर्व समाप्त…

संपादकीय विश्लेषण

या भागात कथानक अधिक भावनिक आणि व्यक्तिनिष्ठ होताना दिसतं. पहिल्या भागात जिथे पात्रांची ओळख आणि परिस्थिती मांडली होती, तिथे या भागात त्यांच्या नात्यांची खोली स्पष्ट होऊ लागते. विशेषतः अदिती आणि देवराज यांच्यातील नातं केवळ आकर्षणापुरतं न राहता, काळजी आणि जबाबदारीच्या स्तरावर पोहोचताना दिसतं. रुग्णालयातील प्रसंग हा या भागाचा भावनिक केंद्रबिंदू ठरतो. आजारपणाच्या पार्श्वभूमीवर उलगडणारी काळजी, स्पर्श आणि शांत संवाद हे नात्याला एक प्रामाणिक स्वरूप देतात. प्रेम इथे मोठ्या घोषणांमध्ये नाही, तर छोट्या कृतींमध्ये व्यक्त होतं—ही बाब प्रभावीपणे मांडली गेली आहे. कथेत पावसाचा वापर प्रतीकात्मकरीत्या केला आहे. बाहेरचा पाऊस आणि आतल्या भावना यामध्ये एक सुंदर साम्य जाणवतं. तसेच संवादांमध्ये साधेपणा असूनही त्यात नैसर्गिकता आहे, ज्यामुळे वाचक पात्रांशी सहज जोडला जातो. तथापि, या भागात प्रेमाची सुरुवात जरी गोड आणि नाजूक दाखवली असली तरी पुढील कथानकात याच नात्याची गुंतागुंत वाढण्याची शक्यता स्पष्ट दिसते. कारण आधीपासूनच कथेत अपूर्णतेची छाया आहे, जी पुढे निर्णायक ठरू शकते. सारांश: काळजीतून उमललेलं प्रेम, शब्दांपेक्षा स्पर्शात अधिक स्पष्ट दिसतं.

— हर्षद खंदारे (निर्माते-मुख्य संपादक, मराठीमाती डॉट कॉम)

इंद्रजित नाझरे यांचे इतर लेखन वाचा:

अक्षरमंच - मुक्त विचारपीठ

मराठीमाती डॉट कॉमच्या मुक्त विचारपीठाचा भाग बना — लेखक, संकलक, स्वयंसेवक किंवा इंटर्न म्हणून सामील होण्यासाठी आजच नोंदणी करा.
अधिक माहितीसाठी आम्हाला +९१ ९३२ ६०५ २५५२ येथे संपर्क साधा.