शाळा

लेखन: | प्रकाशन: संपादक मंडळ | ६ जुलै २०१५

शाळा - मराठी कथा | Shala - Marathi Katha

आम्हा पाच जणांपैकी अमित आणि वैभव तिथेच थांबतो म्हणाले, आम्हाला आश्चर्य वाटले कारण ते दोघेही खुप भित्रे होते. दोन-तीन वेळा त्यांना आमच्या सोबत राहण्यास सांगुनही ते तिथेच थांबले म्हणुन त्यांना तिथेच सोडून सचिन, प्रताप आणि मी असे तिघे शाळेच्या गडग्याच्या बाहेरून शाळेला एक चक्कर मारून परत आलो. आम्हाला काहीच वावगे दिसले नाही पण येताना सचिन म्हणाला की, “आपण त्यांना तिथे एकटे सोडून यायला नको होते, आता जर का ते तिथे दिसले नाहीत किंवा त्यांना काही झाले तर मग आपले काही खरे नाही.” आम्ही ध्वजस्तंभाजवळ येऊन बघतो तर नेमकी त्याची भीती खरी ठरली होती; खरेच तिथे कोणीही नव्हते. आता मात्र आम्ही तिघेही घाबरलो की त्यांना काही झाले तर नसेल? आम्ही धावत शाळेच्या आवराबाहेर गेलो आणि ते दोघे एस टी डी बुथवर गेले असावेत असा विचार करून एस टी डी बुथच्या दिशेने चालू लागलो तर वैभव आम्हाला एस टी डी बुथकडुन आमच्या दिशेने बाईक वर येताना दिसला. तो आम्हाला शिव्या घालु लागला की आम्ही त्याला सोडून भुत बघायला का गेलो? आम्ही म्हटले की “तु तर आमच्या बरोबर होतास ना! घाबरलास म्हणुन पळुन गेलास अमित बरोबर!” तसा तो वैतागला आणि म्हणाला, “काही पण नका सांगु. मी आत्ता जेवुन एस टी डी बुथमध्ये आलोय एवढाच! आणि अमित तर मुंबईला गेलाय तो कुठून येईल माझ्यासोबत?” आम्हाला वाटले की तो थापा मारतोय म्हणुन आम्ही एस टी डी बुथमध्ये आलो आणि शैलुच्या आईला विचारले की हा एस टी डी बुथमध्ये कधी आला? तर काकी म्हणाल्या, आत्ताच आला. आम्ही चक्रावलो की जर हा आमच्या सोबत नव्हता आणि अमित मुंबईला गेलाय मग मगाशी आमच्या सोबत जे दोघे होते ते कोण होते?

परत सगळ्यांनी धीर एकवटला आणि या प्रकरणाचा छडा लावायचाच असा निर्धार करून वैभव, सचिन, प्रताप, शैलू आणि मी असे सगळे त्या शाळेकडे निघालो. शाळेच्या आवारात पाऊल टाकताच आम्हाला मगाशी जाणवलेला थंडगार वारा पुन्हा एकदा जाणवला. पुन्हा मन आक्रंदु लागले की उगाच विषाची परीक्षा नको, सगळे व्यवस्थित आहे तोपर्यंत परत चला पण चारजण सोबत असल्यामुळे प्रत्येकाच्या मनात एक प्रकारचा आत्मविश्वास निर्माण झाला होता. आम्ही शाळेच्या उघड्या खिडकीतुन आत वाकुन बघितले, आत भयाण शांतता होती. रस्त्यावरील दिव्याचा प्रकाश उघड्या खिडकीतुन आत जात होता त्यात आम्हाला आतील दृश्य अंधुक अंधुक दिसत होते. इतक्यात लोखंडी ट्रंक सरकावल्याचा आवाज माझ्या कानांनी स्पष्टपणे टिपला आणि अंगावर सरकन काटा आला. तो आवाज इतरांनी पण ऐकला होता पण सुदैवाने कोणीही पळाले नाही नाहीतर सगळ्यांचीच फाटली असती. बघुया काय होते ते! असा विचार करून आम्ही अजुन लक्षपुर्वक आत पाहु लागलो आणि अचानक शाळेच्या व्हरांड्यामधुन कोणी तरी धावत गेल्यासारखा आवाज आला म्हणुन खिडकी सोडून आम्ही धावत व्हरांड्याला लागुन असलेल्या मोठ्या जाळीदार खिडकीकडे गेलो आणि आत पाहु लागलो. कुठूनशी प्रचंड दुर्गंधी आली जिने नाकाला झिणझिण्या आल्या आणि व्हरांड्याच्या टोकाला एक मानव सदृश्य आकृती दिसली. साधारण पाच साडेपाच फुट उंच असेल, अंगात फुल हाताची बनियन, कमरेला टॉवेल आणि डोक्याला फडके गुंडाळलेला असा त्या आकृतीचा अवतार होता. दरवाज्यांना कुलुपे असताना हा आत कसा काय गेला असेल असा विचार मनात येतो न येतो तोच एक कर्कश किंकाळी फोडून तो माणुस आमच्या समोरच गायब झाला जणु काही हवेतच विरून गेला. ते पाहून सगळ्यांनाच दरदरून घाम फुटला. वळून पाहतो तर वैभव आणि प्रताप केव्हाच शाळेच्या आवाराबाहेर गेले होते. शैलू, सचिन आणि मीच उरलो होतो. आम्ही तिघे जीव मुठीत घेऊन धावत रस्त्याच्या दिशेने धावु लागलो तर डोक्यावरून केसाला घासत सरसरत काही तरी गेलेले जाणवले. बघतो तर लहान मुलांची स्लीपर होती ती तशीच परत शाळेवर भिरकावली आणि रस्ता पार करून पलीकडे असलेल्या नवलाई देवीच्या देवळाच्या आवारात गेलो.