शाळा

लेखन: | प्रकाशन: संपादक मंडळ | ६ जुलै २०१५

शाळा - मराठी कथा | Shala - Marathi Katha

असेच एका रात्री जेवल्यावर मी एस टी डी बुथवर गेलो होतो, अजुन आमची गँग जमा झाली नव्हती. हळूहळू एक-एक तारा उगवायला लागला. चार पाच जण जमल्यावर भुताचा विषय निघाला. प्रताप म्हणाला की त्या शाळेत भुत आहे. साहजिकच मी त्याचे म्हणणे उडवून लावले तेव्हा तो म्हणाला की, “अरे त्या शाळेच्या आवारात गेले की पैंजणाचे आणि नाणे जमिनीवर घरंगळत गेल्यासारखे आवाज येतात आणि दारे आपोआप हलतात.” मी काही मानायला तयार नव्हतो कारण माझा रोजचा रस्ता असल्यामुळे त्या शाळेजवळूनच मी नेहमी यायचो जायचो अर्थात बाईकवरून पण कधीच काही दिसले नव्हते. झाले! भुताचा छडा लावायचे ठरले आणि आम्ही चौघे शाळेच्या दिशेने निघालो.

चालताना माझा पाय अमितला लागल्यामुळे मी त्याला हात लावुन नमस्कार केला. त्याचा स्पर्श मला एकदम थंडगार वाटला. वास्तविक रत्नागिरी समुद्र किनार्‍याजवळ वसल्यामुळे मुंबई सारखाच येथेही प्रचंड उकाडा असतो, थंडीचा तर काही संबंधच नाही. त्यामुळे मला थोडे नवल वाटले पण मी त्याकडे दुर्लक्ष केले. थोड्याच वेळात आम्ही शाळेजवळ पोहोचलो. शाळेच्या आवारात प्रवेश करताच एक थंड हवेच्या झोताने आमचे स्वागत केले, सर्व अंग मस्त शहारले. तो थंडगार हवेचा स्पर्श मती गुंगावून गेला कारण तो वारा नैसर्गिक नाही वाटला. मन आत जायला विरोध करत होते पण मी तिकडे दुर्लक्ष केले कारण मित्रांच्यात मला माझे हसे करून घ्यायचे नव्हते. आम्ही ध्वजस्तंभाजवळ जाऊन उभे राहिलो आणि शाळेचे अवलोकन करत होतो. इतक्यात आमचा एक मित्र वैभव, एस टी डी बुथच्या दिशेने येण्याऐवजी माझ्या घराच्या दिशेने येताना दिसला. त्याला विचारले की “इकडून कुठून येत आहेस?” तर तो म्हणाला, की “कोणा मित्राकडे गेला होता.” आम्हाला थोडे विचित्र वाटले कारण त्याने अंगात एक टी शर्ट आणि कापलेल्या जीन्सची हाफ पॅंट घातली होती आणि नेहमी बाईकने फिरणारा वैभव काळोखातुन चक्क चालत येत होता. त्याला फार प्रश्न न विचारता आता शाळेला एक पुर्ण वळसा घालून काही दिसते का ते बघायचे ठरले.