नयना

लेखन: | प्रकाशन: संपादक मंडळ | २१ ऑगस्ट २०१५

नयना - मराठी कथा | Nayana - Marathi Katha - Page 8

तेथे पीरबाबा आमची वाटच पाहत होते. मामाने त्यांना फोन करून सांगितल्यामुळे ते तयारीतच बसले होते. दर्ग्यावर पोहोचताच प्रथम त्यांनी सर्वांना पाय धुवून येण्यास सांगितले. नंतर त्यांनी नयनाला एका हिरव्या कपड्यावर बसवले व कसले तरी पाणी पिण्यास दिले त्यानंतर ते मोरपिसांच्या पंख्याने नयनाच्या डोक्यावर हलकेच मारू लागले आणि उर्दूत काही मंत्र म्हणू लागले. नंतर त्यांनी त्यांच्या शिष्यास इशारा केला आणि त्याने एक कोहळा नयनासमोर ठेवला. पीर बाबांनी नयनाला प्यायला दिलेल्या पाण्यापैकी उरलेले पाणी त्या कोहळ्याच्या तोंडाला छोटे भोक पाडुन आत सोडले त्यानंतर डोळे मिटुन काही अज्ञात मंत्र म्हणु लागले आणि काय आश्चर्य त्या कोहळ्याला पडलेले भोक आपोआप बुजले. नंतर पीरबाबांनी मंत्र म्हणत आपल्याकडील कटयारीने त्या कोहाळ्यावर एक हलका वार केला आणि आम्ही पाहताच राहीलो त्या चिरे मधून रक्त वाहू लागले. पीरबाबा आता त्या रक्तपिशाच्चाचे आवाहन करू लागले. थोड्याच वेळात तो अभद्र अमंगल काळा ढग तेथे उत्पन्न झाला. नयना आणि माझ्याकडे बघत हवेत तरंगत कोहळ्याच्या दिशेने जाऊ लागला. कोहळ्या जवळ जाताच त्यातून वाहणाऱ्या रक्ताला त्याने तोंड लावले आणि ते रक्त पिऊ लागला. थोड्याच वेळात त्या काळ्या ढगाला एक आकार प्राप्त झाला. ते भयानक पिशाच्च पाहुन सर्वांची भीतीने गाळण उडाली. नयनाला तर भोवळच आली पण पीर बाबांनी सर्वांना न घाबरण्यास सांगितले आणि ते म्हणाले की पिशाच्च त्यांच्या हद्दीत आले आहे त्यामुळे ते कोणालाच त्रास देऊ शकणार नाही. हे ऐकल्यावर सगळ्यांचा जीव भांड्यात पडला. तरीही त्या अक्राळ विक्राळ पिशाच्चाकडे पहायची आमची हिंमत होत नव्हती. पुढच्या क्षणाला ते पिशाच्च भयाकारी चित्कारू लागले त्याच्या आवाज इतका कर्कश्य होता की कानाचे पडदेच फाटतात की काय असे वाटू लागले. पिरबाबांचे मंत्र सुरूच होते. आता ते पिशाच्च भेसूर रडू लागले, त्याचे रडणे आता पराकोटीला पोहोचले होते आणि एखादा स्फोट झाल्यासारखे ते हवेत नष्ट झाले. इकडे कोहळ्याचे तुकडे तुकडे झाले होते. पीर बाबांच्या चेहऱ्यावर समाधान पसरले होते. ते म्हणाले की ते पिशाच्च नष्ट झाले आहे आता नयनाच्या जीवाला धोका उरला नाही.

ते ऐकून सगळ्यांना समाधान वाटले. नयना अजून बेशुद्धच होती. पीर बाबांनी थोडे पाणी मंत्रून तिच्यावर शिंपडले तशी ती शुद्धीवर आली. काकुंनी तिला छातीशी कवटाळले. त्यांच्या डोळ्यातून अश्रु वाहात होते. नयनाचा जीव वाचला होता. अजुन काही दिवस गेले असते तर त्या पिशाच्चाने सर्व रक्त शोषुन नयनाचा जीव घेतला असता. भावनांचा भर ओसरल्यावर काकुंनी माझ्या आईचे पाय धरले, त्यांना अडवत आई म्हणाली, “अहो वहिनी हे काय करताय”? “आज तुमच्या मुळेच माझी पोरगी वाचली, तुमचे उपकार मी कसे फेडु तेच कळत नाही” काकु डोळ्यांना पदर लावत म्हणाल्या. तेव्हा आई म्हणाली,' “मी काहीच केलेले नाही, जर का केदारने हे सर्व पाहुन वेळेत मला सांगितले नसते तर आज कदाचित आपण नयनाला गमावून बसलो असतो”. ते ऐकताच काकुंनी मला प्रेमाने जवळ घेतले, आम्ही सर्वच भाऊक झालो होतो. पीरबाबांनी एक ताईत नयनाच्या गळ्यात बांधण्यास दिला आणि सोबत एका पुडीत थोडा अंगारा पण दिला रोज लावायला. पीर बाबांचे उपकार मानून दर्ग्यावर काकांच्या हस्ते चादर चढवायचे कबुल करून आम्ही तेथुन घराकडे निघालो.