नयना

लेखन: | प्रकाशन: संपादक मंडळ | २१ ऑगस्ट २०१५

नयना - मराठी कथा | Nayana - Marathi Katha

एका रक्तपिशाच्चाने नयना नावाच्या एका गोड मुलीची केलेली अवस्था, तिला वाचवण्यासाठी केलेला संघर्ष आणि त्या रक्तपिशाच्चापासुन तिची केलेली सुटका याची रोमहर्षक सत्य कहाणी म्हणजेच नयना...

मी गर्‌कन वळुन पाहीले तर एक गोड चुणचुणीत मुलगी माझ्याकडे पाहात उभी होती. तिचे डोळे खूप सुंदर होते, मी तिच्या डोळ्यांकडे बावळटासारखा पाहात उभा होतो.

१९९० साली माझे बाबा सिंधुदुर्ग जिल्ह्यातील माणगावातील देना बँकेत शाखा प्रबंधक म्हणुन रुजु झाले. माणगाव हे एक छोटे गाव असल्यामुळे राहण्याच्या आणि माझ्या शाळेच्या दृष्टीने काही किलोमीटर अंतरावरील सावंतवाडी हे शहर त्यांनी निवडले. वैश्य वाडा भागात एका कॉलनीत आम्ही एक कौलारू घर भाड्याने घेतले, भाडे रुपये ६०० मात्र. माझ्या आयुष्यातील पहिले भाड्याचे घर. हॉल, किचन, एक बेडरूम आणि अट्याच्ड टॉयलेट बाथरूम बस एवढेच. रूम्स मोठ्या होत्या पण आमच्या रत्नागिरीच्या बंगल्याच्या मानाने मला ते छोटेच वाटत होते. पहिल्यांदाच कौलारू घरात राहायला मिळाल्याने मी थोडा एक्साईट झालो होतो. सामानाची लावालाव झाल्यावर त्याला घराचे रुप आले. आणि अश्या तऱ्हेने आमच्या सावंतवाडीतील वास्तव्याचा श्रीगणेशा झाला.

मी कळसुलकर न्यु इंग्लिश स्कुलमध्ये इयत्ता पाचवी मध्ये प्रवेश घेतला. शाळेच्या पहिल्या दिवशी बाबा मला राजदूत वरून शाळेच्या गेट वर सोडून त्यांना उशीर होत असल्यामुळे बँकेत निघुन गेले. शाळेच्या गेटमधुन आत प्रवेश केला. समोर खुप मोकळी जागा होती. उजव्या बाजुला मुलांच्या सायकली रांगेत लावल्या होत्या आणि डाव्या बाजुला शिक्षकांच्या गाड्या लावल्या होत्या. शहर नवीन, रस्ते नवीन, माणसे नवीन, घर नवीन, शेजारी नवीन आणि शाळा पण नवीन अश्या अनेक नवीन गोष्टींचे दडपण घेऊन मी शाळेत दाखल झालो पण वर्ग शोधणे म्हणजे एक दिव्य वाटत होते, नवीन असल्यामुळे थोडा बुजलो होतो. कोणाला विचारायलाही संकोच वाटत होता. थोडा वेळ तसाच शाळेच्या आवारात घुटमळण्यात गेला आणि अचानक ‘तु केदार ना’? असा प्रश्न कानावर पडला. मी गर्‌कन वळुन पाहीले तर एक गोड चुणचुणीत मुलगी माझ्याकडे पाहात उभी होती. तिचे डोळे खूप सुंदर होते, मी तिच्या डोळ्यांकडे बावळटासारखा पाहात उभा होतो. अचानक तिच्या प्रश्नाने भानावर आलो. ‘तु केदार ना’? तिने मला पुन्हा विचारले.

मी: हो आणि तु?
ती: मी नयना. (अगदी योग्य नाव ठेवले होते तिच्या घरच्यांनी)
मी: तु मला कसे काय ओळखतेस?
ती: अरे, आम्ही तुमच्या शेजारच्या घरात राहतो. काल मी माझ्या आईबरोबर तुमच्या घरी आले होते तेव्हा तु तुझ्या बाबांच्या बरोबर बाजारात गेला होतास त्यामुळे आपली भेट नाही झाली. पण तुझी आई भेटली. त्यांनी आमच्याशी खूप गप्पा मारल्या आणि तुझ्याबद्दल माहिती पुरवली.
मी: तरी पण मीच केदार हे तु कसे ओळखलेस? तु तर मला पाहीले नव्हतेस म्हणालीस ना? (माझा अतिहुशार प्रश्न!)
ती: स्मार्ट आहेस हा तु! (आपल्या स्तुतीने मी जरा सुखावलो). अरे तु परत आलास तेव्हा मी खिडकीतच होते आणि तु माझ्या समोरूनच गेलास तेव्हा मी तुला बघितले होते. तुझी आईच म्हणाली मला, की जरा लक्ष्य दे ग बाई! माझ पोरगं जरा धांदरट आहे. (जेवढी छाती फुगली होती तेवढी सगळी या वाक्याने खाली बसली)
मी: (स्वगत) आई पण ना!
ती: चल लवकर वर्गात जाऊ, सर येतीलच, आता पिरीयड सुरु होईल. उशीर झाला तर पहिल्याच दिवशी इम्प्रेशन खराब होईल तुझे!
मी: ५ वी अ (मी थोड्या गर्वाने सांगितले)
ती: (हसुन) हो माहित आहे मला, स्कॉलर! मी पण त्याच वर्गात आहे. चल लवकर.

मी पुरता ओशाळलो होतो. ही मुलगी काय फटाफट आपली विकेट घेत आहे! स्वतःशीच बडबडत मी गुमान तिच्या मागुन चालत वर्गात गेलो.

अशा रीतीने नयनाशी माझी पहिली भेट झाली. शाळेचा पहिलाच दिवस असल्याने सगळी दंगामस्तीच सुरु होती. संध्याकाळी नयनाशी गप्पा मारत, रमत गमत मी घरी निघालो. गोरा रंग, नाजुक जिवणी, शेलाटा बांधा, तरतरीत नाक, डोळ्यात असणारी चमक, चेहऱ्यावर ओसंडून वाहणारा उत्साह, ओठांवर सतत असणारे हसु, मोगऱ्याच्या कळयांसारखे दात आणि अविरत सुरु असलेली बडबड अशी ही नयना म्हणजे जणु एक चैतन्यच होते. नवीन जागी पहिल्याच दिवशी एक छान मैत्रीण मिळाली म्हणुन मी खुप खुश होतो. तिने घरी जायचा एक शॉर्टकट मला दाखवला. दुतर्फा झाडे असल्यामुळे ऊन अजिबात जाणवायचे नाही त्या रस्त्यावर! मस्त गार वारा पानांमधुन सळसळत जायचा तेव्हा शिळ घातल्यासारखा आवाज यायचा.