MarathiMati.com - Android App on Google Play Store

दलदल

द्वारे | प्रकाशक संपादक मंडळ | १२ सप्टेंबर २०१५

दलदल - मराठी कथा | Daldal - Marathi Katha

सर्व ऐकल्यावर निशाच्या मनातील भिती नाहीशी होऊन तिच्या बद्दल कणव आणि जिज्ञासा निर्माण झाली. निशाने, ती कोण? कुठली? तिचे नांव काय? असे प्रश्न विचारायला सुरवात केल्यावर तिने एक दीर्घ उसासा सोडला. तिचे हिडीस भितीदायक रूप हळुहळु पालटु लागले व तिच्या जागी २०-२२ वर्षाची एक सुंदर आणि देखणी मुलगी दिसु लागली. निशा तिच्या सौंदर्याकडे पाहातच राहिली.

“माझे नाव रागिणी”, असे म्हणत तिने आपली कहाणी सांगायला सुरवात केली.
“मी कोल्हापुर जवळील एका छोट्याशा गावात राहायचे. माझे आई-वडील आणि मोठा भाऊ दिवस रात्र शेतात राबायचे. ऊसाचा बक्कळ पैसा मिळायचा त्यामुळे घरची परिस्थिती चांगली होती. मी थोडी लाडावलेली होते पण माझे सौंदर्य माझ्या घरच्यांच्या काळजीचे कारण बनले होते. मला माझ्या सौंदर्याचा खुप गर्व होता. किती तरी मुले माझ्या एका नजरेवर घायाळ व्हायची. दादाला सर्व सुट होती पण मला मात्र खुप कडक नियम होते. मला याचा खुप राग यायचा. मी कॉलेजच्या शेवटच्या वर्षाला होते. एकदा स्कुटी वरून कॉलेजला जात असताना काही टवाळ मुलं माझ्या मागे लागली. आधी मी दुर्लक्ष केले पण नंतर ते आपली हद्द ओलांडु लागताच मात्र मी घाबरले. त्यांच्यापासुन वाचण्यासाठी मी गाडी जोरात चालवु लागले. गडबडीत भलतेच वळण घेतले आणि चुकीच्या रस्त्याला लागले. वस्ती विरळ होऊ लागली तशी मी आणखीनच घाबरले. ते अजुन किती लांब आहेत हे पाहण्यासाठी मी आरशात पाहिले पण तेवढ्यात गाडीचे चाक एका दगडावर गेले आणि मी धाडकन जमिनीवर कोसळले. कोपर फुटुन रक्त येऊ लागले. मी उठुन उभी राहते तोच चार पाच जणांनी मला घेरले. आता आपली धडगत नाही हे जाणवुन मी रडु लागले”.

“त्या मुलांनी माझ्या अंगाला इकडे तिकडे हात लावायला सुरवात केली तसे मी जोर लावुन त्यातल्या एकाला ढकलुन पळाले. इतक्यात समोरून एक जीप येताना दिसली. मी जीव खाऊन तिच्या दिशेने पळत होते. जीप माझ्यापासुन काही अंतरावर येऊन थांबली आणि त्यातुन एक देखणा तरुण उतरला. त्याने मला सावरले म्हणुन बरे, नाहीतर तोल जाऊन मी तोंडावरच पडायचे. ती मुलं तिथे येऊन पोहोचली. मी न सांगताच तो तरुण काय प्रकार सुरु आहे ते समजला. नंतर त्याने त्या मुलांना असा काय चोपला की ती मुलं तिथुन पळून गेली. माझ्या जीवात जीव आला पण माझे मन कुठे तरी हरवले. पहिल्याच भेटीत मी त्याच्या प्रेमात पडले. त्याने त्याचे नाव राकेश सांगितले. जमीन खरेदी विक्रीचा त्याचा व्यवसाय होता. पुढे आमच्या भेटीगाठी सुरु झाल्या. त्याने बोलवले की मी कॉलेज चुकवून, घरी असल्यास मैत्रिणीच्या नावावर त्याला भेटायला जाऊ लागले. आम्ही तासन्‌तास एकत्र वेळ घालवू लागलो. तो मला महागड्या वस्तु भेट द्यायचा, फिरायला घेऊन जायचा. हॉटेल मध्ये खायला घालायचा. मला सगळीकडे तोच दिसायचा. मी त्याच्यासाठी ठार वेडी झाले होते. शेवटी या सगळ्याचा जो परिणाम व्हायचा तोच झाला. कायम फर्स्ट क्लास मिळवणारी मी, चक्क परीक्षेत नापास झाले. माझे वडील मला खुप रागावले आणि कधी नाही ते त्यांनी मला घराबाहेर जाण्यास बंदी घातली. राकेशच्या ओढीने मी व्याकुळ झाले होते. एका मैत्रिणीच्या मदतीने मी त्याच्याशी संपर्क साधला आणि मला पळवून नेण्यास सांगितले.
ठरल्याप्रमाणे एका रात्री आपल्या घराण्याची इभ्रत, आपल्या पित्याची गावातील इज्जत कशा कशाचा विचार न करता मी घर सोडले आणि राकेश बरोबर मुंबई गाठली. एका देवळात आम्ही लग्न केले. नंतर राकेश मला एका बिल्डिंग मध्ये घेऊन गेला. तिथे एका खोलीत त्याने मला बसण्यास सांगितले आणि काही खाण्यास आणतो असे सांगुन तो बाहेर निघुन गेला. अर्धा तास झाला तरी त्याचा पत्ता नव्हता म्हणुन मी बघण्यासाठी उठले, इतक्यात एका बटबटीत मेकअप केलेल्या चाळीशीच्या बाई सोबत तो आत आला, पाठोपाठ गुंडासारखे दिसणारे दोन पुरुष पण आले”.

ती बाई आणि ते पुरुष कोण आहेत असे मी त्याला विचारताच तो फारच विचित्र हसला आणि म्हणाला, “तू आता इथेच राहायचेस, मी तुला या मुन्नीबाईला दोन लाखात विकली आहे. या आधीही तुझ्यासारख्या किती तरी मुलींशी मी प्रेमाचे खोटे नाटक करुन त्या देवळात लग्न केलय आणि या मुन्नीबाईला विकलय. आज पर्यंतच्या सर्व मुलींपेक्षा तुझी सगळ्यात जास्त किंमत मोजली आहे मुन्नीबाईने” असे म्हणत पुन्हा तो खदाखदा हसु लागला.
त्याचे ते शब्द मला माझ्या कानात गरम शिश्यासारखे भासले. आपण पुरते फसलोय याची जाणीव होताच माझे पायच गळपटले. आपल्या वडीलांची अब्रु धुळीला मिळवून त्या हरामखोराचा हात धरून पळून जाण्याची मला मोठी शिक्षा मिळाली होती. माझ्या पायातील त्राणच गेल्यामुळे मी जवळ जवळ जमिनीवर कोसळलेच. माझ्या विश्वासाला पायदळी तुडवून पैसे मोजत, निर्लज्जासारखा हसत तो राक्षस बाहेर निघुन गेला. त्याला अडवायचीही ताकद माझ्यात नव्हती. मी स्वतःलाच शिव्या घालत होते. माझ्या डोळ्यातुन अखंड अश्रु वाहत होते. आजवर जे सिनेमा आणि सिरियल्स मध्ये बघितले होते ते आपल्याच बाबतीत आज प्रत्यक्षात घडतय यावर माझा विश्वासच बसत नव्हता.

MarathiMati.com - Android App on Google Play Store