Aksharmanch

प्रवाह

हर्षद खंदारे

प्रवाह विवंचनेत गुंतल्या प्रमाणे वाहत होता..

अखेरच्या वळणावर..

अबोल, संथ, निस्वार्थी...

हरेक किणार चुंबीत!

आणि किणारा...

आधार देत सावरत होता,

सह वेदनांच्या ठिसुळ गुढ आठवणींसह

चिखल आणि तृणपात्यांच्या

अनाकलनिय आधार स्थंभांना!

मराठी कविता

चुकीच्या कल्पनेवर आधारलेली कविता

मला दि.पू चित्रे, अरुण म्हात्रे होता येत नाही याचं दुःख आहे.

मला वसंत आबाजी डहाके होता येत नाही याचेही वाईट वाटते.

मला हेमंत जोगळेकर सारखं मऊ उबदार लिहीता येत नाही

याचंही टिंब टिंब.

मी सकाळी रीतसर उठतो.